Farklı Dünyalar
Bölüm 3•
Üçüncü Bölüm: Takım
Tema:
Yazarın dilinden
Beden eğitimi öğretmeni düdüğü çaldı. Bir. Spor salonunun akustiğinde yankılandı. İki. Herkes sustu. Üç. Ve Bade'nin kalbi, o düdüğün sesiyle birlikte sıkıştı.
Salon kalabalıktı. 11'ler bir duvarda, 12'ler karşı duvarda. İki kuşak, iki grup, iki dünya. Aralarında sadece parke zemin ve çizgiler vardı. Ama o çizgiler, bazen duvardan daha kalın olur.
Öğretmen ortaya geldi. Elinde liste. Sesi gür ama yorgun — yıllardır aynı cümleleri kurmaktan yorulmuş bir ses.
"Bu dönem voleybol turnuvası var," dedi. "Okullar arası. Ve bizim okul, bu yıl ilk kez katılıyor. Yani ciddiye alıyoruz."
Bir uğultu yayıldı. Kimi sevindi, kimi omuz silkti. Bade kıpırdamadı. Sadece dinledi.
"Takımı ben seçmeyeceğim," dedi öğretmen. "Siz seçeceksiniz. Ama ben karar vereceğim. Yani aday olacaksınız, ben eleyeceğim."
Bade'nin içinden bir ses: Ben aday olmayacağım. Zaten seçilmem. Zaten istemem.
Ama elleri, o anda çantasının askısını sıktı. Farkında olmadan. Beden, zihinden önce konuşuyordu bazen.
───
Seçmeler başladı. Servis, manşet, smaç. Herkes sırayla. 12'ler önce. Emir Alp sahaya çıktığında, salonun sesi bir an değişti. Sanki hava yoğunlaştı.
Bade onu izledi. İzlemek istemedi ama izledi. Emir Alp topu attı, havada asılı kaldı — bir an, sadece bir an — ve vurdu. Top, karşı sahaya ok gibi gitti. Sert. Temiz. Kusursuz.
Bade'nin içinden bir şey geçti. Kıskançlık değil. Hayranlık da değil. Başka bir şey. Bir şeyi bu kadar iyi yapabilmek nasıl bir duygu? diye düşündü. Hiçbir şeyi bu kadar iyi yapamıyorum. Ağlamak dışında.
Sonra Kaan çıktı. Samet. Barış. Efe. Hepsi oynadı. 12'ler güçlüydü. Gerçekten güçlüydü. Ve Bade, o an anladı: Onlar zaten bir takım. Biz değiliz.
───
Sıra 11'lere geldi. Umay çıktı. Servis attı — düzgün. Şevval çıktı — iyi. Melis — idare eder. Azra — enerjik ama dağınık.
Ve sonra Bade'nin adı okundu.
"Bade!"
Bacakları dondu. Bir. Nefes. İki. Ver. Üç. Kalk.
Kalktı. Sahaya yürüdü. Adımlarını saydı. 1, 2, 3... Kaç adım? Bilmiyordu. Ama saydı. Çünkü saymazsa, düşünürdü. Düşünürse, korkardı. Korkarsa, kaçardı.
Topu aldı. Elinde. Sıcak değil, soğuktu. Ama ağırdı. Sanki top değil, bir taş.
Karşı sahaya baktı. Emir Alp oradaydı. Kaan. Samet. Hepsi. İzliyorlardı. Onu. Bade'yi.
Ve Bade, o an, 10. sınıfı hatırladı. Koridoru. Fısıltıları. "Bak, yine yalnız." "Zaten hep yalnız." "Kendi düşen ağlamaz." O sesler. O gülüşmeler. Hepsi.
Eli titredi. Top düştü.
Sessizlik.
Sonra öğretmen: "Tekrar dene."
Bade eğildi. Topu aldı. Tekrar. Bu sefer gözlerini kapattı. Ve attı.
Top, fileye takıldı. Ama geçti. Zar zor. Ama geçti.
Öğretmen not aldı. "Tamam."
Bade sahadan çıktı. Yüzü kızarmıştı. Elleri hâlâ titriyordu. Ama bir şey vardı içinde. Küçük. Minik. Bir kıvılcım. Geçti. Geçti işte.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları