BEN DE VARDIM

Bölüm 8•

BÖLÜM 2 – OKUL KAPISININ ARDINDA

Tema:

1. KISIM – MAVİ ÖNLÜK

Ali yedi yaşındaydı. Okulun ilk günü, sokaklarda yazın son sıcaklığı henüz çekilmemişti.

O sabah mavi önlüğünü giydi. Beyaz yakası boynundaydı. Sırtında okul çantası, yanında beslenme çantası vardı. Evden çıkarken annesi de onunlaydı.

108. Sokak artık yalnızca oyun oynadığı, akşam olunca eve döndüğü yer değildi. Ali o sabah aynı sokaktan başka bir yere gidiyordu. Her gün gitmesi gereken bir yere.

Okulun bahçesinde çocuklar ve aileleri vardı. Kimisi annesinin elini bırakmıyor, kimisi ağlıyordu. Ali etrafına bakıyordu. Evlerin birbirine yakın durduğu mahallesinden sonra okulun kalabalığı başka türlüydü; aynı yaşlarda bu kadar çocuğu bir arada görmek bile yeniydi.

Annesi onu okulun kapısında bırakmadı. Birlikte içeri girdiler, sınıfını buldular: 1-C.

Sınıfta ikili sıralar vardı. Ali, kapıdan bakıldığında orta tarafta, üçüncü sıra civarında bir yere oturdu. Annesi yanındaydı. Başka anneler de çocuklarının başında bekliyor, bazı çocuklar ağlamayı sürdürüyordu.

Ali ne yapacağını anlamaya çalışıyordu. Okula gelmişlerdi; sonra zil çaldı. Az önce dışarıdan içeri girdikleri için yeniden dışarı çıkılacağını sandı. Oysa bu, dersin ve öğretmenin ziliydi.

Sınıfa Kemal Öğretmen geldi.

Ali'nin ilk öğretmeni oydu. O gün nasıl konuştuğunu, sınıfa ilk ne söylediğini yıllar sonra tam olarak hatırlamıyordu. Ama mavi önlüğünü, annesinin kendisini sınıfa kadar getirişini ve zilin yarattığı o küçük şaşkınlığı hatırlıyordu.

Mahalleden tanıdığı Elif de aynı okula başlamıştı. Fakat onun sınıfı 1-A'ydı. Aynı okulda olmak, aynı sırada oturmak demek değildi.

Ali okuldan döndüğünde kapı kapalıysa önce iki kez vururdu. Açan olmazsa yan komşunun penceresine bakar, annesinin oraya uğrayıp uğramadığını sorardı. Bir keresinde komşu teyze başını uzatıp “Bakkala gitti, birazdan gelir,” demişti. Ali çantasını eşiğe bırakıp kaldırıma oturmuş, bakkalın bulunduğu köşeyi gözlemişti. Annesi görününce de hiçbir şey olmamış gibi çantasını sırtına takmıştı.

Sabahları fırından dönenlerin elinde sıcak ekmekler olur, bakkalın kepengi açılırken sokağa metal bir gürültü yayılırdı. Ali okul yolunda kimi gün aynı köşede Elif’e rastlar, kimi gün onu yakalayabilmek için adımlarını hızlandırırdı. Elif ise başka sınıfa girdiği için kapıdan sonra yolları ayrılırdı.

Okul günleri birbirini izledikçe Ali sınıftaki çocukları tanımaya başladı. Sıraların, tahtanın ve teneffüs zilinin kendine göre bir düzeni vardı. Evdeki oyunlarda istediği zaman koltuktan kalkıp hayalindeki dolmuşu bırakabilirdi; burada ne zaman oturacağını, ne zaman kalkacağını başkaları söylüyordu.

Bir gün sınıfta başarılı öğrencilere kırmızı kurdele verildi.

Elif kurdelesini Ali'den önce aldı. Gösterdi de.

Ali onu görünce kendisinin de kurdele almasını istedi. Ertesi gün kırmızı kurdeleye kavuştuğunda sevindi. Fakat Elif bu kez ikinci, başka bir kurdele almıştı.

Ali'nin gözü yeniden onun kurdelesine takıldı.

Bu, iki çocuğun küçük yarışlarından biriydi. Ali yalnızca sınıfta bir şeyleri öğrenmeye değil, başkasında gördüğünü istemeye ve kendisinin de fark edilmesini beklemeye başlamıştı.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 19 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları