BEN DE VARDIM
4. KISIM – ÇÖP KONTEYNERİ
Evde bazen bir tartışmanın ne zaman başladığını anlamak zordu. Ali, konuşmaların yükseldiği anı değil, yükseldikten sonra ne yapması gerektiğini düşünürdü. Salondaki kırmızı halı, mutfağı ayıran perde, dışarı açılan kapı aynı yerindeydi; değişen, evin içindeki seslerdi.
O gün annesiyle babası tartışıyordu. Ali neyin üzerine tartıştıklarını bugün hatırlamıyor. Babasının elindeki paraları hatırlıyor.
Babası katlanmış maaş parasını ona uzattı.
“Git, bunları çöpe at.”
Ali parayı aldı. Babası böyle söylemişti. Dış kapıdan çıktı; camlı girişten, ayakkabıların yanından geçip sokağa adım attı.
108. Sokak’ta evler birbirine yakındı. Sarı gecekondunun önündeki beton alanı geçince karşı apartman ve vişne ağacı geride kalıyordu. Ali, elindeki parayla mahallenin mavi çöp konteynerine yürüdü.
Kapağın ardında evlerden çıkan çöpler vardı. Katlanmış paraları içine attı.
Sonra eve döndü.
Babasının söylediğini yapmıştı. Onun gözünde mesele bundan ibaretti.
Bir süre sonra babası paraları sordu.
Ali çöpe attığını söyledi. Çünkü kendisine söylenen buydu.
Bu kez babası onu yeniden konteynerin yanına götürdü.
“Bul.”
Az önce atması istenen parayı şimdi geri bulması gerekiyordu.
Ali çöplerin arasına baktı. Islanmış ekmek parçaları, yemek artıkları, kirli kâğıtlar birbirine karışmıştı. Ellerini uzatıp aradı. Bir şeyleri kaldırdı, altlarına baktı. Katlanmış paraları seçmeye çalıştı.
Bulamadı.
Babası yanındaydı. Ali aramayı sürdürdü ama paralar ortada yoktu. Ne kadar uğraşırsa uğraşsın onları çıkaramadı.
Sonunda parayı babası buldu.
Ali’nin aklında kalan, paranın bulunduğu andan çok o iki emrin arasındaki mesafeydi. Önce “At” denmişti. Sonra “Bul.”
İkisini de yapmaya çalışmıştı.
***
Çocukken babasının ne zaman kızacağını önceden bilmek istiyordu Ali. Kapının açılışını, ayak seslerini, sesinin tonunu dinlemesi biraz da bundandı. Bir şey yapmadan önce ne istendiğini anlamaya çalışırdı.
Ama o gün anlamak yetmemişti.
Bana verilen parayı çöpe attım. Sonra aynı parayı bulmam istendi. Bulamadım; babam buldu.
Yıllar sonra o mavi konteyneri düşündüğümde aklıma paranın miktarı gelmiyor. Babamın söylediğini yapmış olmam geliyor.
Ve buna rağmen yanlış yapan çocuk olarak orada duruşum.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 26 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları