Ankara’dan döndüğümüz gecenin üzerinden iki gün geçmişti ama nedense sanki daha dün Anıtkabir’in o uzun yolunda yürümüş, saat dokuzu beklerken kalabalığın içinde Karan’ın elini tutmuşum gibi hissediyordum. Eve geldiğimizden beri hayat yeniden kendi düzenine dönmüştü. Annem sabahları mutfakta kahvaltı hazırlıyor, babam erkenden kalkıp telefon görüşmelerine yetişiyor, Bora evin içinde sürekli bir şeylerini arıyor ve bulamadığında bütün suçu başkalarına atıyordu. Ben ise odama çekilip kitap okumaya çalışıyor, birkaç sayfa sonra elimdeki kitabın aynı yerinde dakikalardır durduğumu fark ediyordum. Bunun sebebi kitabın sıkıcı olması değildi. Aklımın başka bir yerde olmasıydı.
Telefonum yatağın üzerinde bir kez titrediğinde istemsizce başımı çevirdim. Ekranda Karan’ın adı vardı.
Karan: Uyandın mı?
Mesaja birkaç saniye baktıktan sonra gülümsediğimi fark edip kendi kendime kızdım. Daha iki gün önce Ankara’da yan yana yürümüştük. Dün akşam da aileler birlikte yemek yemişti. Yani ortada özlenecek kadar uzun bir ayrılık yoktu. Buna rağmen onun attığı basit bir “Uyandın mı?” mesajının bile içimde gereksiz bir heyecan yaratması sinir bozucuydu.
Ben: Hayır. Telefon kendi kendine cevap veriyor.
Cevabımı gönderir göndermez üç nokta belirdi.
Karan: Güzel. Demek hâlâ aynı Defne’sin.
Ben: Ne bekliyordun?
Karan: Ankara’dan dönünce biraz uslanmış olmanı.
Ben: Ben uslanmam.
Karan: Fark ettim.
Telefonu elimden bırakmaya çalıştım ama birkaç saniye sonra yeniden aldım. Karan’ın cevabı gelmişti.
Karan: Kahvaltı yaptın mı?
Ben: Daha değil.
Karan: O zaman hazırlan.
Kaşlarımı çatıp ekrana baktım.
Ben: Nereye?
Karan: Kahvaltıya.
Ben: Seninle mi?
Karan: Başka kiminle olacak?
Mesajın sonunda hiçbir emoji yoktu ama nedense yüzündeki o kendinden emin ifadeyi görür gibi oldum. Telefonu yatağın üzerine bıraktım ve birkaç saniye tavana baktım. Karan’ın bir şeyleri oldubittiye getiren tavrına alışmaya başlamıştım. Asıl alışmamam gereken şey ise onun çağırdığı her yere gitmek için içimde oluşan o küçük istekti.
Aşağı indiğimde annem mutfakta çay dolduruyordu. Üzerimde açık renk bir pantolon, ince bir kazak vardı. Saçlarımı aceleyle toplamıştım. Annem beni baştan aşağı süzüp elindeki bardağı tezgâha bıraktı.
“Bir yere mi gidiyorsun?”
“Kahvaltıya.”
“Kimle?”
Soruyu sorarken yüzündeki ifade öyle masumdu ki gülmemek için dudağımı ısırdım.
“Karan.”
Annemin kaşları hafifçe kalktı. “Karan mı çağırdı?”
“Evet.”
“İkiniz mi?”
Bölüm Yorumları