deep
hanım kız
Esranın gözünden
Yine ve yine annemin azarlamalarını çekmek üzere arabayı bekliyorduk. İkizimle beni aynı okula yazdırdığı için pişman olduğuna emindim ama bizi farklı okullara yazdırsaydı bin pişman olacağından da zerre şüphem yoktu.
Ve evet, bu okuldan da kovulmuştuk. Ama sebebi öyle sıradan bir şey değildi. Biz bir kızın cinsel istismara uğramasını mı izleseydik, ne yapmamızı bekliyorlardı? Buna sessizce seyirci mi kalmalıydık?
Ayrıca annem bana sorsa, ben zaten bu okulda kalmak istemezdim. Müdürün ataerkil sisteme olan bağlılığı, iğrençliğin ötesindeydi.
Küçüklüğümden beri ailede, sülalede hep sorun çıkaran taraf olmuştum. Tabii, onların kafalarındaki hanım kız imajını yerle bir ettiğim için bu pek de şaşırtıcı değildi. Benden ne kadar nefret ediyorlarsa, ikizim Zeki'den de bir o kadar nefret ediyorlardı. Çünkü kardeşim de en az benim kadar kendi bildiğini okuyan, onların kalıplarına sığmayı reddeden biriydi.
Yine bu iğrenç aile yapımızda erkekler ayrı, kızlar ayrı kalıplara sokulmuştu. Zeki'yi bildim bileli feministti ve o insanların kafasındaki toksik maskülenite anlayışına asssla uyum sağlamazdı. Çünkü feminizmin erkeklerden nefret etmek olmadığını, aksine cinsiyet eşitliğini savunmak olduğunu çok iyi biliyordu. Keşke ailem de bunu anlayabilseydi.
Sonunda annem geldi ve sinirli bir şekilde arabadan indi.
“Ya ben sizinle ne yapacağım ben, ha? Daha ne kadar uğraşacağım sizinle? Bıktım artık, vallahi bıktım! Her gün ayrı bir olay, her gün ayrı bir rezillik! Bir gün de başımı ağrıtmayın ya!”
Tam cevap verecektim ki Zeki beni dürttü ve lafa girdi.
“Aynen anne, çok haklısın. Ama bağırıp çağıracaksan evde devam et bari. Burada bütün okulun seni dinlemesine gerek yok.”
Annem, Zeki'nin cevabıyla daha da sinirlenecek gibi oldu ama kendini tuttu. Derin bir nefes alıp sesini alçalttı.
“Tamam, hadi binin arabaya. Çabuk!”
İkimiz de arka koltuğa geçtik. Annem arabayı çalıştırıp yola koyulduktan birkaç dakika sonra yine başladı.
“Bir de eve gidelim, babanızın karşısına nasıl çıkacaksınız bakalım! Babanız size sorunca ne anlatacaksınız, çok merak ediyorum. Sizin yüzünüzden adamın yüzüne bakamaz oldum!”
İçimden derin bir nefes aldım. Annemin her Allah'ın günü babamı araya sokmasından gerçekten bıkmıştım. Sanki kendi başına bir fikri, kendi başına bir kararı yoktu. Ne yapsak babama hesap verecektik, ne etsek babamın haberi olacaktı.
“Hayatın babama hesap vermek olmuş zaten senin,” diye mırıldandım.
Annem duymuş olacak ki bir anda yeniden parladı.
“Ne dedin sen?! Bir de arkadan konuşuyor! Kes sesini, iyice tepeme çıktınız zaten! Eve gidince göreceksiniz siz, babanız da öğrensin bakalım ne haltlar karıştırmışsınız! Sizinle uğraşmaktan saçımı başımı yolacağım artık!”
Sonra yol boyunca söylenmeye devam etti. Ben de başımı cama yaslayıp dışarıyı izledim. Çünkü annemle tartışmanın bir anlamı yoktu. O bağırınca haklı, biz cevap verince saygısız oluyorduk.
Eve geldiğimizde kapıyı Meral Abla açtı. Bize bakarken yüzünde kocaman bir gülümseme vardı ama gözleri anneme kaydığı anda yüzündeki ifade değişti. Kadına o kadar hak veriyordum ki… Annemin yanında insanın yüzündeki gülümsemenin bile ömrü kısalıyordu.
Annem hiç oyalanmadan salona geçti. Zeki'yle ben de arkasından gittik.
Babam salonda oturmuş, telefonla işlerini konuşuyordu. Bizi fark etmişti ama konuşmasını bitirene kadar tek kelime etmedi. Yaklaşık on dakika sonra telefonu kapattı, başını kaldırıp ikimize baktı.
“Çocuğum olduğunuz için utanıyorum.”
Dürüst olmak gerekirse bu sözünü zerre umursamadım. Babamın ağzından çıkan her cümleye üzülme devrini çoktan kapatmıştım.
“Kızım desen kız gibi değil, her hafta ayrı bir kavganın içinde. Oğlum desen…” Başını iki yana salladı. “Sizden gerçekten bıktım.”
Yüzündeki tiksinti ifadesini görmemek imkânsızdı.
