KARANLIĞIN MİRASI 1. DOLUNAYIN LANETİ

Bölüm 4•

BÖLÜM 4: ENİD’İN GERİ DÖNÜŞÜ VE ŞÜPHELERİN DERİNLEŞMESİ

Tema:
Karavan devrildiği o geceden sonra günlerce yalnız kaldım. İçimde sürekli çarpan tek soru vardı: “Neden bana saldırmadı?” Eğer o yaratık gerçekten kan dökmek isteyen bir canavarsa, çoktan işimi bitirmiş olmalıydı. Ama yapmadı. Bu yüzden geceleri uyuyamaz hale geldim. Her ulumada gözlerim açılıyor, her gölgede kalbim hızla atıyordu.
Tam yalnızlığa alışmaya başladığımı sandığım bir sabah, kapım çalındı. Kapıyı açtığımda karşımda Enid duruyordu.
Kalbim yerinden çıkacak gibi oldu. “Enid…” dedim şaşkınlıkla. “Sen… geri mi döndün?”
Gözlerimin içine bakmadı. Omuzları düşmüş, yüzü solgundu. “Evet,” dedi kısık bir sesle. “Bir süre uzaklaşmam gerekiyordu. Ama seni yalnız bırakamam. Şimdi buradayım.”
Bir yanım sevinmişti, ama diğer yanımda derin bir kuşku vardı. Çünkü o gittikten sonra yaşadığım her şey hâlâ aklımdaydı. Sıvının kayboluşu… gece yarısı dışarı çıkıp bayılması… karavanımda hissettiğim o yabancı varlık.
“Enid,” dedim dikkatle. “Benden sakladığın bir şey mi var?”
Bir anlık sessizlik oldu. Gözlerime baktı, sonra hızla başka yöne çevirdi. “Hayır. Sadece korktum. Hepsi bu.”
İçimdeki ses onun yalan söylediğini söylüyordu. Ama onu sıkıştırmadım. Çünkü biliyordum ki eğer üzerine çok gidersem, tekrar uzaklaşacaktı. Ve bir daha geri dönmezse… tamamen yalnız kalacaktım.
O gün Enid’le birlikte ormanın kenarında yürüyüşe çıktık. Sessizlik hakimdi. Bir noktada durup bana döndü. “Keven… bana güveniyor musun?”
Dudaklarım kurudu. “Evet,” dedim. Ama içimdeki şüphe daha da büyümüştü.
Günler geçtikçe garip şeyler olmaya başladı. Karavanın kapısını her sabah kilitli buluyordum, ama içeride eşyalarımın yerleri değişiyordu. Masanın üstünde duran not defterim bir gece kayboldu, ertesi gün yatağın altında bulundu. Enid, “Belki sen yanlış hatırlıyorsundur” diyordu. Ama ben yanılmıyordum.
Bir gece sabaha karşı uyandım. Karavanın penceresinden dışarı baktım. Enid oradaydı. Çıplak ayakla çimenlerin üzerinde yürüyordu. Yüzü dolunaya dönüktü. Sanki kendinde değildi, gözleri kapalıydı. Bir çeşit transa girmiş gibiydi.
Hemen dışarı fırladım. “Enid!” diye bağırdım.
Gözlerini açtı, ama korkuyla değil, boş bir ifadeyle bana baktı. “Ben… ne yapıyordum?”
Omzundan tuttum. “Uyanık mısın sen?”
Başını salladı. “Hiçbir şey hatırlamıyorum. Yürüyordum sadece…”
İçimdeki şüphe neredeyse gerçeğe dönüşüyordu: Enid bir şeyin etkisi altındaydı. Belki de o sıvıyı çalan oydu. Belki de karavanıma gizlice giren kişi. Ama kanıtım yoktu.
Bir sonraki gün, köyden yaşlı şifacı kadınla tekrar karşılaştım. Bana derin bir bakış attı. “Çok yorgun görünüyorsun, evlat.”
“Öyleyim,” dedim. “Enid… garip davranıyor. Bilmiyorum, ona güvenmeli miyim?”
Kadın uzun bir sessizlikten sonra fısıldadı:
— İnsanların gölgesi vardır, evlat. Ama bazı gölgeler onların değildir.
Bu sözler beynime kazındı. Eğer Enid’in üzerinde başka bir varlığın etkisi varsa, bu onun suçu olmayabilirdi. Ama yine de gerçeği öğrenmem gerekiyordu.
O gece karavanda uyumuyormuş gibi yaptım. Yatağa uzandım, gözlerimi kapadım. Ama tüm duyularım açıktaydı.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 23 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları