Son Bahar

Bölüm 3•

2. Bölüm:Zorunluluklar

Tema:

Taha Eren Alkan

Ankara-Bağlıca

Kapının açılma sesinin ardından ablamın “Bu ev niye bu kadar dağınık ben size toplayın demedim mi?” diyen sesini işittiğim anda ondan kaçmak için oturduğum yerden ayaklandım fakat ayaklandığım an kardeşim koluma öyle bir tutundu ki neredeyse yere geri çökecektim.

Ne var? Dercesine ona baktığımda derin bir nefes verip fısıltıyla “Ablam bizi öldürecek farkında mısın? Lütfen otur, beni onunla yalnız bırakma. Şimdi sen kaçarsın ben yalnız kalırım, lütfen abi yalvarırım yalnız bırakma beni.Deli bu kadın deli.” dedi ümitsizce.

Hafifçe gülümseyip “Sence de fazla abartmıyor musun Tuna?” dedim fakat biliyordum, ablam konu düzen olunca kimseye acımıyordu ama tabii şöyle de bir gerçek vardı ki ablam konu biz olunca fazla hassas da olabiliyordu o yüzden ne yapacağı asla belli olmuyordu.

Tam Tuna’yı dinlemeyip kaçacakken ablam salonun kapısını kırarcasına açınca öylece donup kaldım.

“Ne yapıyorsunuz canlarım?(!)Ev de maşallah ne kadar temiz(!)”diye söylenerek salona girdi ve cevap bekliyormuşcasına bize baktığında bizde Tuna’yla birbirimize baktık ve aynı anda ellerimiz havalandı, ablam merakla bize bakarken bir anda taş, kâğıt,makas oynamaya başladık-Ablama kimin hesap vereceğini belirlemek için-Ablam gözlerini pörtletip üzerimize koşar adım gelmeye başlayınca Tuna’yı da kapıp odadan kaçmaya çalıştım fakat nafile bir anda kafamdan darbe aldığımda durdum ben dursam da kaçmaya çalışan Tuna’yı da durdurdum.

“Abla terliği…” diye sesizce mırıldandı Tuna hala ablama yüzlerimizi dönmemiştik.

“Abla bak eeee…şey sakin mi olsak he ablam hem biz Tuna’yla sana mantı yaptık, onu ye işten geldin acıkmışsındır; hem,hem biz seni çok özledik bu akşam bizde mi kalsan ne dersin? Hem Tuna da öyle istiyordu”dedim. Sesimi kısıp Tuna’nın hafif ürkeceği bir ses tonuyla ona “Dimi Tuna’m dimi abisi sabahtan beri ablam da ablam diye ağladın dimi onun gelmesini sabırsızlıkla bekledin dimi…”

Ablam biraz yumuşamıştı ama belli etmemeye çalışarak “Ay yeter be konuşacaksanız sesli konuşun” diye ciyakladı.

Tam ablam yeniden ciyaklayacağı sırada alarmım çaldı ve ablam susmak zorunda kaldı.

“Benim gitmem gerekiyor. Müdür yüz yüze son bir toplantı yapmak istediğini söylemişti”dedim sarılmaları için kollarımı açarak ikisi birden hemen bana sarıldılar…hiç bırakmak istemiyorlarmışcasına.

”Birbirinize sahip çıkın, birbirinizi yanlız bırakmayın, ya Mert eniştemin evine gidin yada Tuana ablam burada kalsın.”

“Tahacım farkında mısın bilmiyorum ablacım ama o Mert eniştemin dediğin ev benimde evim ya hani biz evliyiz ya hani.” Dedi ablam bıkmış bir şekilde. Kafamı istemesem de hafifçe aşağı yukarı salladığımda yanağıma kocaman bir öpücük bırakıp geri çekildi.

“Abi ne zaman dönersin”dedi Tuna “çünkü ben bu kadına dayanamam ben başak burcuyum bana karışma sen ortalığı topla diye sürekli azarlıyo beni.” kırık bir şekilde tebessüm ettim ve kapıya doğru yürümeye başladım.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 15 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları