Balo salonundan o acı dolu gerilimle ayrıldıgımız andan beri arbada ölüm sesizligi kurşun gibi üzerime çöküyordu.
Burak sesizce camdan dışarıyı izlerken ; Fırat Dayım direksiyonu sıkmaktan boğumları beyazlamış elleriyle yola odaklanmıştı.
Eve varıp salona geldigimizde, Dayımın daha fazla içindekileri tutamayacağını biliyordum.
Dayım kapıyı arkamdan sertçe kapatıp bana döndüğünde, gözlerindeki öfke değil,
derin bir korku ve kaygı vardı.
Nida dedi, sesinin titremesini engelemeye çalışıtığı için sert çıkıyordu. O adamın seni bulmasına nasıl izin verirsin? Ya da... daha doğrusu , o seni nasıl bu kadar kolay
buldu ?
Derin bir nefes alarak ellelerimi birbirine kenetledim. Yılardır saklandığım her şeyi geride biraktığımı sanarken bütün dünyamı altüst etme düşüncesi boğazımı tıkıyordu.
Bilmiyorum dayı, dedim sesim titreyerek. Aradan üç yıl geçti. İzimi kaybettirdiğimi sanıyordum... O geceye, o yalana sünger çekeceğini sanmıştım.
Burak, babasının ve benim bu gizemli konuşmamız karşısında iyice köşeye sıkışmış hissederek araya girdi:
Baba, yeter artık! Kim bu adam? Üç yıl önceki olay ne? Adam resmen gözünüzün içine bakarak tehdit etti sizi, kim bu Alex Brown?
Fırat Dayım oğluna dönüp derin bir iç çekti. Olayın vehametini Burak'ın omuzlarına yüklemek istememişti bugüne kadar ama artık kaçamayacağını biliyordu.
O, dedi dayım kısık ve tehlikeli bir sesle, Nida’nın geçmişi... Bu şehrin yeraltı dünyasının ellerinde tuttuğu en acımasız adam. Onu o evden kurtarıp getirdiğimde ne kadar büyük bir ateşin içine düştüğümüzü şimdi daha iyi anlıyorum.
O, dedi dayım kısık ve tehlikeli bir sesle, Nida’nın geçmişi... Bu şehrin yeraltı dünyasının ellerinde tuttuğu en acımasız adam. Onu o evden kurtarıp getirdiğimde ne kadar büyük bir ateşin içine düştüğümüzü şimdi daha iyi anlıyorum.
O gece evde sabaha kadar gözümü kırpmadım. Alex'in o kararlı bakışları, "yarım kalan işi tamamlayacağım" sözü beynimde yankılanıp durdu.
Ertesi gün, öğlene doğru kapının çalmasıyla hepimiz irkildik. Burak kapıyı açmak için koridora yöneldiğinde, birkaç saniye sonra elinde siyah kadife kaplı, ağır bir kutuyla içeri girdi. Yüzü kireç gibi solmuştu.Kapıya bırakmışlar... dedi Burak, kutuyu masaya bırakırken. Sadece senin adın yazıyordu üstünde, Nida.
Kalbim boğazımda atmaya başladı. Ellerim titreyerek kadife kutunun kapağını yavaşça araladı.
İçinde, üzerindeki sabah çiyini koruyan simsiyah bir gül yatıyordu. Gülün hemen yanında ise kaba ama şık bir urgan sicimle bağlanmış, kenarları eskitilmiş küçük bir kart duruyordu.
Nefesimi tutarak kartı aldım ve üzerindeki o tanıdık, keskin el yazısını okumaya başladım:
Kaçmanın ne kadar yorucu olduğunu dün gece anladığını umuyorum, güzelim.
Bugün saat 14.00'te, sahil kenarındaki o kafede seni bekliyor olacağım.
Gelmezsen... dayının ve kuzenimin huzurunu kaçırmak zorunda kalırım.
Seçim senin.
Kutunun içindeki siyah gülün kasvetli kokusu odayı sararken, elimdeki kart masaya doğru kaydı. Dayım notu okuduğu an yüzündeki kaslar gerildi, gözlerinde tehlikeli bir parlama belirdi.
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Ayyyy çoooooook güzeldi harikaaaydı
Yorum
Yorum bulunamadı.