Yazın üzerinden aylar geçmişti. Çeşme’de geçirdiğimiz o uzun günlerin, akşamları Kıyı’da oturup saatlerce konuştuğumuz gecelerin, denizin ortasında güneşin altında kahkahalarla birbirimize su attığımız o günlerin üzerinden zaman geçmişti ama bazı şeyler değişmemişti. Karan hâlâ hayatımın içinde, hem de ilk başta tahmin ettiğimden çok daha büyük bir yer kaplayarak duruyordu. O yaz birbirimize ne olduğumuzu tam olarak söylememiştik. Belki söylemeye gerek de duymamıştık. Aramızdaki şey, bir isim konulmadan da kendi kendine büyümüş, önce arkadaşlık gibi başlayıp sonra ikimizin de fark ettiği başka bir şeye dönüşmüştü. Karan’la konuşmadığım bir gün eksik gelmeye başlamıştı bana. Onun mesajını beklediğimi kendime itiraf etmem uzun sürmüştü. Bazen telefon ekranında adını gördüğümde istemsizce gülümsediğimi Eylül defalarca yakalamış, her seferinde benimle dalga geçmişti. Ben de her defasında inkâr etmiştim. Çünkü Karan’ı sevdiğimi söylemek kolaydı belki ama bunu kendi kendime söylemek bambaşka bir şeydi.
Kasımın soğuğu iyice kendini göstermeye başladığı günlerden biriydi. Sabah uyandığımda odanın camı hafifçe buğulanmıştı. Yatağın içinde biraz daha kalmak istedim. Dışarıdan gelen gri ışık, yazın o parlak sabahlarını hatırlatıyordu bana. Bir süre tavana bakıp telefonumu elime aldım. Saat daha erkendi. Ekranda birkaç bildirim vardı. Eylül’den gelen mesajı açtığımda önce ne demek istediğini anlayamadım. “Kızlar, yarın Ankara’ya gidiyoruz. Ben kararımı verdim.” Hemen altında Selin’den gelen mesaj vardı. “Ben varım.” Sonra Mert’in mesajı geldi: “Beni de sayın ama otobüste uyuyacağım.” Eylül hemen cevap vermişti: “Kimse seni sormadı.” Mert’in ardından gelen mesajı okuyunca istemsizce güldüm. “Karan geliyor mu?”
Ekrana birkaç saniye baktım. Daha ben bir şey yazamadan telefonum titredi. Karan’dan mesaj gelmişti. “Günaydın. Yarın Ankara’ya gidiyormuşuz.”
Kaşlarımı çatıp mesajı tekrar okudum. “Nereden biliyorsun?”
“Eylül.”
“Daha ben bile karar vermedim.”
“Sen geleceksin.”
“Bu kadar emin olma.”
“Geleceksin.”
Telefonu yatağın üzerine bırakıp birkaç saniye tavana baktım. Sonra tekrar elime aldım. “Neden bu kadar eminsin?”
Bu kez cevabı biraz geç geldi. “Çünkü senin gitmek isteyeceğini biliyorum.”
O cümleyi okuyunca içimde garip bir şey oldu. Karan’ın beni tanımaya başlaması hoşuma gidiyordu. Bazen ben söylemeden ne istediğimi anlaması, bazen kalabalığın içinde yüzüme bakıp moralimin bozuk olduğunu fark etmesi, bazen de hiçbir şey sormadan yanımda durması bana hâlâ alışamadığım bir yakınlık hissettiriyordu. “Belki,” yazdım.
Mesajı gönderdikten birkaç saniye sonra cevap geldi. “Yine belki.”
Gülümseyerek telefonu kapattım. Yazın başından beri bana söylediği o cümleyi hatırlamıştı. Ben de istemsizce gülümsedim. Karan’ın hayatıma nasıl bu kadar yerleştiğini hâlâ tam olarak anlayamıyordum.
Annem odama girdiğinde hâlâ yatağın içinde oturuyordum. Elinde çamaşır sepeti vardı. Bana bakıp “Uyandın mı sen?” diye sordu. “Uyandım,” dedim ama sesim pek uyanmış gibi çıkmadı. Annem yatağın kenarına oturup yüzüme baktı. “Yarın Ankara’ya gitme işi çıktı galiba.”
Bölüm Yorumları