ATEŞ DEMİRKAN
8.BÖLÜM---TUTKU
Alev Soylu’dan nefret etmek için insanın geçerli bir sebebe ihtiyacı yoktu.
Onunla yalnızca beş dakika geçirmek yeterliydi.
İlk dakikada ses tonundan rahatsız olurdunuz. İkinci dakikada gözlerini devirişinden. Üçüncü dakikada size sanki dünyadaki bütün aptallıkların sorumlusuymuşsunuz gibi bakmasından. Dördüncü dakikada ağzınızı açtığınıza pişman olurdunuz.
Beşinci dakikada ise…
Muhtemelen onu boğmak isterdiniz.
Ben beş dakikayı çoktan geride bırakmıştım.
Ve ne yazık ki hâlâ hayattaydım.Daha kötüsü, onu yeniden görmek için kendi kendime bahaneler üretiyordum.
Bunu kimseye söylemeyin.
Özellikle Alev'e.
Çünkü o kadın, kendisini bir şeyin merkezinde hissettiği anda dünyayı yakabileceğine inanıyordu. İşin sinir bozucu tarafı, bunu yapabilecekmiş gibi görünmesiydi.
O akşam arabamı sokağın karşısına park ettiğimde saat sekizi biraz geçiyordu. Yağmur yeni dinmişti. Kaldırımlardaki su birikintileri sokak lambalarının ışığını yansıtıyor, rüzgâr ağaçların sonbahardan kalma yapraklarını kaldırıma sürüklüyordu.
Alev'in apartmanının önünde bekliyordum.Hayır, onu takip etmiyordum.
Tamam, belki biraz takip ediyordum.
Ama bunu romantik bir şeymiş gibi algılamayın. Benim romantizmle aram, Alev'in sabırla arası gibiydi. İkisi de uzun süre aynı odada kalamıyordu.
Onu neden görmek istediğimi ben de bilmiyordum.
Belki ormanda gördüğüm o bakış yüzündendi. Beni tehdit ederken gözlerinde beliren öfke… Bir insanın gözleri aynı anda hem bu kadar canlı hem de bu kadar ulaşılmaz olabilir miydi?
Alev Soylu olabiliyordu.
Apartmanın kapısı açıldı.Ve o çıktı.
Siyah, uzun bir palto giymişti. Paltonun altında koyu renkli, zarif bir elbise vardı. Siyah saçları omuzlarına dökülüyor, hafif rüzgâr saçlarının birkaç tutamını yüzüne taşıyordu. Bir eliyle telefonunu tutarken diğer eliyle saçlarını kulağının arkasına attı.
Makyajı sadeydi; gözlerinin çevresindeki ince çizgi, bakışlarını daha keskin gösteriyordu. Dudaklarında belli belirsiz bir renk vardı.
Ama asıl mesele bunlar değildi.
Alev'in güzelliği, birinin dönüp ikinci kez bakmasına neden olan türden değildi yalnızca. İlk bakışta dikkat çeker, ikinci bakışta merak uyandırır, üçüncü bakışta ise insanı kendi merakından utandırırdı.Çünkü yüzünde alışıldık bir yumuşaklık yoktu.
Güzel yüz hatlarının arasında, sanki kimseye boyun eğmeyeceğine dair verilmiş eski bir söz saklıydı. Kaşları hafif çatıldığında yüzüne sert bir ifade yerleşiyor, gözlerini birine çevirdiğinde o kişi kendisini sorguya çekiliyormuş gibi hissediyordu.
Gözleri…
İşte o gözler.
Bazen bir şey söylemeden önce bile ne düşündüğünü anladığınızı sanırdınız. Sonra ağzını açar ve yanıldığınızı anlardınız. Çünkü Alev'in bakışlarında gördüğünüz şeyin gerçekten orada olup olmadığından asla emin olamazdınız.
Belki de bu yüzden ona bakmayı bırakamıyordum.
Güzelliği beni etkilemiyordu.Yalnızca gözlerimi ondan alamıyordum.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Bu bölümde çok güzeldi
Yorum
Yorum bulunamadı.