KARANLIĞIN MİRASI 1. DOLUNAYIN LANETİ

Bölüm 7•

BÖLÜM 7: İLK ÇATLAKLAR

Tema:
Enid’le konuşmamızdan sonra günler birbirine karışmaya başladı. Köydeki insanlar hâlâ korku içinde yaşıyor, geceleri kapılar kilitleniyor, gündüzleri ise kimse ormana adım atmıyordu. Sanki gökyüzündeki ay ne kadar büyüyorsa, insanların içine işleyen korku da o kadar artıyordu.
Ben ise her gece defterime yeni notlar ekliyordum. Enid’in söyledikleri, bulduğum kanlı not, şifacı kadının gizemli sözleri… Hepsi tek bir noktaya işaret ediyordu ama o noktaya varmaya cesaretim yoktu. Çünkü o noktanın adı Enid olabilirdi.
Bir gece karavanımın yakınlarında tuhaf sesler duydum. Hemen dışarı çıktım. Ay ışığı zayıftı ama ormanın kıyısında bir siluet seçilebiliyordu. Uzun boylu, eğik bir gölge… Bir an kalbim duracak gibi oldu. Kurt adam mıydı?
Ama yaklaştığımda bunun bir insan olduğunu fark ettim. Köyden biri, genç bir adam. Elinde fener vardı ve titreyerek ormana bakıyordu. Bana dönüp fısıldadı:
— Gece ormana girme. Orada başka bir şey var.
— Ne gördün? dedim.
Adam dudaklarını ısırdı, sonra başını salladı.
— Gözler… sarı gözler. Ama bu kez… insan gibi bir yüze aitti.
Kanım çekildi. “İnsan yüzü mü?” dedim.
Adam cevap vermedi, hızla köye geri koştu.
O an kalbimde korkunç bir şüphe daha büyüdü: Eğer gerçekten insan yüzü gördüyse, kurt adam dönüşmeden önceki halini yakalamış olabilir. Ve bu da Enid olasılığını daha güçlü kılıyordu.
Ertesi sabah Enid’i köy meydanında buldum. Çocuklarla konuşuyor, yüzünde sahte bir gülümseme vardı. Ama gözlerinin altındaki morluklar, uykusuz gecelerin izleri her şeyi ele veriyordu. Yanına gittim, kulağına eğildim:
— Dün gece ormandaydın, değil mi?
Bir an irkildi, yüzündeki gülümseme dondu. Sonra zorla gülmeye çalıştı.
— Ne saçmalıyorsun Keven, ben evimdeydim.
Ama gözlerindeki boşluk bana başka bir şey söylüyordu.
Günler böyle geçerken köyde ikinci bir ceset bulundu. Bu kez kurban genç bir kadındı. Tüm köy dehşete kapıldı. Cesedin yakınında ise yine bir kâğıt vardı. Ama bu kez üzerinde hiçbir yazı yoktu. Sadece kanlı bir el izi.
O eli gördüğümde içimden bir ses fısıldadı:
“Bu el, sana tanıdık geliyor.”
Elin parmak uzunlukları… tıpkı Enid’inki gibiydi.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 20 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları