BEN DE VARDIM
3. KISIM – SOKAĞIN İÇİNDEN
Derya’nın doğum gününden sonra hayat, Ali’nin beklediği gibi büyük bir değişikliğe uğramadı. Ertesi gün sınıfa girdiğinde Derya da İrem de oradaydı. Çantalar sıraların yanına bırakıldı, defterler açıldı. Birinin kalemi kayboldu, biri silgi istedi. Teneffüs zili çaldığında çocuklar kapıya yöneldi. Ali de onlarla birlikte çıktı.
Derya’yla konuşmaya devam ettiler. Çocuklar bazen bir gün önce birbirine söylediklerini ertesi gün hatırlatmazdı. Bu, yaşananların silindiği anlamına gelmezdi; yalnızca yeni bir oyun, yeni bir ders, yeni bir gün başlamış olurdu. Ali’nin okulda tanıdığı çocuklar çoktu. En azından o, öyle düşünüyordu.
Kerem de aynı sınıftaydı. Ali’nin gözünde dersleri kolay anlayan, bir şeyi söylemeden önce uzun uzun düşünmesine gerek kalmayan çocuklardandı. Üstelik yalnızca okuldan tanışmıyorlardı. Aileleri görüşür; Emre’nin ve Burak’ın aileleriyle bir araya gelir, bazen pikniğe giderlerdi. Büyükler kendi aralarında konuşurken çocuklar da bir şeyler bulup oynardı. Ali, bu yüzden Kerem’i yakın arkadaşı sayardı.
Ne var ki okul bahçesinde herkesin kendine göre bir çevresi vardı. Kerem bir grubun yanında dururken Ali o grubun içine her zaman kolayca giremezdi. Bir süre yanlarında beklediği, sonra başka tarafa yürüdüğü olurdu. Eve dönüşte de çoğunlukla tek başınaydı. Yürürken okulun kapısındaki kalabalık geride kalır, adımları bildiği sokağa dönerdi. O yaşta yalnız yürümeyi, yalnız olmakla aynı şey saymıyordu.
Bir teneffüste bahçede top oynayanların arasına girmek için Ali de sıranın ucunda bekledi. Takım seçen çocuklar isimleri sayarken top iki kişinin arasında yuvarlanıp kenara kaçtı. Ali topu almaya koştu; ayağının içiyle geri göndermek isterken top bahçe duvarına doğru gitti. Bir çocuk, “Sen pası bize değil duvara verdin!” diye bağırdı. Ali, “Duvar boştu, ona attım,” deyince birkaç kişi güldü. Bu küçük şaka sayesinde oyunun bir sonraki turunda kenarda beklemek yerine kaleye geçti. Kerem başka çocuklarla konuşuyordu. Ali onu çağırmadı; oyun başlamıştı zaten.
O gün çıkışta çantasının fermuarı sıkıştı. Herkes kapıya yürürken Ali bir süre çekiştirdi, sonra çantayı kolunun altına alıp yürüdü. Sokağa varınca annesinin göreceği ilk şeyin fermuar olacağını düşündü. Eve girer girmez onu açmaya çalıştı. Okuldaki küçük dertler böyleydi: Bahçede büyük görünen bir mesele, eve gelince çantanın ağzına sıkışan kumaş kadar yer kaplardı.
Bir gün okuldan sonra Keremlerin evine gitti. Ailelerin birbirini tanıdığı evlerden biriydi burası; Ali kapıdan içeri girerken misafirliğe ilk kez gelmiş gibi çekinmezdi. Büyüklerin konuşması bir odadan diğerine uzanıyor, çocuklar oyun kurup bozuyordu. Bir şey bulmak için kalkıyor, sonra başka bir şeyin peşinden gidiyorlardı. Ali de Kerem’in yanındaydı. O günün başlangıcında olağanüstü bir şey yoktu.
Sonra Kerem annesine Ali hakkında bir şey söyledi.
Ali ne olduğunu duyunca şaşırdı. Anlatılan doğru değildi. Söylenenin ayrıntısından çok kendisine yönelen kızgınlık belleğinde kaldı. Kerem’in annesi ona çıkıştı. Ali, az önce oynadığı evin içinde bir anda kendisini açıklaması gereken çocuk hâline geldi.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 9 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları