BEN DE VARDIM

Bölüm 4•

3. KISIM – GİDER

Tema:

Oyuncak arabaları Ali’nin en sevdiği şeylerdendi. Salondaki kırmızı desenli halının üzerinde onları bir ileri bir geri sürer, desenlerin arasından yollar çıkarırdı. Bazen bir arabanın peşinden eğilip halının kenarına kadar gider, sonra yeniden başa dönerdi.

Evin girişindeki tuvalet ise oyun oynadığı yerlere benzemezdi. Dış kapının hemen arkasında, ahşap kapılı, beton zeminli küçük bir yerdi. Kapısı tam kapanmaz, açılıp kapanırken ses çıkarırdı. İçerideki karanlık gider Ali’yi korkuturdu. Orada bir fare çıkabileceğini düşünür, mümkün olduğunca çabuk işini bitirmek isterdi. Geceleri bir de babasını uyandırmaktan çekinirdi.

Bir gün oyuncak arabası elinden kaydı.

Araba betona çarptı, yuvarlandı ve giderin içine düştü.

Ali olduğu yerde kaldı. Giderin karanlığına baktı. Arabası oradaydı ama elini uzatıp alamıyordu. Annesine seslendi.

Annesi geldi, ne olduğunu görünce onu sakinleştirmeye çalıştı.

“Tamam, ağlama. Ben çıkarırım.”

Ali annesinin çıkaracağını düşünürken babasının sesi duyuldu.

“Kendisi düşürdü. Kendisi çıkaracak.”

Ali gidere baktı. İçeri eğilmek istemiyordu.

“Baba… korkuyorum.”

Annesi araya girmeye çalıştı. Babası ona döndü.

“Sen karışma.”

Sonra Ali’nin kolundan tuttu.

“Çıkar dedim!”

Ali korktuğu yere biraz daha yaklaştı. Arabanın nerede olduğunu biliyordu; yine de elini o karanlığa sokamıyordu. Kolunu tutan elin baskısını hissediyordu.

“Yapamıyorum baba!”

Annesi yeniden konuştu.

“Yeter artık. Çocuk korkuyor.”

Ama Ali için o anda korkulacak tek şey gider değildi. Bir yanda karanlık delik, öte yanda babasının sesi vardı. Arabasını geri istiyordu; aynı zamanda o anın bitmesini de.

O gün oyuncak arabanın nasıl çıkarıldığını hatırlamıyorum. Hatırladığım, giderin önünde duruşum, kolumdan tutulması ve annemin araya girmeye çalışması.

Bir oyuncak arabanın düşmesiyle başlamıştı her şey. Sonra araba, olup bitenin en önemsiz parçasına dönüşmüştü.

Yıllar sonra o evi düşündüğümde kırmızı halıyı da hatırlıyorum, girişteki ahşap kapıyı da. Ama en çok babamın sesini hatırlıyorum. Annemin beni korumaya çalışıp bunu başaramadığı anı.

O gün giderin karanlığından korkuyordum. Babamın yanında ise korktuğumu söylemek bile işe yaramamıştı.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 24 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları