Son Bahar
3.Bölüm: Geçmişin Kokusu
Alina Vorova
Rusya-Moskova
Kabuslar, hiç kabusları seven birini gördünüz mü? Ben severdim çünkü rüyalar o kadar güzeldir ki bazen ben bile kendimi onlara kaptırabiliyordum ama hayır bence bu yanlıştı, bu kadar karanlık bir hayatın içindeyken kendimi umutlu hissetmek bile bana hata gibi geliyordu.
Kim bilir ölen kardeşim, Elena son günlerinde ne kadar çok kabus görmüştür.
Kendimi rüya görmeye layık görmüyordum,
Kabuslarımın bütün hatalarımı benim yüzüme yeniden vurması lazımdı yoksa ben kim olduğumu unutacaktım, unutmamalıydım.
Sahiden, ben kimdim?
Bu sorunun cevabını hiç öğrenemeyecekmişim gibi geliyordu.
Yine bir kabusun içindeydim, kabusdaki küçük Alina; ablası, babası ve abisiyle bir hastane koridorunda bekliyorlardı.
Anastasia’yı, annemi.
O günü hatırlıyordum, 8 Kasım; annem doğum yapmıştı, kardeşim Elena doğmuştu.
Ancak ilk kayıp da o gün verilmiştik.
Doğumhanenin kapısı açıldığında içeriden bir hemşire çıktı ama garip bir şeyler var gibiydi çünkü yüzü asık bir şekilde bize bakıyordu.
Babam hemşireye doğru iki adım atıp onunla aynı hizaya geldiğinde endişeyle “Ne oldu o, onlar iyi mi?” Diye sordu.
Hemşire “Maalesef… ikizlerden bir tanesini kaybettik” dedi ve her yer kararmaya başladı, aynı o gün olduğu gibi…
İlk kayıp, daha doğmamış kardeşim, Arinaydı. Arina’yı hiç görmesem de onu çok sevmiştim ve o öldüğünde resmen o küçük dünyam yıkılmıştı.
Üç yaşındaki Alina kardeşini görmeyi her şeyden çok isterdi ama görememişti.
Etrafım yeniden aydınlandığında, önümde dizleri üzerine çökmüş kardeşim vardı.
Elena, ona hiç ikizinden bahsetmemiştik, üzülsün istememiştik…
Günlerden 12 Eylül, Elena okul çıkışı kaçırılmış ve yaklaşık dört ay boyunca esir tutulmuştu onu dünyanın her yerde aramıştık ama hiçbir yerde bulamamıştık…
O güne kadar
O gün bir deponun önünde onu yerde dizlerinin üzerinde bulduğumuzda çok kötü durumdaydı, çok fazla işkence görmüş olmalıydı…
Kabusumdaki kardeşim bizi gördüğünde hafifçe tebessüm edip zorla da olsa ağzını açtı ve ilk arkasında şakağına silah yaslayan adama sonra yeniden bize bakıp “Artık ben de biliyorum” dedi fakat hiçbirimiz ne dediğini anlayamadı. “O… O yaşıyor… Bana, bana… Beni sevdiğini söyledi…”
Sonra sustu ve kan kusmaya başladı.
Üzerinden kaç yıl geçerse geçsin kimin hakkında konuştuğunu anlayamamıştık.
Elena’nın arkasındaki adam yüzünden ona yaklaşamıyorduk bile adama ne istediğini sorduğumuzda ise “Ben bir şey istemem ancak efendim sevdiğini ister.” Demiş ve tetiğe basmıştı.
Elena ölmeden önce bize büyük bir umutla bakmıştı…
İkinci kayıp, her şeye rağmen gözlerindeki umudu asla silemeyen kardeşimdi.
Etrafım yeniden kararıp aydınlandığında bu sefer de hastane yatağında kanlar içinde yatan ablamın yanındaydım.
6 Ekim, Ablam İrina’nın ölüm günü…
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları