KARANLIĞIN MİRASI 1. DOLUNAYIN LANETİ
Bölüm 3•
BÖLÜM 3: KARAVANDAKİ GECE VE İLK YÜZLEŞME
Tema:
Enid’in beni bırakıp gitmesinin üzerinden günler geçmişti. Çadırların arasında tek başıma dolaşırken, bir zamanlar bana güven veren orman artık düşmanca geliyordu. Her çıtırtı, her gölge, sanki bana yaklaşan bir adım gibiydi. İçimde sürekli büyüyen bir paranoya vardı: Artık yalnızdım.
Ama yalnız kalmaya hakkım yoktu. Enid’in başına gelenler, sıvının kaybolması, geceleri duyduğum uğultular… bunların hepsini çözmeliydim. Eğer çözmezsem, bir sonraki kurban belki de ben olacaktım.
Karavana çekildim. Geceleri çadır yerine karavanda kalmayı daha güvenli buluyordum. Ama güvenlik hissim çok kısa sürdü. Çünkü her şey tam da orada başladı.
O gece dolunaya bir gün kalmıştı. Masanın üzerinde, Enid’le beraber hazırlamaya çalıştığımız tarifin notları duruyordu. Tekrar denemeye karar verdim. Belki sıvının bir kopyasını yapabilirdim. Bitkileri tek tek karıştırdım, ölçüleri hesapladım. Ama bir şey eksikti. Her denememde sonuç ya çok hafif ya da çok keskin oluyordu. İstediğimiz dengeyi bulamıyordum.
Saat gece yarısını geçtiğinde, karavanın içinde tuhaf bir huzursuzluk hissettim. Sanki biri beni izliyordu. Perdeleri araladım. Ormanın derinliklerinde bir ışık huzmesi gördüm. Gözlerimi kısarak baktım. Hayır, ışık değildi. Parlayan… gözlerdi.
Tam o anda karavan şiddetle sallandı. İçimdeki her şey yerinden fırladı. Masadaki şişeler yere düşüp kırıldı, notlar etrafa saçıldı. Karavan, sanki görünmeyen bir güç tarafından itilmiş gibi yana devrildi. Bir anlık boşluk hissiyle karavan yan yattı ve durdu.
Kendimi yere çarpmış halde buldum. Dizlerim sızlıyordu, alnımda kesik açılmıştı. Ama aklıma gelen ilk şey şuydu: “Burası yasak alandı… buradan araba geçemez. O halde bu karavana çarpan şey… insan değildi.”
Nefesimi tutup kulak kesildim. Dışarıdan ağır adımlar geliyordu. Çimenlerin üzerine basan ayakların sesi… ama bu adımlar insana ait değildi. Daha derin, daha tok.
Karavanın dışından hırıltılı bir nefes duydum. Camın yanına geldim. Ve onu gördüm.
Ay ışığının altında, boyu neredeyse iki metreyi bulan, gövdesi kaslarla dolu, ama yüzünde vahşi bir kurt maskesi gibi duran bir yaratık. Tüyleri ay ışığında parlıyor, gözleri yine o tanıdık sarı ışıkla bana bakıyordu.
Ama en garip olanı şuydu: Bana saldırmadı.
Sadece izledi.
Kalbim göğsümden çıkacak gibiydi. Yere düşen kırık şişelerden birini elime aldım. İçinde Enid’le yaptığımız sıvının kalıntıları vardı. Titreyen ellerimle kavradım. “Yaklaşırsa sıkacağım” dedim kendi kendime.
Ama yaratık hiçbir şey yapmadı. Birkaç saniye daha bana baktı, sonra yavaşça geri çekildi. Sanki bana dokunmak istemiyor ama varlığını hissettirmek istiyordu.
“Bu da neyin oyunu?” dedim fısıltıyla.
Karavandan çıktığımda etraf bomboştu. Orman sessizdi. Yaratık kaybolmuştu.
O geceden sonra kafamda tek bir düşünce dönüp duruyordu:
Kurt adam beni öldürmek istemiyor. Ama neden?
Bir süre sonra, düşüncelerim beni daha karanlık bir ihtimale götürdü. Enid’in bana söylemediği bir şeyler vardı. Sıvının kaybolması, çadırdan gizlice çıkması, bayılmaları… hepsi bir sır perdesi gibiydi.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 19 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları