BEN DE VARDIM

Bölüm 12•

5. KISIM – ORTAOKULUN EŞİĞİNDE

Tema:

Altıncı sınıfın ilk sabahı Ali, okula giderken yanlışlıkla eski sınıfının kapısına kadar yürüdü. Kapının üzerindeki numara değişmişti. Koridorda durup önce kapıya, sonra elindeki deftere baktı. Bir yaz tatili boyunca boyu pek uzamamıştı ama okul, sanki ondan habersiz büyümüştü.

Aslında bina aynı binaydı. Bahçenin demir kapısı, duvarın dibindeki tozlu toprak, zil çaldığında merdivenlere koşan çocuklar… Hepsi yerli yerindeydi. Yalnız sınıflar karışmış, öğleden sonra okula gelen çocukların bir kısmı onların arasına katılmıştı. Eski arkadaşlarının yüzleri arasında tanımadığı yüzler belirmişti. Ali bir sıraya oturduğunda yanında kimin duracağını kestiremiyordu.

“Burası dolu mu?” diye sordu kısa saçlı bir çocuk.

“Değil.”

Çocuk çantasını bıraktı. “Ben geçen yıl akşamcıydım.”

Ali başını salladı. Akşamcı olmak, sanki başka bir şehirden gelmek gibi söylenmişti.

“Ben de sabahçıydım,” dedi. Sonra ikisi de güldü. Söylenecek daha iyi bir şey bulamamışlardı.

İlk derste öğretmen tahtaya uzun bir işlem yazdı. Ali defterinin üst köşesine tarihi attı, altına çizgi çekti, sonra pencereye baktı. Bahçedeki ağacın bir dalına poşet takılmıştı. Rüzgâr her estiğinde poşet havalanıyor, kurtulacakmış gibi yapıp yeniden dala dolanıyordu. Öğretmen tahtayı doldururken Ali poşetin kurtulup kurtulamayacağını düşünüyordu.

“Ali, sonuç kaç?”

Ali ayağa kalktı. Tahtadaki sayılara baktı. Sorunun başını kaçırmıştı.

“Hocam, hangisinin?”

Sınıfta birkaç kişi kıkırdadı. Öğretmen tebeşiri masaya bıraktı.

“Az önce anlattığımın.”

Ali defterine baktı. Defterinde tarih ve çok düzgün bir çizgi vardı. Sonuç yoktu.

O gün eve dönerken çantasını iki omzuna birden taktı. Mahallenin yokuşuna geldiğinde okulun neden bu kadar yorucu olduğunu düşündü. Bir gün boyunca oturmuştu; yine de bütün gün koşmuş gibi hissediyordu.

Mahalledeyse kimse altıncı sınıfa geçtiği için ona ayrıcalık tanımıyordu. Futbol oynanacaksa önce takım seçilir, sonra eksik kalanların yüzüne bakılırdı. Ali bazen en sona kalırdı. Birinin topu patladığında ya da kaleci gerektiğinde adı birden hatırlanırdı.

“Ali, geç kaleye!”

“Niye hep ben?”

“Çünkü sen kalede iyisin.”

Bu övgünün biraz aceleye getirildiğini anlayacak kadar büyümüştü. Yine de iki taşın arasına geçti. İlk şut yanından geçti; topu görmesine rağmen uzanamadı. İkinci şutta ise ayağını uzattı, top ayakkabısının burnundan sekti ve duvarın dibine gitti.

“Gördünüz mü!” diye bağırdı Ali.

“Gördük, topu taca attın!”

Bir süre sonra bir çocuk ayakkabısının bağcığını çözmüş halde şut çekti. Ayakkabı başka yöne, top başka yöne uçtu. Maç durdu. Herkes ayakkabının peşinden koşarken Ali kalenin önünde iki elini beline koydu.

“Şimdi gol saysak mı?” diye seslendi.

“Sen sus, kaleyi koru!”

Akşam hava kararırken annelerin sesleri balkonlardan ve pencerelerden yükselirdi. Bir evden “Hadi eve!” diye bağırılır, başka bir evden aynı ses daha yüksek gelirdi. Çocuklar duymazdan gelmekte ustaydı. Cep telefonu diye bir şey yoktu. Birini oyuna çağırmak için evinin önünde adını bağırmak, ziline basmak ya da çevirmeli telefonun ahizesini kaldırıp evini aramak gerekirdi.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 26 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları