Seyser

Bölüm 3•

Biraz Fazla Tanıdık

Tema:

Cumartesi sabahı telefonumun alarmı çaldığında gözlerimi açmak için kendimle kısa bir mücadele vermem gerekti.

Hafta içinin yoğunluğu yetmezmiş gibi hafta sonumu da erkenden başlayan bir etkinliğe ayırmıştım. Üstelik bunu kendi isteğimle yapmıştım. Ece'nin gönüllü sağlık ekibine katılmam için beni ikna ederken kullandığı cümle hâlâ aklımdaydı:

Hem etkinliğe katılırız hem de biraz eğleniriz, İdil. Hem belki Aras'ı da görürüz.

Son cümleyi duymazdan gelmiştim.

En azından öyle yaptığımı düşünüyordum.

Yatağımdan kalkıp banyoya ilerledim. Hazırlanırken telefonumu kontrol ettim. Ece'den birkaç mesaj gelmişti.

Ece:
İdil, uyandın mı?

Ece:
Bak sakın uyuyakalmış olma.

Ece:
On dakikaya aşağıdayım.

Gülümsedim.

Ben:
Uyandım. Sen de her zamanki gibi sabırsızsın.

Cevabımı gönderdikten sonra telefonu çantama koydum. Saçlarımı omuzlarıma bıraktım, üzerime rahat bir pantolon ve sade bir tişört giydim. Gönüllü sağlık ekibinde görev alacağımız için yanımıza almamız gereken malzemeleri de son kez kontrol ettim.

Aşağı indiğimde Ece çoktan gelmişti. Arabanın yanında telefonuyla ilgileniyordu.

“Günaydın!” diye seslendim.

Başını kaldırıp bana baktı.

“Sonunda.”

“Beş dakika erken geldim.”

“Benim için bu geç kalmak sayılır.”

Gözlerimi devirdim. Arabanın kapısını açıp ön koltuğa oturdum.

“İrem nerede?”

“Etkinlik alanında buluşacağız. Sabah erkenden gitmesi gerekiyormuş.”

Başımı salladım. Ece arabayı çalıştırırken telefonunu torpidoya bıraktı.

“Bu arada…”

Sesindeki değişiklikten yine bir şey söyleyeceğini anlamıştım.

“Hayır.”

“Daha bir şey demedim.”

“Demene gerek yok. Ses tonunu tanıyorum.”

Kahkaha attı.

“Aras bugün de orada olacak.”

“Ece, gönüllü olarak gidiyoruz. Yarışçıların peşinden koşmaya değil.”

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları