Akşam saat sekize doğru yatağıma uzanmış, telefonumda gezinirken bir yandan da açık bıraktığım balkon kapısından gelen hafif esintinin tadını çıkarıyordum. Çeşme’de akşamları evde oturmak bana göre değildi. Gündüzün sıcağı çekilince sokaklar hareketlenir, restoranlardan müzik sesleri yükselir, insanlar kendilerini dışarı atardı. Üstelik yazın daha başındaydık. Önümüzde koca bir tatil vardı ve ben bu tatili evde telefonumla uğraşarak geçirmek istemiyordum.
Telefonumun ekranında Eylül’ün adı belirdi.
Eylül: Hazırlan.
Mesajı okuyup kaşlarımı çattım.
Ben: Nereye?
Eylül: Dışarı.
Ben: Gerçekten çok yardımcı oldun. Biraz daha ayrıntı verirsen belki anlayabilirim.
Eylül: Kıyı’ya gidiyoruz. Saat dokuzda oradayız.
Kıyı deyince aklıma doğrudan Karan geldi. Sonuçta mekân onun olduğuna göre orada olması da gayet normaldi. Yine de Eylül’e bunu belli etmedim.
Ben: Selin de geliyor mu?
Eylül: Evet. Mert de gelecekmiş.
Ben: Tamam, hazırlanıyorum.
Telefonu yatağın üzerine bırakıp dolabı açtım. Bir süre kıyafetlerimin arasında kararsız kaldıktan sonra siyah, ince askılı elbisemi seçtim. Saçlarımı açık bıraktım, uçlarını hafifçe dalgalandırdım. Küçük siyah çantamı hazırlayıp aynanın karşısına geçtiğimde kapımın kenarında Bora belirdi.
“Bir yere mi gidiyorsun?”
Aynadan ona baktım. “Hayır, evin içinde bu şekilde dolaşacağım.”
Bora gülerek kapının kenarına yaslandı. “Dilini biraz dinlendirsen ölür müsün?”
“Seninle konuşurken yoruluyorum zaten.”
“Peki, nereye gidiyorsun?”
“Kıyı’ya.”
“Karan’ın mekânına mı?”
Ayakkabımın tokasını kapatırken başımı kaldırdım. “Evet. Ne var?”
“Hiçbir şey. Güzelmiş.”
“Bora, sakın.”
“Ben bir şey demedim ki.”
“Suratın yeterince şey söylüyor.”
Kahkaha attı. “İyi eğlenceler kardeşim. Çok geç kalma.”
“Anneye söyle, merak etmesin.”
“Sen söyle. Ben senin sözcün müyüm?”
Yanından geçerken koluna hafifçe vurdum. “Bazen gerçekten çekilmez oluyorsun.”
“Bazen mi?”
Bölüm Yorumları