Karan’ın Ağzından
Defne’yi ilk gördüğüm günü düşündüğümde aklıma gelen şey yüzü değildi. Garip olan da buydu zaten. Çoğu insanı ilk gördüğümde yüzünü, saçını, üzerindeki kıyafeti hatırlardım. Defne’deyse aklımda kalan ilk şey bakışları olmuştu. Bana bakarken gözlerini hafifçe kısması, söyleyeceği şeyi önce kafasında tartıp sonra söylemesi ve en önemlisi, benimle konuşurken sanki karşısındaki adamın kim olduğu umurunda değilmiş gibi davranması. İnsanların çoğu beni tanıdığında babamın kim olduğunu, Kıyı’nın bize ait olduğunu ya da çevrede nasıl bilindiğimizi az çok öğrenir, sonra da tavırları değişirdi. Defne’de böyle bir şey yoktu. Beni ilk gördüğü andan beri aynıydı. Bazen meraklı, bazen alaycı, çoğu zaman da fazlasıyla rahattı. Geçen gece Kıyı’da sahneye çıktığında ise onu ilk kez başka bir hâliyle görmüştüm.
Sabah uyandığımda aklıma gelen ilk şey yine sesiydi.
Gözlerimi açtığımda odanın perdelerinin arasından içeri giren güneş yüzüme vuruyordu. Birkaç saniye tavana bakıp nerede olduğumu anlamaya çalıştım. Sonra dün gece geldi aklıma. Kıyı’nın kapanışı, Mert’in saçma sapan şakaları, Selin’in masada Defne’yle uğraşması ve Defne’nin sahnenin önünde durup şarkı söylemesi. Bir insanın sesi neden bu kadar akılda kalırdı, bilmiyordum. Belki de mesele ses değildi. Belki ben onu zaten fark etmeye başlamıştım ve o gece bunu ilk kez kendime itiraf edecek kadar açık bir hâle gelmişti.
Yataktan kalkıp balkona çıktım. Yan villanın bahçesi görünüyordu. Daha doğrusu bahçenin bir kısmı. Çeşme sabahları başka türlü olurdu. Akşamın gürültüsü çekilir, sokaklar sakinleşir, denizden gelen hafif rüzgâr havadaki sıcaklığı kırardı. Elimde kahvemle korkuluğa yaslanırken gözüm istemsizce karşı tarafa kaydı. Defne orada değildi. Bunu fark ettiğim anda kendime kızdım. Daha kahvemi bile içmeden komşunun bahçesine bakıyordum. Üstelik komşu dediğim kişi, son birkaç gündür nedense zihnimde gereğinden fazla yer kaplayan kızdı.
İçeri girip üzerime bir tişört geçirdim. Kıyı’ya gitmem gerekiyordu. Yaz sezonunda mekânın başında durmak dışarıdan göründüğü kadar kolay değildi. Sabahları tedarikçiler, mutfak, çalışanlar, kasa, rezervasyonlar derken öğlene kadar insanın kafasını kaldıracak vakti olmuyordu. Babam çoğu işi bana bırakmıştı çünkü artık mekânın başında durabileceğimi biliyordu. Ben de bundan şikâyet etmiyordum. Kıyı’yı seviyordum. İnsanların akşamları oraya gelip birkaç saatliğine dertlerinden uzaklaşmasını, müziğin yükselmesini, masaların dolmasını, deniz kenarında oturanların gün batımını izleyerek içeceklerini yudumlamasını seviyordum. Çocukken bambaşka bir hayat hayal etmiştim. Futbolcu olacağımı düşünürdüm. Sonra büyüdüm, hayatın planladığın gibi ilerlemediğini öğrendim. Şimdi elimde kalan hayatı da seviyordum.
Ama o sabah işe giderken aklımın bir köşesinde hâlâ Defne vardı.
Kıyı’ya geldiğimde Mert çoktan oradaydı. Barın arkasında çalışan çocuklardan biriyle konuşuyor, bir yandan da telefonuna bakıyordu. Beni görünce başını kaldırıp yüzüme baktı ve birkaç saniye hiçbir şey söylemeden sırıttı. Mert’i yıllardır tanıyordum. Bir insanın yüzüne bakıp ne düşündüğünü anlamak konusunda bazen gereğinden fazla iyiydi. Özellikle de konu benimse.
Bölüm Yorumları