Sabah telefonumun alarmıyla değil, bahçeden gelen seslerle uyandım. Önce ne olduğunu anlamaya çalışarak gözlerimi araladım. Birkaç saniye sonra dışarıdan gelen konuşmalar, kapı sesleri ve bir şeylerin yere bırakılırken çıkardığı gürültüler dikkatimi çekti. Yatağımda doğrulup pencereye doğru baktım. Karşıdaki boş villanın önünde bir nakliye aracı duruyordu.
Demek yeni komşularımız sonunda taşınıyordu.
Perdeyi biraz araladım. Bahçeye birkaç büyük koli bırakılmıştı. İki adam mobilyaları indiriyor, bir başkası da aracın arkasında bir şeylerle uğraşıyordu. Evin bahçesindeki çiçekler bile hareketlilikten nasibini almıştı. Bir süre onları izledikten sonra telefonumu elime aldım. Saat dokuzu biraz geçiyordu.
Eylül’den mesaj gelmişti.
Eylül: Günaydın, uyandın mı?
Ben: Sayılır.
Eylül: Bugün deniz planı var, unutmadın umarım.
Ben: Unutmadım. Birazdan hazırlanırım.
Eylül: Ben de hazırlanıyorum. Yarım saate sende olurum.
Telefonu yatağa bıraktım. Dün gece eve döndüğümde Karan’la tanıştığımızı anneme bile anlatmamıştım. Zaten anlatılacak çok büyük bir şey de yaşanmamıştı. Selin’in ağabeyiyle tanışmış, arkadaşlarla yemek yemiş, ardından eve dönmüştüm. Hepsi buydu.
Yataktan kalkıp üzerime ince bir sabahlık geçirdim. Saçlarımı gelişigüzel topladıktan sonra aşağı indim. Mutfaktan kahve kokusu geliyordu. Annem kahvaltı hazırlıyor, babam bahçeye açılan kapının önünde telefonla konuşuyordu. Bora ise mutfak tezgâhına yaslanmış, elindeki elmayı yiyordu.
“Bu saatte mi uyandın?” diye sordu beni görünce.
“Hayır, gece boyunca ayaktaydım. Sabah biraz dinleneyim dedim.”
Bora elindeki elmayı ısırdı. “Dilin de uykudan uyanmamış anlaşılan.”
Annem gülerek önüme bir tabak koydu. “Önce kahvaltını yap. Sonra yine Eylül’le kaçarsınız.”
Sandalyeye oturup çayımı aldım. Dışarıdan gelen sesler mutfağa kadar ulaşıyordu. Babam telefon görüşmesini bitirip masaya oturduğunda karşı villayı işaret ettim.
“Yeni komşular taşınıyor galiba.”
“Öyle görünüyor,” dedi babam. “Dün akşam başlamışlar sanırım. Sabah erkenden de devam ettiler.”
“Kimmiş?”
“Henüz tanışmadık. Birkaç gündür evin önünde hareketlilik vardı zaten.”
Bora hemen konuşmaya katıldı. “Ben dün akşam birini gördüm. Uzun boylu, esmer bir adam. Eşyaları kontrol ediyordu.”
“Belki evin sahibidir.”
“Belki de.”
Annem çayından bir yudum aldı. “Bir ara hoş geldine gideriz. Kim olduklarını öğreniriz.”
Başımı sallayıp kahvaltıma devam ettim. O sırada dışarıdan bir erkek sesi duyuldu. Ardından bir kahkaha yükseldi. Ses bana tanıdık gelmişti ama üzerinde durmadım. Kahvaltımı bitirip kahvemi aldım ve bahçeye çıktım.
Güneş henüz tam tepemize yükselmemişti. Bahçedeki begonvillerin arasından hafif bir rüzgâr geçiyor, masanın üzerindeki peçeteleri uçuruyordu. Kahvemi elime alıp verandadaki sandalyelerden birine oturdum. Birkaç dakika telefonuma baktım, sonra gözlerim istemsizce karşı villaya kaydı.
Bahçe kapısının önünde koyu renkli bir araç duruyordu. Bagajı açıktı. Bir adam büyük bir koli taşırken diğeri ona yardım ediyordu. Tam yeniden kahveme dönecektim ki evin kapısından biri çıktı.
Koyu renkli tişört, açık renkli şort ve ayağında terlik vardı. Saçları dağınıktı. Elindeki telefonla konuşarak merdivenlerden indi. Önce bahçedeki adamlara bir şey söyledi, ardından başını kaldırıp bizim tarafa baktı.
Bölüm Yorumları