ALEV SOYLU
5.Bölüm----- ATEŞ
İnsanların bana taktığı lakabı biliyor musunuz?
Şeytan.
Hayır, bunu ben seçmedim. İnsanlar seçti. Birkaç yıl önce, kimsenin çözemediği cinayetlerin arkasında aynı imzanın bulunduğunu fark ettiler. Gazeteler günlerce yazdı, televizyonlar gecelerce konuştu.
İstanbul'un görünmez katili.
Polisin kâbusu.
Şeytan yeniden ortaya çıktı.
En sevdiğim başlık sonuncusuydu.Çünkü ben hiçbir yere gitmemiştim.
Sadece biraz sessizleşmiştim.
"Alev, yüzündeki o sırıtışı siler misin? İnsan korkuyor."
Dilek Tekin'in sesiyle başımı çevirdim. En yakın arkadaşım, mutfak tezgâhına yaslanmış, elindeki kahveyi karıştırıyordu. Omuzlarına dökülen kestane rengi saçları dağınıktı. Beni çocukluğumdan beri tanıyordu; hatta geceleri kim olduğumu bilen dünyadaki sayılı insandan biriydi.
"İnsanlar korksun diye uğraşıyorum zaten."Dilek gözlerini devirdi.
"Bir gün birisi seni gerçekten öldürecek, haberin olsun."
"Kuyruğa girsin."
"Alev!"
"Ne var? Randevu sistemi kurayım istersen."
Dilek kahvesini masaya bırakıp çantamı bana doğru itti.
"Bu akşam benimle geliyorsun."
"Nereye?"
"Bir mekâna. İnsan içine çıkacaksın. Son zamanlarda evinden çıkmıyorsun."Çantamı açıp telefonumu kontrol ettim.
"Benim insan içine çıkmamla senin başına gelecekler arasında nasıl bir bağlantı var, gerçekten merak ediyorum."
"Çünkü seninle arkadaş olmak tam zamanlı bir iş!"
Güldüm.
Peki, sevgili okurum. Bu kadını seviyorum. Bazen beynimi duvara vurma isteği uyandırıyor ama seviyorum işte.
Dilek, benim kim olduğumu biliyor.
Yine de yanımda kalıyor.
Bunun aptallık mı, sadakat mi olduğuna henüz karar veremedim.Belki ikisi birden.
"Tamam," dedim sonunda. "Gidelim bakalım."
Dilek zafer kazanmış gibi gülümsedi.
Bölüm Yorumları