Seyser
Çizginin Diğer Tarafı
Telefonumun ekranında beliren alarmı kapatıp yastığın altına doğru ittim. Hafta sonunun ardından yeniden ders temposuna dönmek pek iç açıcı değildi. Üstelik pazartesi sabahı ilk dersimizin olması, yataktan kalkma isteğimi daha da azaltıyordu.
Bir süre tavana baktıktan sonra iç çekerek doğruldum.
Telefonumu elime aldığımda Instagram bildirimlerini kontrol ettim. Ece, dün akşamdan beri mesaj atmaya devam etmişti.
Ece:
Günaydın, hanımefendi.
Ece:
Dün gece Aras yazdı mı?
Ece:
İdil, cevap ver.
Gülümseyerek mesaj kutusunu açtım.
Ben:
Günaydın. Hayır, yazmadı.
Cevabımın üzerinden birkaç saniye geçmişti ki telefonum yeniden titredi.
Ece:
Yazsaydı da bana söylemeyecektin zaten.
Ben:
Doğru tahmin.
Telefonu kapatıp hazırlanmaya başladım.
Üniversiteye vardığımda Ece ile İrem fakültenin girişinde beni bekliyordu. Ece'nin elinde kahvesi, yüzünde ise her zamanki meraklı ifadesi vardı.
“Günaydın,” dedim yanlarına yaklaşırken.
“Günaydın. Anlat bakalım.”
Çantamı omzuma düzelttim.
“Anlatacak bir şey yok.”
Ece kahvesinden bir yudum aldı.
“Aras'la konuşmalarınızı soruyorum.”
“Dün akşam sana zaten anlattım.”
“Hayır, bana yalnızca iki mesaj gösterdin.”
“Çünkü yalnızca iki mesaj vardı.”
İrem araya girdi.
“Ece, bırak kızı. Daha sabahın sekizinde sorguya çekiyorsun.”
“Ben sadece merak ediyorum.”
“Merakını biraz azaltırsan belki hepimiz rahat edeceğiz.”
İrem'in sözleri üzerine güldüm. Üçümüz birlikte amfiye doğru ilerledik.
Ders boyunca dikkatim tamamen hocadaydı. Geçen hafta işlediğimiz konuların devamını anlatıyordu ve özellikle klinik uygulamalarda karşılaşabileceğimiz durumlar üzerinde duruyordu. Notlarımı alırken bir yandan da hocanın verdiği örnekleri takip ettim.
Dersin sonuna doğru hocamız sınıfa bir soru yöneltti.
“Bir hastanın vital bulgularında beklenmedik bir değişiklik fark ettiğinizde ilk olarak nasıl bir yol izlersiniz?”
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları