KARANLIĞIN MİRASI 1. DOLUNAYIN LANETİ

Bölüm 9•

BÖLÜM 9 – SESSİZ İZLER

Tema:
Ayağımın kırdığı dalın sesiyle hepsi bana döndüğünde, kalbim neredeyse duracaktı. Ama tam üzerime atılacaklarken, gökyüzünü kalın bulutlar kapladı. Ay ışığı karardı. O an bir şey oldu: Dördü de sanki büyü bozulmuş gibi durdu. Gözlerindeki parıltı söndü, yüzleri daha insansı hale geldi.
Bu fırsattan yararlanıp geriye, karavanıma doğru koştum. Arkama dönüp bakmaya cesaret edemedim. Nefes nefese içeri girdiğimde kapıyı kapatıp sırtımı yasladım. Göğsüm inip kalkarken düşünüyordum: “Onlar insan da olabiliyor… sadece dolunayda tam dönüşüyorlar.”
Bu bilgi çok önemliydi. Demek ki dolunay olmadan önce daha savunmasızlardı. Ama aynı zamanda, gündelik hayatta köyün içinde dolaşıyor, insan gibi davranıyorlardı. Yani onları herkesin arasında ayırt etmek neredeyse imkânsızdı.
O gece sabaha kadar uyumadım. Defterimi açtım, gördüğüm her detayı yazdım: Lydia’nın soğuk bakışlarını, Markus’un baltasını, Tobias’ın titrek ellerini… Ve Adam’ın sessizliğini. İçlerinden birinin kararsız olduğunu biliyordum. Belki o kişiyle konuşabilirdim.
Sabah olduğunda köy meydanına çıktım. İnsanlar normal hayatlarına devam etmeye çalışıyordu ama herkesin yüzünde gizli bir korku vardı. Çocuklar oyun oynarken bile anneleri onları gözleriyle takip ediyor, erkekler iş yaparken sık sık ormana bakıyordu.
Tam o sırada Adam’ı gördüm. Elinde birkaç odun parçası taşıyordu, sıradan bir köylü gibi görünüyordu. Ama ben artık onun gerçeğini biliyordum. Yine de yanıma yaklaştığında hiçbir şey belli etmedim.
— Dün gece seni görmedim, dedi. Sesinde garip bir sakinlik vardı.
— Ben de seni, dedim.
Kısa bir an birbirimize baktık. İkisinin de bildiği ama söylemediği bir sır vardı aramızda.
O gün köy meydanında yaşlı şifacı kadınla tekrar karşılaştım. Elinde otlarla dolu bir sepet vardı. Bana yaklaşıp fısıldadı:
— Gözlerini açık tut, evlat. Kurtlar bazen insan maskesiyle dolaşır.
Sanki her şeyi biliyordu. Ama açıklamıyordu.
Akşam olduğunda karavanıma döndüm. Gökyüzünde ay büyümüş, ama hâlâ tam yuvarlak olmamıştı. Bu bana biraz zaman kazandırıyordu. Sessizliğe kulak verdim. Orman fısıldar gibiydi. Sanki gölgelerin içinde bir şeyler hareket ediyor, ama bana yaklaşmıyordu.
Ve o an fark ettim: Belki de asıl savaş dolunay gecesi değil, dolunaydan önceki gecelerde saklıydı.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 14 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları