Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
...
Venüs, aracın tam ön hattındaydı. Aracın kendisine doğru yaklaştığını fark ettiği anla çarpışma arasında yalnızca birkaç saniye vardı. Fren sesleri, çevreden yükselen çığlıklar ve ardından gelen o korkunç darbe... Her şey birbirine karışmıştı.
Siyah aracın ön kısmı Venüs'e çarptığında genç kızın bedeni çarpışmanın etkisiyle savruldu. Birkaç saniye havada kalan bedeni, ardından sert asfaltla buluştu. Çevredeki insanlar ne olduğunu anlamaya çalışırken zaman sanki bir anlığına durmuştu.
Beylem ise aracın tam önünde değil, sağ tarafına yakın bir noktadaydı. Çarpışmanın açısı onu da darbenin etkisinden kurtaramamıştı. Aracın kendisine çarpmasıyla yol kenarına doğru savruldu. Birkaç saniye önce yan yana yürüdüğü arkadaşıyla şimdi aralarında metreler vardı.
İkisi de yerde hareketsiz yatıyordu.
Gözleri kapanırken çevrelerindeki sesler birbirinden uzaklaştı. Ne insanların çığlıklarını ne de yaklaşan ayak seslerini seçebiliyorlardı. Bilinçleri yavaşça karanlığa gömülürken geride kalan tek şey, bir anda yarım kalmış bir gündü.
Ama dışarıdaki dünya için hiçbir şey durmuş değildi.
Karşı kaldırımda bulunan Çağın, önce fren sesini duydu. Ardından yükselen çığlıklarla başını çevirdi. Gördüğü manzara karşısında birkaç saniyeliğine olduğu yerde kaldı. Gözleri yerde yatan iki genç kız arasında gidip geldi. Sonra o kıvırcık saçları tanıdı.
Venüs.
Elindeki telefon kaldırıma düştü. Ne montunun cebindeki anahtarları ne de arkasından kendisine seslenen insanları umursadı. Bir anda yola fırladı.
"VENÜS!"
Sesi caddenin karşısına kadar yayıldı. Koşarken gözleri bir an bile yerde yatan iki bedenden ayrılmıyordu.
"YARDIM EDİN! BİRİ AMBULANSI ARASIN! ÇABUK!"
Venüs'ün yanına ulaştığında dizlerinin üzerine çöktü. Ellerini uzattı ama nereye dokunacağını bilemedi. Karşısında hareketsiz yatan genç kız, birkaç dakika önce konuştuğu, sesini duyduğu, yanında yürüdüğü Venüs'tü.
"Venüs... Beni duyuyor musun?"
Cevap yoktu.
"Venüs, hadi. Gözlerini aç."
Sesi giderek titriyordu. Bir eliyle genç kızın yanında dururken diğer eliyle çevredekilere seslendi.
"AMBULANS NEREDE? ARADINIZ MI AMBULANSI?"
"Aradık beyefendi, geliyor!" diye cevap verdi kalabalıktan biri.
Çağın başını kaldırıp Beylem'i gördü. Birkaç metre ötede, yolun kenarında yatıyordu. Bir an bile tereddüt etmeden ona doğru yöneldi.
"Beylem! Beni duyuyor musun?"
Genç kızdan yine bir cevap gelmedi.
Çağın'ın bakışları iki arkadaş arasında gidip geldi. Birini bırakıp diğerine gitmek, diğerinin yanından ayrılmak... Ne yapacağını bilemiyordu. İkisine de ulaşmak, ikisinin de iyi olduğunu duymak istiyordu. Ama karşısında cevap vermeyen iki genç kız vardı.
"Biriniz şunun yanında kalsın! Lütfen, başından ayrılmayın!"
Yakındaki bir adam hemen Beylem'in yanına çömeldi. Çağın yeniden Venüs'e döndü.
"Bak, buradayım. Duyuyor musun beni?"
Titreyen eliyle genç kızın yüzüne yaklaşırken kendini durdurdu. Onu hareket ettirmenin daha kötü sonuçlara yol açabileceğini biliyordu. Yine de hiçbir şey yapmadan beklemek, hayatında ilk kez bu kadar dayanılmaz geliyordu.
"Ne olur..." diye fısıldadı. Ardından başını kaldırıp yeniden bağırdı:
Bu bölümün ilk 29 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.
Bölüm Yorumları