BEN DE VARDIM
2. KISIM – BESLENME ÇANTASI
Okul yalnızca derslerden ibaret değildi. Bir de beslenme saatleri vardı.
Sabahları annesi Ali'nin beslenme çantasını hazırlardı. Bazen domatesle salatalığı ekmeğin arasına koyar, bazen yanına beyaz peynir ya da birkaç zeytin eklerdi. Kimi gün yiyecekler ayrı ayrı dururdu çantada. Ali okulda çantasını açtığında ne çıkacağını aşağı yukarı bilirdi.
Beslenme saati geldiğinde çocuklar sıralarında oturur, evlerinden getirdiklerini çıkarırlardı. Bir yandan konuşur, bir yandan yerlerdi. Ali de ekmeğini önüne koyardı.
Emre'nin beslenme çantasında sık sık Alman pastası olurdu. Ali onu özellikle hatırlıyordu. Başka çocukların çantalarından da kekler çıkardı. Ali'nin gözü bazen kendi ekmeğinden kalkar, onların yiyeceklerine giderdi.
O da isterdi.
Ama annesine pek söylemezdi. Evde paranın nasıl hesaplandığını, her istenenin alınamadığını çocuk aklıyla da olsa biliyordu. Babası belediyede çalışıyor, annesi evdeydi. Yoksulluk Ali'nin okula başladığı yıl ortaya çıkmış yeni bir şey değildi; bildiği hayat buydu.
Kimse beslenme çantasındaki yiyeceklerle alay etmiyordu. Ama kimse ona kendi yiyeceğinden de uzatmıyordu.
Ali domatesli ekmeğini yer, sonra çantasını toplardı. Ertesi sabah annesi yine elindekilerle bir şeyler hazırlayacaktı.
Yıllar ilerledi. İlkokulun aynı sınıfında oturan çocuklar büyüdü; tahtaya yazılan kelimeler uzadı, defterlerdeki satırlar çoğaldı. Hale Öğretmen de sınıfın öğretmeni olarak kaldı.
Üçüncü sınıfta bir gün Ali'yi tahtaya kaldırdı.
Hale Öğretmen’in onu neden tahtaya kaldırdığını yıllar sonra hatırlayamayacaktı. Bir yaramazlık mı yapmıştı, yoksa başka bir şey mi olmuştu? Aklında kalan, tahtanın önünde durduğu ve öğretmeninin adını yazmasının istendiğiydi.
Ali tebeşiri eline aldı.
Öğretmeninin adı Hale'ydi. Ali, duyduğu gibi yazdı:
ALE
Başındaki H harfini koymamıştı. Ona göre söylenen sesler böyle yazılıyordu.
Hale Öğretmen yazıya baktı. Ardından Ali'nin başını birkaç kez tahtaya vurdu.
Ali'nin canı yandı. Elini başına götürdüğünde parmaklarında az miktarda kan gördü. Ağlamaya başladı.
Sınıfta ders devam etti. Öğretmeni yarası için bir şey yapmadı.
“Kimseye söyleme,” dedi.
Ali yerine geçti.
Başında sonradan şişlik oluştu. O günün geri kalanında ne işlendiğini, sınıfta kimin ne söylediğini hatırlamıyordu. Tahtayı, başındaki acıyı ve eline bulaşan kanı hatırlıyordu.
Eve gittiğinde annesine anlatmadı. Babasına da anlatmadı. Başındaki şişliği fark etmediler.
Ali öğretmeninin söylediğini yaptı.
Kimseye söylemedi.
Birinci sınıfta öğretmeni okul duvarının yanında beklemesini söylemişti. Ali, büyük çocuklar etrafını sarıp onunla alay ederken bile oradan ayrılmamıştı.
Üçüncü sınıfta başka bir söz duydu: “Kimseye söyleme.”
Bu kez de söylediğini yaptı.
Ali o yaşta iki olay arasında bir bağ kurmadı. Büyüklerin sözünü dinlemenin doğru olduğuna inanıyordu; korktuğunda da aynı şeyi yapıyordu.
Yıllar sonra o günü düşündüğünde başındaki yaradan çok, eve gidip annesine hiçbir şey anlatmamış olması ağır gelecekti.
Canı yanmıştı; yine de susmuştu.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları