DUYGU 2
Bölüm 4•
BÖLÜM 4
Tema:
Gelen çiçek kargosundan sonra sadece evde kalıp dinlenmiş ve iki gün öncesinin izini atlatmaya çalışmıştım. Hala da öyle yapmaya çalışıyordum.
Koltukta oturmuş kendime yaptığım sıcak acı kahveyi yudumluyordum ki televizyonda önüme çıkan haberle duraksadım. Sunucu kadın:
"Ülkenin bir çok yerinde güvenlik şirketleri, AVM'leri, otelleri, hastaneleri ve birçok eğlence merkezleri bulunan Baran Soylu ağır bir trafik kazasıyla hastaneye kaldırıldı. Şuanki durumu hakkında bilgi alınca haber edeceğiz. Ekranlarda kalın."
Arkada bir görüntü vardı. Bu Baran'ın arabasıydı. Araba yoldan uçuyor ardından takla atıyordu.
İzlediğim görüntüyle birlikte ekrana baka kaldım. Kaza mı geçirmişti? Durumu nasıldı ki? Gözümden düşen damlalarla boğazımdaki yumruyu geçirmek için yutkundum.
Hemen odama gidip üstüme kalın bir kaban aldım. Pijamaları değişmeye vaktim yoktu hastaneye gitmeliydim.
Cebimdeki telefonu açtım ve rehbere girdim. Demir yazılı kişiye tıkladığında telefon çalmaya başladı. Saniyeler ardından telefon açıldı.
"Demir, Demir o iyi mi?"
"Bilmiyoruz. Daha bilgi söylenmedi" Dedi durgun bi sesle.
"Hangi hastanedesiniz?"
"Bizim hastanededeyiz."
"Tamam geliyorum ben hemen." Dışarı çıktım. Hava çok soğuktu. Soğuk tüm bedenime işlemişti.
Arabama doğru ilerledim. Araba kullanacak durumda değildim ama kendimi zorladım.
Arabayı çalıştırdım. Hastaneye doğru sürmeye başladım. Gözümden düşen damlalar görüşümü zayıflatıyordu. Umrumda bile değildi.
Hayatıma uzun süre sonra girip bu kadar kısa zamanda çıkmazdı. Daha ona onu affettiğimi bile söyleyememiştim.
Hastanenin kapısına geldiğimde gazeteciler beni kapıda karşıladı. Bizim adamlar onlara geçit vermiyordu ama onlar direniyordu.
Bu kapıdan giremezdim. Arka kapıdan girecektim. Hızlı adımlarla hastanenin arka kapısının olduğu kısma geçtim.
Kapıda iki adam nöbet tutuyordu. Bu adamları daha önce görmemiştim. Kafamı kabanın şapkasıyla örttüm. Kapıya doğru ilerledim.
"Hanımefendi giremezsiniz."
"Çekilin gireceğim."
"Zorluk çıkarmayın hanımefendi. Girmezsiniz."
"Gitmek için sizden izin mi alacağım?"
"Ne oluyor burada?" Barış'ın sesiydi bu. Kısa bir süre karşımda duran adamlara göz gezdirdikden sonra gözlerini bana çevirdi.
"Siz kimsi-" Duraksadı. Bense sadece dolu gözlerle ona bakmakla yetindim.
"Duygu hanım. Siz,"
"Barış lütfen, lütfen Baran'ı göreyim."
"Ama bu nasıl olabilir?"
"Barış hadi."
"Açın kapıyı." Önümde duran kapı açıldıktan sonra hızla hastanenin arka giriş kapısına yöneldim.
"Nerede."
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Aşkım eline emeğine sağlık çok güzel olmuş duygulandım 🥺💝
Yorum
Yorum bulunamadı.