KARANLIĞIN MİRASI 1. DOLUNAYIN LANETİ
Bölüm 5•
BÖLÜM 5: KANLI GERÇEKLER VE DOLUNAYIN GELİŞİ
Tema:
Enid’in o gece karavandan gizlice defterimi alıp çıkışını izlediğim an, içimdeki bütün güven duvarları yıkılmıştı. Günlerdir kafamda dolaşan şüphe artık bir ihtimal değil, neredeyse kesinlikti: Enid benden bir şey saklıyordu. Belki o kurt adam değildi, ama kesinlikle onunla bağlantılıydı.
Sabaha kadar uyumadım. Karavanın içinde tek başıma oturdum, düşüncelerim zihnimi kemiriyordu. “Ya en başından beri benimle oyun oynuyorsa? Ya bana yardım etmek yerine beni yem olarak kullanıyorsa? Ya Enid, kurt adamın ta kendisiyse?”
Bu sorular beynimde yankılanırken, sabahın ilk ışıklarıyla birlikte dışarıdan panik dolu çığlıklar yükseldi. Karavanın kapısını hızla açtım. Köyden bir grup insan çığlık atarak koşuşturuyordu.
Birini yakaladım. “Ne oluyor?” dedim.
Adam korku içinde titreyerek cevapladı:
— Ormanın kenarında… ceset bulduk.
Kanım dondu. Hemen onların peşinden gittim. Ormanın girişinde genç bir çocuğun cansız bedeni yatıyordu. Vücudu paramparça edilmişti. En dikkat çekeni ise göğsünün üzerinde derin pençe izleriydi.
Tüm köylüler etrafına toplanmış, korkuyla birbirlerine bakıyordu. Kimse konuşmaya cesaret edemiyordu. Sadece yaşlı şifacı kadın mırıldandı:
— Dolunay yaklaşıyor… Bu sadece başlangıç.
O an midem bulandı. Bu kadar kanlı bir sahneyle ilk kez karşılaşıyordum. Çocuğun yüzü tanınmaz haldeydi. İçimde derin bir öfke kaynadı. “Bu yaratık… insanları öldürüyor. Enid’i bayıltan da, beni takip eden de, bu çocuğu öldüren de o.”
Ama bir şey garipti. Çocuğun elinde küçük bir defter vardı. Kanla kaplıydı ama sayfaların arasına gizlenmiş bir kâğıt fark ettim. Onu aldım. Üzerinde tanıdık bir yazı vardı.
Enid’in yazısı.
Ellerim titremeye başladı. Defterdeki not Enid’in imzasını taşıyordu. Orada şöyle yazıyordu:
"Kurt benden uzak durmuyor… çünkü aslında benden kaçamıyor."
Nefesim kesildi. Bu cümlenin anlamı çok açıktı: Enid’in kurt adamla arasındaki bağ düşündüğümden daha derindi. Belki de kurt adamın gücü onun içindeydi. Belki de her ikisi aynı bedende var oluyordu.
Köylüler panikle evlerine dağıldı. Ben ise notu cebime koyup karavana döndüm. Yolda Enid karşıma çıktı. Yüzü solgundu, gözleri yorgun görünüyordu. Bana bakıp fısıldadı:
“Gece gördüklerini kimseye söylemedin, değil mi?”
Boğazım düğümlendi. “Enid… benden sakladığın şey ne? Bana gerçeği söyle!”
Bir süre sustu. Gözlerime bakmadı. Sonra dudaklarının kenarı titredi.
“Keven… bazı şeyler, bilmemenden daha güvenli.”
Sabrım tükeniyordu. Omzundan tutup sertçe çevirdim. “O çocuğu kim öldürdü? Pençe izlerini gördüm. Elinde senin yazın vardı. Bana doğruyu söyle!”
Bir anda gözleri büyüdü. Dudakları kıvrıldı. Ve ilk kez ondan böyle bir söz duydum:
“Beni karıştırma, Keven.”
Sırtımdan soğuk bir ter indi. O an Enid’in yüzünde sanki başka birinin bakışı vardı. Tanıdığım dostum değil, başka bir varlık bana bakıyordu.
Dolunay o gece doğacaktı. Gökyüzünde şimdiden kocaman bir ışık gibi asılıydı. Her şey hızla yaklaşan bir felaketi işaret ediyordu.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 25 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları