Gizli Nefes

Bölüm 3•

3.BÖLÜM: Kırık Daire

Tema:
Okul bahçesi, tenefüs ziliyle birlikte bir anda dolmuştu.
Öğrenciler beton zemine dağılmış, soğuk havaya rağmen dışarıda olmanın verdiği özgürlükle bağırıp çağırıyordu. Kimisi banklara oturmuş telefonla oynuyor, kimisi kantin sırasında titreyerek bekliyor, kimisi de bahçenin demir parmaklıklarına yaslanmış sigara içiyordu. Meşe Lisesi'nin duvarları arasında süren hayat, dışarıdan bakıldığında sıradan bir okul günü gibi görünebilirdi. Ama öyle değildi.
Bugün, bir şeyler kırılmıştı.
Bahçenin en ucundaki yaşlı çınar ağacının altında, dört kız toplanmıştı. Çınarın dalları çıplaktı; son yapraklar da hafta sonu yağan yağmurla birlikte dökülmüştü. Ağaç, tıpkı altında oturan kızlar gibi, soğuğa karşı dimdik ayakta durmaya çalışıyordu.
Ceylin, sırtını ağacın gövdesine yaslamış, kollarını göğsünde birleştirmişti. Yüzü taş gibiydi. Ama gözlerinin altındaki mor halkalar, geceleri ne kadar az uyuduğunu ele veriyordu. Hemen yanında, Şeyma oturuyordu. Başı yine öne eğik, elleri kucağında, gözleri toprağa sabitlenmişti. Deniz kabuğu her zamanki gibi avucunun içindeydi. Başparmağı, kabuğun pürüzlü yüzeyinde dönüp duruyordu. Bir ritim. Bir dua. Bir hayatta kalma çabası.
Elif, sinirle saçlarını düzeltiyordu. Uzun siyah saçları rüzgarda uçuşuyor, her seferinde gözüne giriyordu. Yeşil gözleri öfkeyle parlıyordu.
"— Ya ben size bir şey söyleyeyim mi?" diye başladı, sesi titriyordu. Ama korkudan değil, sinirden. "O Kayra denen sırıtık herif... simit aldım diye laf attı bana. 'Kilo yapmaz mı' dedi. Kilo! Bana! Şuna bak ya! Ben daha ne yediğimi bilmezken, burnunu soktuğu şeye bak."
Damla, Elif'in koluna dokundu. Sakinleştirici bir dokunuştu bu.
"— Sakin ol. Hepimiz aynı şeyi yaşadık."
"— Aynı şey mi?" Elif, kaşlarını kaldırdı. "Benimkiyle dalga geçtiler, seninkisi kitabını kaptı, Elmas'ı köşeye sıkıştırdılar, Ceylin'e laf attılar... Ve Şeyma..." Sustu. Sesi birden düştü. "Şeyma'ya ne yaptı?"
Ceylin, dişlerinin arasından konuştu.
"— Musa, onu sınıfta yalnız yakalamış. Korkutmaya çalışmış. 'Konuşsana' demiş, 'korkuyor musun' demiş. Masasına yumruk atmış. Kalemleri yere dökülmüş."
Bir an sessizlik oldu. Sadece rüzgarın çınar dallarında çıkardığı uğultu duyuluyordu. Şeyma'nın parmakları deniz kabuğunda dondu. Sonra tekrar hareket etmeye başladı. Ama bu sefer daha hızlı, daha gergin bir ritimle.
Elmas, o ana kadar konuşmamıştı. Atkuyruğu rüzgarda dimdik duruyor, gözleri ufka bakıyordu. Sonunda başını çevirdi.
"— Bu çocuklar... onlar sadece zorba değil. Onlar organize. Aralarında bir lider var ve o lider, ne yaptığını biliyor. Göktuğ bana 'Bu okulda kayboldunuz' dedi. Bu bir tehdit değil, bir tespit. Bizi izliyorlar. Bizi biliyorlar. Ve planlı hareket ediyorlar."
"— Planlı mı?" dedi Elif, sinirle güldü. "Ne planı? Bizi korkutup okuldan mı attıracaklar? Bu kadar basit mi?"
Ceylin, ağaçtan ayrıldı. Dik durdu. Omuzları gergin, çenesi havadaydı.
"— Hayır. Daha karmaşık. Onların derdi bizi okuldan attırmak değil. Onlar... bizi kırmak istiyor. Kontrol etmek. Her birimizi ayrı ayrı hedef aldılar. Neden? Çünkü biz birbirimize bağlıyız. Aramızdaki bağı koparırlarsa, teker teker avlamaları daha kolay olacak."

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 18 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları