Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
...
Gece saat 02.14’tü.
Dünyanın en verimsiz, en saçma ve mantığın tamamen devre dışı kaldığı saatlerinden biriydi kesinlikle. İnsanların büyük bir çoğunluğu yatağında mışıl mışıl uyur, rüyalarında pembe bulutların üzerinde süzülürken ben salondaki koltuğun üzerinde amuda kalkmaya yakın tuhaf bir pozisyonda durmuş, tavan arasındaki boşlukta var olmayan hayali noktaları izliyordum.
Çünkü midem bağımsızlığını ilan etmişti.
Dışarıdan duyan biri salonda bir sokak köpeğinin havladığını sanabilirdi ama hayır; o dehşet verici ses tamamen benim midemden geliyordu. Karnım resmen kendi hükümetini kurmuş, içeride küçük bir bando takımı marşlar eşliğinde gösteri yapmaya başlamıştı.
"Ben ne yemek istiyorum?" diye sordum kendi kendime, bacaklarımı koltuğun tepesine doğru dikerken. "Canım tatlı mı istiyor? Hayır. Çorba mı? Asla. Acı... Evet, tam olarak dilimi yakacak, gözlerimden yaş getirecek bir acı!"
Zihnimde şimşekler çaktı. Zaten benim zihnimde ne zaman şimşek çaksa etraftaki birilerinin başı mutlaka belaya girerdi. Aradığım o muazzam, o kusursuz, o eşsiz lezzeti bulmuştum: Bol nar ekşili, bol acılı ve çıtır çıtır Doritos kırıntılı dev bir porsiyon çiğköfte.
"İşte bu!" diye bağırdım boş salona doğru. "Venüs Şimşek, sen bir dehasın!"
Tabii bu harika dehanın önünde küçücük bir engel vardı: Gece yarısının ikisinde bol Doritoslu ve ultra acılı çiğköfteyi nereden bulacaktım? İlyas gastronomi okuyordu ama bu saatte onu arayıp "Bana çiğköfte yap" desem muhtemelen mutfak bıçağıyla kapıma dayanır, beni bahçede kovalardı.
Tam o sırada gözüm, akşam Beylem’in bana getirdiği ve sehpanın üzerinde unuttuğu o süslü püslü yaşam dergisine kaydı. Derginin arka kapağında kocaman, yaldızlı harflerle bir reklam duruyordu:
"GURME ŞEHİR RESTORAN — 7/24 AÇIĞIZ! HER İSTEĞİNİZ MÜŞTERİ MEMNUNİYETİ GÜVENCESİYLE ANINDA KAPINIZDA!"
"Ha şöyle ya!" dedim zafer çığlığı atarak koltuktan aşağı kayarken. "Müşteri memnuniyetiymiş, her istenen bulunurmuş... Parasıyla değil mi kardeşim? Gece gece acı krizim tuttuysa getireceksiniz!"
Telefonu elime alıp dergideki numarayı tuşladım. Aklımdaki tek şey mahalle arasındaki o salaş, tabelası kırmızı ışıklarla yanan tatlı çiğköftecilerden biriydi. Telefon birkaç kez çaldıktan sonra açıldı. Fakat karşıdan gelen ses hiç de öyle cızbız kokulu bir esnafın rahatlığına sahip değildi. Aksine, sanki krallık sarayının başgarsonu konuşuyordu.
"Gurme Şehir Restoran, iyi geceler efendim. Rezervasyon mu yaptırmak istemiştiniz?"
Kaşlarımı çattım. "Rezervasyon mu? Yok kardeş, ne rezervasyonu? Gece gece masaya masa örtüsü mü serdireceğiz? Ben paket sipariş verecektim. Bana bol acılı, bol nar ekşili bir porsiyon Doritoslu çiğköfte hazırlayın hemen."
Hat hattının diğer ucundan birkaç saniyelik derin ve oldukça soğuk bir sessizlik geldi. Adam söylediğim şeyi zihninde bir yere oturtmaya çalışıyor gibiydi.
"Anlamadım efendim? Çiğköfte mi?"
"Evet, Doritoslu çiğköfte," dedim gayet ciddi bir edayla. "Acısı bol olsun, cipsleri de yumuşamadan çabuk getirin."
"Hanımefendi," dedi adam, sesindeki o yapmacık kibarlık yerini hafif bir tiksintiye ve üstenci bir edaya bırakırken. "Bizim restoranımız Michelin adayı olan, seçkin Fransız ve İtalyan mutfağı sunan özel bir işletmedir. Bizde çiğköfte bulunmaz. Lütfen geyik yapmak için bu saati seçmeyin."
Kan beynime sıçramıştı. Ne demek bulunmazdı?
"Beni ilgilendirmiyor Hanımefendi! Beni ilgilendirmiyor!" diye bağırdım karşımdaki adama. Sinirden adama hanımefendi dediğimin farkında bile değildim. "Ama beyefendi, bir restoranda nasıl çiğköfte olmaz? Reklamınızı gördüm az önce! '7/24 açığız ve her istediğiniz bulunur' yazmışsınız koca sayfaya!"
"Hanımefendi!" dedi adam en sonunda sabrının son sınırına gelerek. "Biz orada genel bir hizmetten bahsediyoruz! Siz istediniz diye biz her istediğinizi yapmak zorunda mıyız? Yarın öbür gün reçelli çiğköfte isteseniz onu da mı bulup getireceğiz yani?! Saçmalamayın lütfen!"
Gözlerim irice açıldı. "Iyy! Salak, reçelli çiğköfte mi olur? Zevkine sıçayım lan senin!" dedim birden ağzımdan kaçırarak. Sonra diğer elimle ağzımı kapatıp kusma hareketi yaptım. "Tüh... Bunu tek ben ve Allah gördü..." diye fısıldadım kendi kendime.
"Hanımefendi, lütfen saygılı konuşalım," dedi adam sesini daha da sertleştirerek. "Bildiğiniz üzere konuşmalarımız kayıt altında ve bizi şikayet etme hakkınız var. Şunu bilin ki sorununuz burada çözülmeyecek, lütfen başka bir işletmeden verin siparişinizi. İyi günler..."
"Beyefendi, patronunuz kim sizin? Bağlayın beni ona!" diye gürledim ayağa fırlayarak. "Kardeşim, hemen bağlayın diyorum, duymuyor musunuz?!"
Dıt... Dıt... Dıt...
Telefon suratıma kapandı.
Suratıma.
Kapandı.
"Bana telefon kapattı ya..." dedim telefonun siyah ekranına boş boş bakarken. "Bana! Venüs Şimşek'e telefon kapattı bu ukala!"
Gözlerim hırstan alev saçıyordu. O an dünya durabilirdi, kıyamet kopabilirdi ama ben o patronu bulup o çalışanı kovdurmadan rahat uyuyamazdım. Hemen rehbere girip ağabeyim Tuğrul’un yakın arkadaşı olan Yasin abiyi aradım. Yasin abi iç mimardı ama sanki bu ülkenin gizli muhtarı gibiydi. Nerede bir mekân var, nerede bir patron var, kesin tanırdı.
Telefon dördüncü çalışta açıldı. Sesinden uykunun dibine vurduğu son derece belliydi.
"Venüs? Kızım gecenin ikisinde hayırdır, ev mi yanıyor?"
"Yasin abi!" dedim nefes nefese. "Acil bana Gurme Şehir Restoran’ın sahibinin veya genel müdürünün şahsi numarasını bulman lazım! Çalışanları bana telefonda terbiyesizlik yaptı, üstüne telefon kapattı! Onları yerle bir edeceğim!"
Yasin abi telefonda derin bir iç çekti. "Kızım sen deli misin? Gece yarısı restoran müdürü mü aranır? Yat uyu, sabah hallederiz."
"Abi diyorum ki müşteri haklarım çiğnendi! Ağabeyime söylerim bak, senin o geçen haftaki mevzunu anlatırım!"
Yasin abi bir anda ayıldı. "Tamam tamam! Dur, kurcalama oraları. Var bende o mekânın sahibinin, daha doğrusu en tepeki adamın numarası... Yazıyorum ekranına. Ama bak kızım, adam çok yoğun ve sert biridir, öyle her şeye köpürme, kibar konuş."
"Ben her zaman çok kibarım abi," dedim ve pat diye telefonu yüzüne kapattım.
Birkaç saniye sonra Yasin abiden bir numara geldi.
Hiç vakit kaybetmeden numarayı kopyaladım ve doğrudan WhatsApp’a girdim. Madem konuşarak derdimi anlatamıyordum, yazılı olarak o patronun ciğerini sökecektim!
Siz: Siz nanayı yediniz oğlum! (02.31)
Siz: Siz göreceksiniz! (02.31)
Siz: Sizin o tavuk beyinli, aptal, salak çalışanlarınızı da alıp o restorandan defolup gideceksiniz! O elemanınızı kovmazsanız sizi mahkemeye veririm! (02.32)
0543 *** : "Yazıyor..."
0543 *** : Ne saçmalıyorsun sen gecenin bu saatinde? (02.33)
0543 *** : Yanlış numara. Tekrar yazarsan hakkında adli işlem başlatırım. (02.33)
Siz: Hah! Adli işlem başlatacakmış! (02.34)
Siz: Patron sensin demek o terbiyesiz elemanın? Bir de tehdit ediyor bak sen! (02.34)
Siz: 7/24 açığız diye dergiye boy boy ilan basmayı biliyorsunuz ama bir müşterinin canı gece yarısı Doritoslu çiğköfte çekince "Yok" deyip suratıma telefon kapatmayı biliyorsunuz! (02.35)
Siz: Sizi Tüketici Hakları'na, Tarım Bakanlığı'na, hatta gerekirse Cumhurbaşkanlığı'na şikayet edeceğim! Sizi rezil edeceğim! (02.35)
0543 *** : Belli ki akli dengen yerinde değil ya da alkollüsün. (02.37)
0543 *** : Çiğköfte ne alaka? Ne restoranından bahsediyorsun sen kadın? (02.37)
0543 *** : Numarayı nereden bulduysan sil ve engelle. Şu an hiç uğraşamayacağım şeylerle vakit kaybettiriyorsun bana. (02.38)
Siz: Yaaaa, patron bahanesine bak! "Vakit kaybettiriyorsun"muş! (02.39)
Siz: Yeme beni müdür bey! Ağabeyim benim komiser polis! Öyle beni korkutamazsın! (02.39)
Siz: Yarın o restorana o komiser ağabeyimi gönderip ruhsatınızı inceletmezsem benim adım da Venüs değil! O terbiyesiz eleman kovulacak! (02.40)
0543 *** : Sabrımı sınıyorsun. (02.41)
0543 *** : (Görsel gönderildi.)

Gelen fotoğrafa tıkladığımda ekranımda açılan görüntüyle kalakaldım.
Fotoğrafta ne bir restoran masa düzeni vardı, ne de şık bir Fransız mutfağı... Koyu yeşil askeri çadırların, etrafta telsizlerin, haritaların ve gece görüş kameralarının olduğu son derece ciddi, karanlık ve ürkütücü bir askeri karargah masası duruyordu. Masanın köşesinde ise askeri kamuflajlı bir kol ve silah kılıfı çok net görünüyordu.
Gözlerim yuvalarından fırlayacak gibi oldu.
0543 *** : Bak bakalım burası restorana benziyor mu? (02.43)
0543 *** : Ben Yüzbaşı Çağın Değirmenci. (02.43)
0543 *** : Şırnak sınır karargahındayım. Şimdi o telefonu sakince kenara bırak, git yat ve bir daha bu numarayı arama. (02.44)
Ekran başında buz kesmiştim. Parmaklarım titremeye başladı. Telefon elimden düşüyordu az kalsın.
Siz: Hass... (02.50)
Siz: Yani siz şimdi... Çiğköfteci müdürü değil misiniz? 😳 (02.50)
...
Selamlar güzellikler! Nasıl buldunuz birinci bölümümüzün bu düzeltilmiş yeni halini? Kaos, komedi ve krizlerle dolu harika bir giriş yaptık bence! Venüs'ün o tatlı patavatsızlığı ve Yüzbaşı Çağın'ın sert duruşu arasında kıvılcımlar çakmaya başladı bile.
Neyse sizi daha fazla tutmayayım, ikinci bölümde o mesajlaşmaların devamında ortalık iyice karışacak! Diğer bölümde görüşürüz, kendinize çok iyi bakın! ❤️
Bu bölümü beğendin mi?
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Reçelli çiğköfte diye bi şey mi var yaa ilkkez duydum omgg
Canım çok beğendim emeğine sağlık balım mükkemmeldi yeni bölümü hem harikaydı hemde komediydi harika olmuş bayıldım resmen çok mükemmeldi 💖💖💖💖💖💖😭💖💖😭💖🫣🫣🫣🫣🤗🤗🤗🤗🤗🤭🤭🤭🤭🥰🥰🥰🥰
Yorum
Yorum bulunamadı.