BEN DE VARDIM
7. UZUN OKUL YOLU
Çamlıca’da kalmaya başladıklarında Ali’nin altıncı sınıfı sürüyordu. Her sabah okula gitmek için uzun bir yola çıkıyordu. Ankara’nın giderek soğuyan havasında önce kuru rüzgâr, sonra keskin soğuk vardı. Gökyüzü grileşiyor, sabahları nefesi yüzüne geri dönüyordu. Yaklaşık bir buçuk saatlik yürüyüşte hangi köşeden sonra ne kadar yol kaldığını öğrenmişti. Okula yaklaştığında yan yana yürüyen çocuklar görürdü. Onların konuşmalarına katılmazdı.
Altıncı sınıftan aklında kalanlar yalnızca uzun okul yolları değildi. O yıllarda, evdeki ranzasının başında pil, kablo, LED ışıklar ve bir anahtarla uğraştığını hatırlıyordu. Parçaları birleştirip anahtara bastığında ışık gerçekten yanmıştı. Bir an elini çekip kendi yaptığı lambaya baktı. Dışarıdan alınmış hazır bir eşya değildi bu; neyin nereye bağlanacağını düşünüp uğraşmış, sonunda çalıştırmıştı. O küçük ışığın yanması ona yetmişti.
Sonra pillerin çabuk bittiğini fark etti. Lambanın ömrü, Ali’nin hevesinden kısa sürüyordu. Yeniden yakmak istediğinde bazen ışık güçsüzleşiyor, bazen hiç yanmıyordu.
Ali buna da gülüyordu: *Lambayı yaptım, bir de pili yetiştirebilsem!* Çalıştığı anı kimse görmese bile o görmüştü. Başarmış olmanın sevinci kolay sönmüyordu.
Anahtarı açıp kapadıkça kendi yaptığı lambanın yanması hoşuna gidiyordu. Ne var ki ışık kısa süre sonra sönüyordu. Pillerin bu kadar çabuk tükenmesi Ali'yi biraz kızdırıyor, biraz da güldürüyordu.
Bir şeylerin nasıl çalıştığını merak etmek onun için oyunun bir parçasıydı. Eski bisikletlerin göbeklerini ve bilyalarını söküp kaykay yapmaya çalışması da bundandı. Yalnız kaldığında iki parmağını karşılıklı iki insan gibi oynatır, onlara farklı sözler söyletirdi. Bazen komik bir konuşma çıkardı ortaya; bazen kimseye söyleyemedikleri. Ev boşsa süpürge borusu oyuncak silaha dönüşür, Ali asker ya da polis olur, kendi kendine yüksek sesle konuşurdu. Kimi zaman şarkı söyler, kafasında melodiler kurardı. Ali bazen sırf eğlendiği, bazen de aklına gelen bir fikri denemek istediği için oynardı.
Sınıfta arkadaşları birbiriyle konuşurken Ali defterine bakardı.
Anne babasının ayrı yaşadığını anlatmak istemiyordu. Anlatırsa soruların arkasının geleceğini biliyordu: Nerede kalıyorsunuz, baban nerede, neden taşındınız? Ali bunların hiçbirine cevap vermeye hazır değildi.
Ders sırasında öğretmenin sesi bazen uzaktan geliyormuş gibi olurdu. Yorgunluğunu ve aklındaki soruları kimseye söylemiyordu.
Annesi okul müdürüyle konuştu. Müdür Ali için ücretsiz servis ayarladı. Ali müdürün odasına çağrıldığında önce bir hata yaptığını sandı. Müdür sakin bir sesle servisi anlattı, binip binmediğini de sonradan birkaç kez sordu. Ali ilk günlerde bu ilgiye sevindi. Belki artık uzun yolun bir kısmını yürümek zorunda kalmayacaktı.
Servise iki üç kez bindi. Şoför ücretsiz yolculuğundan yakınan, onu küçük düşüren sözler söylüyordu. Ali camdan dışarı bakıp sustu. Üstelik indirildiği yerden eve hâlâ kırk beş dakika yürüyordu. Bir gün yeniden uzun yola koyulduğunda servise binmemeye karar verdi. Müdür sorunca gerçeği anlatamadı.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 11 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları