MÜPHEM

Bölüm 2•

Suç ortağı

Tema:

2.BÖLÜM---SUÇ ORTAĞI
DİLEK KAYA

İnsanların iki yüzü olduğunu söylerler.
Bence bu oldukça iyimser bir düşünce. Bazı insanların o kadar çok yüzü vardır ki hangisinin gerçek olduğunu kendileri bile unuturlar.
Benim kaç yüzüm olduğunu merak ediyor musunuz?
Bir sevgiliye yetecek kadar, bir anneye kendimi sevdirecek kadar, bir polise şüphe uyandırmayacak kadar ve elbette sizin gibi meraklı okurları kandıracak kadar.
Evet, sevgilim var.
Ozan Karaca.
Adını duyunca yüzünüzde oluşan o ifadeyi tahmin edebiliyorum. Muhtemelen şimdi, Dilek gibi birinin sevgilisi mi olur? diye düşünüyorsunuz.
Olur efendim, neden olmasın?
Benim de sevdiğim şeyler var. Mesela güzel kahveler, pahalı parfümler, uzun uykular ve Ozan'ın saçlarıyla oynamak.İnsan öldürüyor olmam romantik bir akşam yemeği yiyemeyeceğim anlamına gelmiyor ya!
Üstelik Ozan benim hakkımda pek çok şey biliyor.
Sabahları huysuz olduğumu, kahvemi şekersiz içtiğimi, sinirlendiğimde alt dudağımı ısırdığımı, bazı geceler sebepsiz yere sessizleştiğimi...
Ama bilmediği bir şey var.
Benim insan öldürdüğümü bilmiyor.
Şimdilik.
Saat on bire doğru kapının zili çaldığında üzerimde açık gri, bol bir sweatshirt ve siyah bir eşofman vardı. Saçlarımı gelişigüzel toplamış, yüzümü yıkamaya bile üşenmiştim.
Kapıyı açtığımda karşıma çıkan kişiye baktım.Ozan.
Üzerinde koyu lacivert bir mont, içinde beyaz bir tişört vardı. Dağınık siyah saçları alnına düşmüş, elindeki kahve bardaklarından birini bana doğru uzatmıştı.
Yüzündeki gülümsemeyi görünce istemsizce ben de gülümsedim.
“Günaydın, güzelim.”
“Günaydın. Kahve?”
“Önce bir merhaba de, sonra kahveni veririm.”
“Merhaba. Kahvemi alabilir miyim?”
Başını iki yana sallayarak güldü.
“Sen gerçekten çekilmez bir insansın.”
“Beni seviyorsun ama.”
“Maalesef.”
Kahvemi elinden alıp kenara çekildimİçeri girdiğinde kapıyı kapattım. Ozan ayakkabılarını çıkarıp salona geçti. Etrafına bakındıktan sonra sehpanın üzerindeki telefonumu fark etti.
“Aradım seni sabah.”
“Uyuyordum.”
“On kere aradım.”
“Demek ki on kere uyuyordum.”
“Dilek!”
Kahvemden bir yudum aldım.
“Efendim, Ozan Karaca?”
Yanıma gelip kolunu omzuma attı. Başını hafifçe eğerek yüzüme baktı.
“İyi misin sen?”
İşte bu sorudan nefret ediyordum.
Çünkü insanlar bazen cevabını gerçekten merak ederek sorarlardı. Ozan da onlardan biriydi.“İyiyim.”
“Emin misin? Sesin biraz farklı.”
“Sesim aynı ses. Dün de böyleydi, bugün de böyle.”
“Bana bir şey saklıyorsun.”
Bir an yüzüne baktım.
Sonra gülümsedim.
“Sen de bana kahve alırken neden kendine iki tane aldığını söylemiyorsun. Hepimizin sırları var hayatım.”
Ozan güldü.
“Biri senin.”
“İşte bu yüzden seninle birlikteyim.”
Başını eğip alnıma kısa bir öpücük kondurdu.
Şimdi sevgili okur, burada küçük bir açıklama yapmam gerekiyor.Ozan iyi bir çocuk. Gerçekten iyi. İnsanlara yardım eder, sokaktaki kedileri besler, yaşlıların poşetlerini taşır. Hatta bir keresinde sırf benim canım istedi diye gece yarısı açık çiçekçi aramıştı.
Böyle bir insanın benimle ne işi var, değil mi?
Bazen ben de merak ediyorum.
Ama kendisine sormaya cesaret edemiyorum. Ya cevabı hoşuma gitmezse?
Şaka yapıyorum.
Benim hoşuma gitmeyen şeylerin sayısı oldukça fazla. İnsanların sayısı daha da fazla.
Öğleye doğru Âlâ geldi.
Kapıyı açtığımda yüzünde her zamanki ifadesi vardı. Siyah deri ceketini çıkarmadan doğrudan içeri girdi.
“Günaydın, suç ortağım.”Kaşlarımı kaldırdım.
“Biraz daha yüksek sesle söyle istersen. Komşular da duysun.”
Âlâ gözlerini devirdi.
“Abartma.”
Arkamızdan gelen Ozan'ın sesini duyduk.
“Âlâ, hoş geldin.”
Âlâ bir anda gülümseyerek ona döndü.
“Ozancığım! Nasılsın?”
İşte oyunculuk dediğim şey tam olarak buydu.
Bir saniye önce cinayet konuşabilecek kadar ciddi olan kadın, şimdi dünyanın en sevimli insanına dönüşmüştü.
“İyiyim, sen?”
“Ben de iyiyim.”
Ozan mutfağa geçerken Âlâ banayaklaştı. Sesini alçalttı.
“Konuşmamız lazım.”
“Fark ettim. Yoksa kahve içmeye gelmediğini biliyorum.”
“Dilek, ciddiyim.”
“Ben de ciddiyim. Kahvemi bitireyim.”
Bana öyle bir baktı ki kahkaha atmamak için kendimi zor tuttum.
Ozan mutfaktan seslendi.
“Bir şey ister misiniz?”
“Yok, teşekkürler!” diye cevap verdi Âlâ.
Sonra yeniden bana döndü.
“Dün gece ölen adamın adı Levent Sarp.”
İsmine tepki vermedim.
Âlâ devam etti.
“Ve polis seninle bağlantısını araştırıyormuş.”“Ne güzel. Nihayet biri benimle ilgileniyor.”
“Dilek!”
“Bağırma, kulaklarım sağlam.”
Âlâ çantasından telefonunu çıkardı. Ekranı bana çevirdi.
Bir haber başlığı vardı:
GENÇ ADAM EVİNDE ÖLÜ BULUNDU. OLAYLA İLGİLİ SORUŞTURMA BAŞLATILDI.
Haberi okudum. Fotoğrafın üzerine birkaç saniye baktım.
Sonra telefonu geri verdim.
“Eee?”
“Eee'si şu: Adamın cebinden senin eski fotoğrafın çıkmış.”
Gözlerimi kaldırdım.Bu kez gülmedim.
“Ne fotoğrafı?”
“Bilmiyorum. Polis fotoğrafın tamamını paylaşmamış.”
Dudağımın kenarını hafifçe ısırdım.
İlginç.
Gerçekten ilginç.
Tam o sırada Ozan salona geldi. Elinde iki tabak vardı.
“Ne konuşuyorsunuz böyle gizli gizli?”
Âlâ hiç düşünmeden cevap verdi.
“Dilek'in eski fotoğraflarına bakıyorduk.”
Ozan gülerek karşı koltuğa oturdu.
“Gösterin, ben de bakayım.”
Âlâ'yla göz göze geldik.
İşte şimdi başımız beladaydı...

Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

NameOltulu_7862
@NameOltulu_7862•1 gün önce

Ellerine saglık çok begendimmm

@EyanViyan_3784•1 hafta önce

Merakla bekliyoruz sabırsızlıkla bekliyorum 😝

kehribar
@kehribar•2 hafta önce

askimmmm senin gibii mükemmel olmusess

AryaSekin_1654
@AryaSekin_1654•2 hafta önce

Ne kadar da güzeldi🤩🤩🤩

MARVEL-7
@MARVEL-7•2 hafta önce

Yavrum ellerine sağlık 🩵