7.BÖLÜM-----ŞEYTANIN ARKADAŞI
DİLEK TEKİN
Alev Soylu'nun en yakın arkadaşı olmak, normal şartlarda insanın hayatını güzelleştirmeliydi.
Benim hayatımı güzelleştiriyor muydu?
Hayır.
Benim hayatım, sinir hastası bir seri katilin yanında hayatta kalma mücadelesinden ibaretti.
Üstelik bu seri katil, en yakın arkadaşım oluyordu.
Saat sabahın dokuzuydu. Elimdeki kahveyi mutfak tezgâhına bırakıp salondaki koltuğa baktım. Alev, siyah güneş gözlükleriyle koltuğa uzanmış, telefonunda bir şeyler okuyordu. Saçları darmadağınıktı. Üzerinde dün geceden kalma siyah tişörtü, yüzünde ise dünyadaki herkesten nefret ediyormuş gibi bir ifade vardı.Yani her zamanki hâli.
"Alev."
"Hı?"
"Dün gece ne yaptın?"
"Uyudum."
"Alev."
"Uyudum dedim, Dilek. Türkçe konuşuyoruz, değil mi?"
Derin bir nefes aldım.
"Beni aptal yerine koymayı bırak."
Telefonunu indirdi. Güneş gözlüklerinin üzerinden bana baktı.
"Canım, seni aptal yerine koymuyorum. Sen kendi kendine gayet güzel başarıyorsun."
Elimdeki yastığı kafasına fırlattım.
"Allah belanı versin senin!"Alev kahkaha attı.
İşte buydu. İnsanların karşısında buz gibi duran, geceleri Şeytan lakabıyla anılan o kadın, benim yanımda bazen beş yaşında bir çocuğa dönüşüyordu.
Ama mesele şu ki...
Ben onun neler yapabildiğini biliyordum.
Ve bazen gecenin bir yarısı, yanımda uyuyan kadına bakarken kendi kendime şu soruyu soruyordum:
Bir insan, aynı anda hem en yakın arkadaşın hem de dünyanın en tehlikeli insanlarından biri olabilir miydi?
Cevabı biliyordum.
Olabilirdi.
Çünkü benim arkadaşım Alev Soylu'ydu.
"Ateş Demirkan'la ne yaptınız?"Soruyu sorar sormaz Alev'in yüzündeki ifade değişti.
İşte şimdi eğlenmeye başlayabilirdik.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Ohhh çok güzeldi
Eline sağlık yavrummmm❤️
Yorum
Yorum bulunamadı.