DİLEK DEMİRKAN
10.BÖLÜM---7 DARBE
Bazı anlarda zaman dursa ama o an keşke dursaydı..
Keşke o birkaç saniyenin içinde sonsuza kadar sıkışıp kalsaydım da Alev Soylu'nun gözlerindeki ifadeyi bir daha görmek zorunda olmasaydım.
Ama zaman ilerledi.
Ben sustum.
Alev bekledi.
Ve yıllardır kurduğum bütün yalanlar, o küçücük salonda birer birer üzerime yıkılmaya başladı.
"Soyadın neden onunkiyle aynı, Dilek?"
Alev'in sesi sakindi.
Fazlasıyla sakindi.
Masadaki fotoğrafa bakıyordum. Fotoğrafın köşesi fincanın altına sıkışmıştı. Yıllar önce çekilmişti; Ateş'in kolu omzumdaydı, ben de kamerayagülümsüyordum. İkimiz de o zamanlar dünyanın bize ait olduğunu sanıyorduk.
Fotoğrafın arkasında tarih vardı.
Alev'in eline nasıl geçtiğini bilmiyordum.
Ama artık bunun önemi yoktu.
Önemli olan, fotoğrafı görmüş olmasıydı.
Önemli olan, soruyu sormuş olmasıydı.
Ve en önemlisi…
Benim cevap veremememdi.
"Dilek."Başımı kaldırdım.
Alev ayağa kalkmıştı.
Üzerindeki koyu renkli kazağın kollarını bileklerine kadar çekmişti. Saçları gelişigüzel toplanmış, yüzünün iki yanına birkaç tutam düşmüştü. Az önce kahvesini içerken sıradan görünen o kadın gitmişti.
Karşımda, kendisine yalan söylendiğini anlamış Alev vardı.
"Konuş."
"Alev, dinle—"
"Konuş dedim!"
Sesi duvarlara çarptı.
İrkilmedim.
En azından irkilmediğimi düşünmek istedim.
Yıllardır onun öfkesini görmüştüm.Başkalarına bağırışına, tehditler savuruşuna, kendisini küçümseyen insanları tek bir bakışıyla susturuşuna şahit olmuştum.
Bölüm Yorumları