BEN DE VARDIM

Bölüm 11•

4. KISIM – KOMPOZİSYON

Tema:

Beşinci sınıfa yaklaşırken ailenin hayatında bir değişiklik olmuştu. Gecekondudan bir apartmanın teras katına taşınmışlardı. Tavan beton değil, ahşap yapıydı. Terasın sonradan kapatılan camlı bölümü ayrı bir oda olmuştu; salonla arasında normal camlı bir kapı vardı. Eski evde kullanılan katalitik soba burada yetmeyince soba kurulmuştu. Ali yeni evin odalarına, sobanın etrafında toplanılan akşamlara ve camlı kapının ardındaki terasa alışıyordu. Okul yolu ve 108. Sokak’taki oyunlar sürerken artık eve döndüğünde girdiği kapı değişmişti.

Beşinci sınıfa başladığında okul artık Ali’ye ilk günkü kadar büyük görünmüyordu. Hangi kapının nereye açıldığını, teneffüste çocukların nerede toplandığını, Hale Öğretmen’in derse nasıl başladığını biliyordu. Sabahları çantasını alıp yürüdüğü yol da değişmemişti. Değişen, sınıftaki çocukların birbirlerini artık daha uzun zamandır tanıyor olmasıydı.

Bir gün Hale Öğretmen kompozisyon ödevi verdi. Herkes sınıftan birini gözlemleyip yazacaktı. Bu, her zamanki konulardan farklıydı. Kimi kimin hakkında yazacağını düşünürken sınıfta küçük bir hareketlilik oldu. Birkaç çocuk hemen defterine eğildi; bazıları etrafına bakıp kendine birini seçmeye çalıştı.

Ali de yazmaya başladı. Arkasında Murat oturuyordu. Yakın arkadaş değillerdi. Murat sınıfta her gün gördüğü çocuklardan biriydi; teneffüste konuşulsa da konuşulmasa da arka sırada olduğunu bilirdi Ali. Bir ara dönüp baktığında Murat’ın kâğıdında kendi adını gördü.

İnsan adını başkasının yazısında görünce biraz daha bakmak ister. Ali de baktı. Murat’ın yazdıklarının anlamı şuydu: Ali arkadaşları olduğuna inanıyordu, ama aslında ne kadar yalnız kaldığının farkında değildi.

Ali bir an ne okuduğunu düşündü. Sonra öfkelendi.

“Ben böyle değilim. Benim arkadaşlarım çok!”

Sesinin yüksek çıkmasıyla Murat’ın kâğıdındaki cümleler değişmedi. Ali, aynı sınıfta yıllardır gördüğü çocukları düşündü. Kerem vardı. Emre, Burak vardı. Ailelerin birlikte gittiği piknikler, yaz akşamları oyun kurulan sokak vardı. Derya’yı ve İrem’i de kendi doğum gününe çağırmıştı. Bunca insanın arasında Murat nasıl böyle bir şey yazabilirdi?

Murat onun yakın arkadaşı bile değildi. Ali, kendisini uzaktan izleyen birinin bu kadar kesin konuşmasına kızıyordu. Defterler yeniden önlerine döndü. Ders devam etti. Ali bir süre sonra başka bir şeyle ilgilenmek zorunda kaldı; ama kendi adının altına yazılmış o düşünce aklında kaldı.

O gün okuldan çıkarken çocuklar kapıdan birlikte dağıldı. Birkaçının yolu aynı yöne düştü, sonra sokak başlarında ayrıldılar. Ali bildiği yoldan yürüdü. Mahalleye vardığında tanıdık evler, oynayacak çocuklar vardı. Murat’ın yazdıklarına katılmıyordu. O yaşta bunun üzerinde uzun uzun düşünmek yerine, ertesi gün Murat’a arkadaşlarının gerçekten çok olduğunu gösterebilse yeterli olacak sanıyordu.

Yeni evin ilk zamanlarında Ali, sobanın yanına bırakılan ayakkabıların ne zaman kuruyacağını merak ederdi. Sıcağa fazla yaklaştığında geri çekilir, sonra biraz daha uzaktan ellerini ısıtırdı. Terasın camlı kapısı gündüz ışığı salona taşıyor, akşam olduğunda odanın içindekileri yansıtıyordu. Yeni evin alışılacak yanları vardı; o günlerden bazılarında evin içi gerçekten neşeliydi.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 11 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları