Farklı Dünyalar

Bölüm 4•

Dördüncü Bölüm: Kaza

Tema:
Bade'nin dilinden
Maç günü geldi. Ve ben... ben heyecanlıydım. İlk kez. Uzun zamandır ilk kez. Çünkü sahada olmak, sayıları susturuyordu. Ellerim orada titremiyordu. Sadece top vardı. Sadece file. Sadece ben.
Sabah annem dedi: "Bugün maçın var, değil mi?"
"Evet."
"Heyecanlı mısın?"
"Bilmiyorum."
Ama biliyordum. Heyecanlıydım. Ve bu heyecan, korkutucuydu. Çünkü heyecanlanmak, umut etmek demekti. Ve ben umut etmeyi bırakmıştım. Uzun zaman önce.
Yine de çantamı hazırladım. Formamı. Dizliğimi. Ayakkabımı. Hepsi yerli yerinde. Çünkü düzen varsa, kaos yok. Kaos yoksa, ben varım. Galiba.
Spor salonu. Kalabalık. Tribünler dolu. 11'ler ve 12'ler karışık. Herkes orada. Ve biz... biz aynı takımız. Ama ben hâlâ yalnızım.
Isınma hareketleri yaptık. Emir Alp önde. Kaptan. Herkes onu izliyor. Ben de izledim. Ama bakmadım. Fark var. İzlemek, görmek değil. İzlemek, fark etmek değil. Sadece... sadece orada olduğunu bilmek.
Sonra gözlerim tribüne kaydı. Ve onu gördüm. Sude. Tribünde. Yanında birkaç kız. Gülümsüyor. Ama gözleri gülmüyor.
Ve yanında... Melis. Melis de tribünde. Ama o gülmüyor. Sadece bakıyor. Bana. Uzun uzun. Ve o bakış... o bakışta bir şey var. Bir şey. Ama ne? Bilmiyorum.
Maç başladı.
İlk servis bende. Topu aldım. Elimi yaladım. Bir. Nefes. İki. Ver. Üç. Attım.
Top karşıya gitti. Servis sayı oldu. Ve salon... salon alkışladı. Beni. Bade'yi. İlk kez. Uzun zamandır ilk kez.
Ve içimden bir şey geçti. Küçük. Minik. Bir kıvılcım. Belki umut. Belki değil. Ama bir şey.
Devam ettim. Servis. Manşet. Pas. Her şey yerindeydi. Bedenim çalışıyordu. Ve zihnim... zihnim susuyordu. Sayılar yoktu. Sadece oyun vardı.
Azra yanıma geldi. "İyi oynuyorsun!" dedi. Gülümsedi. Gerçekten.
"Sağ ol," dedim. Ve bu sefer, gülümsedim. Küçük. Ama gerçek.
İkinci set. Skor yakın. Herkes gergin. Ben de. Ama gerginlik, bu sefer iyiydi. Çünkü gerginlik, odaklanmak demekti. Ve odaklanmak, kaçmak değildi.
Top karşıdan geldi. Yüksek. Ben pozisyon aldım. Atladım. Havada bir an. Bir saniye. İki. Ve vuracaktım.
Ama sonra... sonra bir şey oldu.
Ayağımın altında bir şey. Bir ayak. Bir hareket. Hafif. Kimse görmez. Kimse anlamaz. Ama ben hissettim.
Dengem kaydı. Havada döndüm. Ve düştüm.
Acı. Önce ayak bileğimde. Sonra bacağımda. Sonra her yerde. Ama en çok... en çok içimde.
Yerdeydim. Salon sessizdi. Bir saniye. İki. Üç. Kimse kıpırdamadı. Sonra sesler geldi. Ama uzaktan. Hep uzaktan.
"Bade!"
"İyi misin?"
"Bir şey oldu mu?"
Kimse dokunmadı. Kimse yaklaşmadı. Sadece baktılar. İzlediler. Tıpkı 10. sınıfta olduğu gibi. Tıpkı koridorda olduğu gibi.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları