Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
...
Menekşe Sokağı’nda saat sabahın sekizi olabilirdi ama bu saat, sokağın sakinlerinin çoktan dedikodu tenceresini kaynatmaya başladığı gerçeğini asla değiştirmezdi. Yan yana duran, bahçeleri neredeyse tek bir avlu gibi birleşen o iki evden bizimkinden—yani Atayların her daim patlamaya hazır barut fıçısı gibi olan evinden—yine homurdanmalarla uyanmıştım.
Gözümün biri uykudan yapışmış, diğeri sinirden fal taşı gibi açılmış bir şekilde odamın dağınıklığına savaş açmış gibi duran çalışma masamın başına çöktüm. Geceden beri gözüme cıva gibi batan o internet sepetindeki parçayı almak için ekranı yeniledim. Ve sonuç? Bakiye sıfırın da altında! Harika, diye geçirdim içimden, dudaklarımı alayla kıvırarak. Öğrenci insan zaten profesyonel birer hayatta kalma uzmanıdır ama bu kadarı finansal bir tacizdir.
Üzerime giydiğim o iddialı, sırtı dekolteli büstiyerimle aynaya şöyle bir göz attım. Sol kolumu kaplayan, omuzlarımdan aşağıya doğru sarkan o siyah, karmaşık ve estetik dövmeler aynadaki yansımamda adeta parlıyordu. Onlar sadece birer mürekkep oyunu değildi; geçmişin o sızlatan, derin izlerini ve kapanmayan yaralarını örtmek için kendi ellerimle ördüğüm zırhımdı. Vücudumun çeşitli yerlerine yayılan o detaylar, dünyaya karşı "kırıldım ama yıkılmadım" deyişimin en net kanıtıydı. Hep böyle açık ve iddialı giyinirdim; çünkü saklanmak ya da sinmek benim fıtratımda yoktu. Mahalledeki teyzelerin "bu kız yine ne giymiş" bakışlarını ve Timur’un o dik dik süzmelerini umursamayacak kadar kendi dünyamın kraliçesiydim.
Hızla rehbere girdim. Aklımda tek bir isim vardı: Her sıkıştığımda, daraldığımda kapısını çaldığım, mahalledeki o en güvenli liman, sanki kırk yıllık abimmiş gibi gördüğüm Alp abi. Numarayı seçtim, kopyaladığım IBAN'ı yapıştırdım ve alt alta o malum mesajları fırlattım:
Delfin: Alp Abi?
Delfin: TR12 0001 0000 0000 0000 00
Delfin: Abi acilen para at.
Telefonu masaya fırlatıp bacağımı sabırsızlıkla sallamaya başladım. Yatağın ucunda tüylerini yalayan gri kedim, sanki insanlık hallerime acırmış gibi derin bir miyavla tepki verdi. Çok geçmeden telefonum titredi. Kalbim hızla atarak bildirime uzandım.
0578***: Attım hesabına, kontrol et.
Derin bir nefes alıp ekrana gelen banka bildirimine baktım. Oh be, dedim içimden, omuzlarım anında gevşeyerek. Dünyanın en tatlı abisi ya! Hemen mesaj kısmına geri döndüm.
Delfin: Teşekkürler Abi. Cansın var ya!
0578***: Ne oldu da acil istedin?
Delfin: Şimdi anlatamam, sonra uzun uzun kulaklarını çınlatırım.
0578***: Tamam, nasıl istersen.
Telefonu masaya bırakıp raftan AYT test kitabımı çektim. Kafamı denklemlere vermeye çalışıyordum ama zihnim hala o paranın hızındaydı; ta ki mutfaktan gelen o klasik anne sesi kulaklarımı tırmalayana kadar:
"Delfin! Kızım çık bakkala, iki ekmek kap gel, kahvaltı soğuyor!" "Tamam anne, aldım anahtarı çıkıyorum!"
Omzuma deri montumu atıp kendimi sokağa attım. Menekşe Sokağı her zamanki gibi cıvıl cıvıldı; teyzeler kapı önünde halı silkeliyor, çocuklar koşturuyordu. Köşedeki bakkalın önüne geldiğimde, içeriden çıkan o tanıdık silüeti fark ettim.
Alp abiydi bu. Mahallenin en eski abisi, sığınağım...
"Ooo, Deli Kız! Kolay gelsin," dedi Alp abi gülümseyerek, elindeki ekmek poşetini sallayarak. Güneşi engellemek için gözlerini kısışında bile o güven veren abi tavrı vardı. Hemen o neşeli maskemi yüzüme yerleştirdim, kahkahayla karşılık verdim: "İyi valla abi, ne olsun, okul, dersler, koşturmaca. Sen nasılsın?"
Sonra aniden beynimde bir şimşek çaktı. O mesajlar! Gözlerim parladı, heyecanla öne atıldım. "Aa, abi sana şey anlatacaktım değil mi? Hani ben sana mesaj atmıştım da... Unutmadın değil mi o konuyu?"
Alp abi durdu, elindeki ekmek poşetini biraz yukarı kaydırdı ve kaşlarını havaya kaldırdı. Yüzünde son derece şaşkın, hatta biraz da "bu kız yine sabah sabah hangi filmi izledi" der gibi saf bir şaşkınlık belirdi. "Ne mesajı Delfin? Hangi konu?"
Ellerimi belime koydum, sahte bir sitemle gözlerimi devirdim. "Yav, hani para istemiştim senden. Sen de hemen 'attım hesabına' demiştin ya hani! Sonra 'neden istedin' diye sormuştun, ben de 'sonra anlatırım' demiştim. Onu diyorum işte!"
Alp abi olduğu yerde kaldı. Yüzündeki şaşkınlık büyüdükçe büyüdü, ardından kahkahaya yakın bir sesle kafasını iki yana salladı. "Delfin... Kızım sen sabahtan beri kafayı mı çarptın? Ben seninle bugün hiç mesajlaşmadım ki. Allah Allaaah, ne parası, ne mesajı?"
Olduğum yerde kanım çekildi. Yüzümdeki o neşeli maske cam gibi kırılıp yere döküldü. Beynimdeki tüm dişliler durdu, ardından kulaklarımı sağır eden bir çığlıkla dönmeye başladı.
Ben... Ben az önce kime mesaj attım?!
Cebimden ellerim titreyerek telefonu çıkardım ve rehbere tıkladım. Rehberdeki "Alp Abi" kaydının hemen altında, aylardır bakmamaya yemin ettiğim o numara duruyordu... Timur Şahin.
Mahallenin o kaslı, kolları ve vücudu dövmelerle kaplı, dik başlı, öfkemden beslenen o adamın numarası...
Yüzüm önce kireç gibi beyazladı, ardından sinirden ve utançtan öyle bir kızardı ki yanaklarım alev aldı. Mesajlaşma geçmişine tekrar baktığımda, Timur’un o "Attım hesabına" cevabı ekranda adeta benimle dalga geçiyordu.
"Delfin, iyi misin kızım? Rengin attı, bayılacaksın şimdi?" dedi Alp abi endişeyle. "İyiyim abi... Harikayım!" diye tısladım dişlerimin arasından. "Sadece kendi kafama sıkmak üzereyim!"
Alp abiyi bakkalın önünde şok halinde bırakıp eve doğru fırtına gibi koştum. Odaya dalıp kapıyı ardımdan çarptım. Kalbim güm güm atarken tam ne yapacağımı bilemez halde yatağa çöktüm.
İşte tam o anda telefonum elimde bızzzz diye titredi. Ekranda can dostum, sırdaşım, mahallenin bir diğer şebekliği Olcay yazıyordu.
Derin bir nefes alıp mesaja girdim:
Olcay: Naber kanka? Uyandın mı sonunda uykucu prenses?
Delfin: Hiç iyi değilim kanka, bittim ben. Beyin ölümüm gerçekleşti şu an.
Olcay: Oha n'oldu lan? Yine kimi kestin de hayallerin yıkıldı? :D
Delfin: Dalgayı bırak Olcay, yemin ederim belanın en katmerlisine battım.
Olcay: Anlat çabuk, mısırımı patlatıp geliyorum. Kim ne yaptı sana?
Delfin: Ben yaptım mal! Sabah gözümü açamadan Alp abiden para isteyeceğime gitmişim yanlışlıkla Timur öküzüne IBAN atmışım! Adam da çat diye parayı attı hesaba!
Olcay: DJSKDJFHSKDJSKDJFHSK KIZIM SEN GERİZEKALI MISIN???
Olcay: Ulan Timur'a IBAN atmak ne demek kanka shdkshdksh Ayy gülmekten nefes alamıyorum!
Delfin: Gülme lan şebek! Rezil oldum diyorum adama 'canım abim' havaları çektim yanlışlıkla!
Olcay: Kanka adama yanlışlıkla 'abi' çekmişsin ya ben buna bir ömür gülerim yalnız kshdkshd! E Timur n'aptı, çaktı mı olayı?
Delfin: Çakmaz olur mu, pis pis sırıttığına yemin edebilirim ama ispatlayamam. Şimdi okulda o parayı onun yüzüne fırlatmam lazım!
Olcay: Tamam kanka sakin ol, yangına körükle gitme. Sen giyin çık hemen, okulun önünde buluşalım. Krallar gibi korurum ben seni o öküzden, hadi çabuk!
Delfin: Geliyorum kanka, sen de kahkahayı kes yoksa okula gelince ilk seni oyarım!
Olcay'la olan bu geyik mesajlaşma içimdeki o patlamaya hazır bombanın gazını az da olsa almıştı. Gülümseyerek telefonu çantama attım. Yanaklarımdaki o utanç kızarıklığı yerini tatlı bir intikam ateşine bırakmıştı.
Aynaya dönüp saçımı başımı düzelttim, deri montumu üzerime çekip çantamı omzuma astım. Kolumdaki ve vücudumdaki o iddialı dövmeleri sergileyen duruşumla odamdan fırladım.
Pekala Timur Şahin, diye geçirdim içimden, okula doğru adımlarımı hızlandırırken. Bugün Olcay da yanımdayken o parayı sana öyle bir ödeteceğim ki, Menekşe Sokağı bu kapışmayı yıllarca konuşacak!
...

@aty.delfinbabyy: birazcıkta çılgınımsııısss 😝😝
Gönderinin yorumları kapatılmıştır.
...
Bu bölümü beğendin mi?
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
İlk bölüm olmasına rağmen baya beğendimmm inşallah daha çok kişi okur elimden geldiğince destek olacağımm
Mükk
Yorum
Yorum bulunamadı.