“Dişil enerjisi desen herkesten yüksek!”
Zeki bir anda güldü.
“İltifat sayarım, babacığım. Ama bunu söyleme sebebin ne tam olarak?”
Babam da güldü. Tabii, ikisinin aynı şeye güldüğünü düşünmüyordum.
“Nereden başlayayım?” dedi alaycı bir tavırla.
İşte o an dayanamadım. Kollarımı göğsümde birleştirip babama döndüm.
“Dişil enerji dediğin şey ne, baba? Benim ve çevresindeki kadınların üstüne bağırıp çağırmaması mı? Yoksa her hafta başka bir kadınla birlikte olup sonra da ‘Erkektir, yapar.’ lafının arkasına saklanmaması mı? Hangisi? Söylesene, hangisi?”
Son soruyu özellikle anneme bakarak sordum. Çünkü bu evde bazı şeyler herkes tarafından biliniyor ama kimse tarafından dile getirilmiyordu.
Annem bakışlarımı yakaladı. Söylediklerimin kime dokunduğunu anlamıştı.
“Kızım, bir sus! Babanla abin konuşuyorlar.
Zeki'nin yüzündeki gülümseme bir anda kayboldu. Araya girerek anneme döndü.
“Hayır, susmasın! Ne zaman bir şey söylese susturmaya çalışıyorsun. Sonra da neden böyle olduk diye soruyorsunuz. Senin gibi kendi fikrini söylemekten korkan, sırf kocası rahatsız olmasın diye her şeye göz yuman biri olmayacak benim kız kardeşim!”
Bir an durdu, ardından sesini yükseltti.
“Konuşacak! Hem de bağıra bağıra konuşacak! Kimsenin karşısında başını eğmek zorunda değil!”
İşte o an evde kıyamet koptu.
Annem Zeki'ye bağırmaya başladı, babam sesini yükselterek ikimizi de azarladı. Ben de boş durmadım tabii. Birbirimizin sözünü keserek konuştuğumuz, kimsenin kimseyi dinlemediği koca bir tartışmanın ortasında bulduk kendimizi.
Yaklaşık iki saat boyunca evde sesler yükseldi, suçlamalar havada uçuştu. Sonunda herkes yoruldu ve biz odalarımıza çıktık.
Yatağıma oturup tavana baktım.
Ertesi gün başka bir okula başlayacaktık.
Yeni okul, yeni insanlar, yeni kurallar…
Ama nedense hiçbirinin yeni bir başlangıç olacağına inanmıyordum. Çünkü sorun hiçbir zaman yalnızca okullar değildi. Biz nereye gidersek gidelim, ailemizin gölgesi de bizimle geliyordu.
Ve içimde kötü bir his vardı.
Daha iki ay geçmeden babam yüzünden ikimizden birinin eğitim hayatı yine tehlikeye girecekti.
Bu kez hangimiz olacaktık, bilmiyordum.
Ama bir şeyden emindim: Bu evde kendi hayatımızı yaşamamıza izin vermeyeceklerdi.
Sabah, kafamda beliren Meral Abla'yla güne başladım. İki saat boyunca duvara baktıktan sonra sonunda yataktan kalkıp üstümü giyindim ve aşağı indim.
Zeki de beni bekliyor olacak ki beni görür görmez telefonunu cebine koyup ayağa kalktı.
“Gitmeden önce yandaki kafede bir şeyler yiyelim.”
Uykumu hâlâ üzerimden atmaya çalışırken ona baktım.
“Aç değilim ben.”
Zeki gözlerini devirdi.
“Ben açım, gerizekâlı. Seni düşündüğümden değil yani, yanlış anlama.”
Zeki'yle birbirimizi yer, başkasına da yedirtmezdik. Birbirimize laf sokmak bizim için neredeyse bir sevgi diliydi.
Gözlerimi devirip dışarı çıktım. Zeki de arkamdan geldi.
Kafede yaklaşık yarım saat oyalanıp bir şeyler yedikten sonra okulun yolunu tuttuk. Açıkçası yeni okulumuzdan pek bir beklentim yoktu. Önceki okulumuzla yaşadıklarımızdan sonra tek dileğim, en azından birkaç hafta boyunca adımızın hiçbir olaya karışmamasıydı.
Ama tabii ki evrenin bizimle ilgili bambaşka planları vardı.
Okula yaklaştığımızda girişte büyük bir kalabalık gördük. Bir ambulans ve birkaç polis aracı okulun önüne çekilmişti. Öğrenciler gruplar hâlinde toplanmış, herkes bir şeyler konuşuyordu.
Adımlarımı yavaşlatıp Zeki'ye baktım.
O da bana baktı.
İkimiz de aynı şeyi düşünüyorduk.
Ne oluyordu
Bir süre kalabalığı izledikten sonra etrafıma tekrar göz gezdirdim. Polisler, ambulans, meraklı öğrenciler…
Ve inanılmaz bir şey olmuştu.
Ortada bizim çıkardığımız bir olay yoktu.
İlk kez bir olayın tam ortasında değildik.
En azından şimdilik.
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları