Sabah uyandığımda ilk fark ettiğim şey odanın içine dolan güneş oldu. Perdenin arasından sızan ışık doğrudan yatağımın üzerine vuruyor, gözlerimi açtığım anda yeniden kapatmak istememe neden oluyordu. Birkaç saniye daha olduğum yerde kıpırdamadan yattım. Dün geceyi düşündüğümde aklıma ilk gelen şey sahne oldu. Kıyı’nın loş ışıkları, elimdeki mikrofon, Eylül’ün masadan bana yaptığı işaretler ve şarkının sonuna geldiğimde yükselen alkışlar… Sonra, hiç istemeden, Karan’ın bana bakışı geldi aklıma.
Yüzümü yastığa gömüp derin bir nefes aldım. Daha sabahın ilk dakikalarında kendime gereksiz yere bir şeyler düşündürmeye başlamıştım. Alt tarafı bir akşam şarkı söylemiştim. Karan da mekânın sahibiydi ve doğal olarak sahnede kimin olduğunu izlemişti. Bunda garip olan ne vardı? Üstelik Eylül’ün dün geceki imaları yüzünden her hareketi olduğundan farklı yorumlamaya başlamıştım. Telefonumu komodinin üzerinden alıp saate baktığımda neredeyse on olmuştu. Yatakta biraz daha oyalanırsam annemin gelip beni kaldıracağı kesindi. Telefonumu bırakıp doğruldum, saçlarımı toparlayarak banyoya geçtim.
Aşağı indiğimde mutfaktan kahvaltı kokusu geliyordu. Annem masanın üzerine peynirleri, domatesleri ve zeytinleri koymuş, babam çoktan sandalyesine oturmuş gazetesine bakıyordu. Bora ise elindeki kahveyle pencerenin önünde durmuş, telefonundan bir şeyler okuyordu. Beni görünce başını kaldırıp birkaç saniye yüzüme baktı.
“Uyandın sonunda.”
“Günaydın demek yerine bunu söylemeyi tercih etmen çok güzel.”
“Günaydın. Ama saat on oldu.”
Sandalyeyi çekip oturdum. “Tatildeyim.”
Babam gazetesinin üzerinden bana baktı. “Tatilde olmanın bir kuralı var mı?”
“Var. Sabah erken kalkılmayacak.”
Bora kahvesinden bir yudum aldı. “Bunu kim uydurdu?”
“Ben.”
“Kaynak?”
“Ben.”
Annem gülerek önüme bir tabak koydu. “Siz daha kahvaltıya başlamadan kavga etmeye başladınız. Defne, yumurtanı yaptım. Bir şeyler ye.”
“Tamam anne.”
Bir süre sessizce kahvaltı yaptık. Dün gece Kıyı’ya gittiğimi bilen annem, bir ara bana bakıp “Nasıl geçti?” diye sordu. Ben daha cevap veremeden Bora söze girdi.
“Gayet güzel geçmiş. Kızımız sahneye çıkıp şarkı söylemiş.”
Elimdeki çatal havada kaldı. “Sen nereden biliyorsun?”
“Eylül dün gece anneme yazmış.”
Annem başını salladı. “Evet, çok güzel söylediğini söylemiş.”
“Eylül’ün herkese haber vermesine gerek yoktu.”
Bora güldü. “Niye? Ünlü oldun artık.”
“Bora, gerçekten…”
Babam da gülümseyerek araya girdi. “Şarkı söylemeyi seviyor musun sen?”
“Seviyorum ama öyle sahneye çıkıp söylemek gibi bir düşüncem yoktu. Dün biraz arkadaşların zoruyla oldu.”
“Güzel bir anı olmuş,” dedi babam. “Gençken insan böyle şeyleri yapmalı.”
Bora kaşlarını kaldırdı. “Baba, sen de destekleme. Şimdi her akşam sahneye çıkar.”
“Sen sus.”
Annem gülerek başını iki yana salladı. “Kızın ne yapacağına kendi karar verir.”
Kahvaltının geri kalanında konu başka yerlere kaydı. Babam yazlık evin önündeki küçük bahçenin düzenlenmesi gerektiğinden bahsetti, Bora öğleden sonra denize gideceğini söyledi, annem de akşam için Demir ailesinin gelip gelmeyeceğini sordu. O sırada ben sadece dinliyordum. Karan’ın adı geçince istemsizce dikkat kesileceğimi fark edip kendime kızdım.
Bölüm Yorumları