Deney 01

Bölüm 1•

0,1

Tema:
sizce bir insan (!) doğduğundan beri denek olabilirimi? 

olamazmı? 

tekrar düşün... 

şu an karşında. 

evet, ben bir denek olarak doğdum.

belki doğma amacım o değildi ama artık öyle. 

hayatımı bilmek istersen çok güçlü olmalısın çünkü... belkide ben o kadar masum değilimdir. 


günümüz


" hey! 01"

dedi deney insanı ama ben buna sadece göz devirdim. 

" unutuyorsun, bu gün pazar "

" ah, bu pazar. senin tatilin yok mu? "

" bilirsin, bilim uyumaz"

" sen sonsuza kadar uyusan bile kimse sana 'neden uyudun, neden bizi bıraktın' demez, belki sen uyurken arkandan kahkahalarla konuşada bilirler."

" kim onlar? "

" ah, bilmiyor musun? "

dedim ve göz ucuyla dermir parmaklıkların yanında nöbet tutan iki gardiyandan sağ tarafta olana göz ucuyla kimsenin fark etmiceği kadar kısa sürede bakıtım ve adamın gerildiğini gördüm tekrar bilim insanına (!) döndüm ve

" kendin öğren "

" ş#refsiz"

" kime şerefsiz dediğine dikkat et"

" etmessem ne olur? sen bir deneksin, ne yapabilirsin ki? "

ufak bir sessizlik oldu

" bende öyle düşünmüştüm... "

dedi ama farkında değildi, birazdan kapıyı zorunlu olarak açıcaktı. 

açtıda zaten ve ayakta olmanın verdiği hareket kapasitesi ile ışınlanmak daha kolay olurdu. 

arkasına ışık hızı kadar hızlı bir şekilde geçtim ama ben tuhaf biriydim ve hiç bir şey yapmadan durdum, kollarımı bağladım. adam cidden hala kapıyı açmaya çalışıyordu. 

mal farkında değil arkasında bir ş#refsiz'in durduğundan. 

ama sıkıntı arkasında bir ş#refsiz'in durması değil elbette, onun ne zaman öleceğini hesaplamaya çalışan bir denek'in durmasıydı ve ne zaman öleceğini artık hesaplam bir denek... 

en sonunda bir gardiyan eliyle uyarır gibi dürtünce arkasını döndü. 

ve kapıyıda hâlâ açamamıştıda zaten. 


beni görmek onu korkutmuş gibiydi ki korkuyla demir parmaklıklara yapıştı. 

ben konuşmaya gerek duymadan başımla yürü hareketini yaptım ve kendini düzelttirken bende birleştirdiğim kollarımı açtım. 

yürümeye başladık. 

" sence bilim uyumazmı? "

" yani bu bir deyim ama, evet"

" o zaman bilimin sen olduğunu farz edelim "

" ne demek istiyorsun? "

" bu gün uyuma diyorum"

" neden? "

" belki uyanamazsın"

yanımdaki maldan gerginlik sezdim, dönmeden anlayabildim.

1 yada 2 saniye sonra biz deney'lerin tutulduğu yerden çıkışın olduğu yere - demir kapının olduğu yer çıkış - gittik  ve iki gardiyan eliyle iterek açtı iki kanatlı bir kapı olduğu için biraz yavaş açılmıştı. geçtik ve bir müddet daha yürüyüp sola döndük. 

sağ binadan çıkıştı çünkü, bu nedenlede iki gardiyanda ordaydı, bir denek kaçmak istemesin diye. 

istemesin çünkü, kaçmaya çalışanlar için 3 gün. işkenceler yapılırdı, 1 saat aralıklarla farklı işkencelerde yapılırdı. 

buna şahsen maruz kaldım. 3 defa. 

biz yolda yürürken hiç kimse azını açıp konuşmamışdı. 

en sondada çok korunaklı bir kapı vardı, aslında diğerleri ile aynıydı ama bu kapı kahve rengi değilde griydi.

bunu ilk defa görüyordum. 

kapıyı yanımdaki adam açdı ve girmem için öyle tuttu ama kendisi girmedi ne olur ne olamaz diye zaten içeri kimse girmezdi. bir denek kafayı yerde o zincirden kurtulursa diye beklemezdi orada kimse. 

bu sefer öyle değildi. 

bir kadın vardı ortada. 

tuhaf... 

diye düşündüm kendi kendime. 

nede olsa ben bir denek'tim zarar verebilirdim ama o bunu göze almıştı. yada farklı bir sebebi vardı 

hemen alınma. 

diye kendimi uyardım. 

bunları şimdi düşün ama daha sonra düşünme çünkü o camın arkasındaki başka bir denek bunu anlardı. nede olsa bu onun işiydi. 

derken. 

" girsene"

sesini duydum yanımdaki adamdan gelmişti bu, 

normalde emir almaktan nefret ederdim ama bunu yaptım ve içeri girdim. 

bu sefer kendimi tutamayıp kesin bu kadını öldürücem. sinirlenmiştimtim zaten bu gün, hemde  fazlasıyla. umarım kendimi tutarım. 

dedim ve başka bir emir daha almadan önce o duvardan asılmış olan iki tane demirin olduğu yere doğru yürüdüm. 

o yanımda ki kadın daha demirleri bileklerime takmaya yeltenmeden ilk defa ben taktım. 

eyer o bana takarsa ona daha az acırdım çünkü ben bağlanmaktan nefret ederdim. 

bu eminim o camın arkasındaki bütün deney insanlarının (!) tuhafına gitmiştir. 

sonra kız daha önce fark etmediğim bir tepside. iki farklı kanı bana enjekte etmek için yaklaşırken gerildim. 

yinede bir şey yapmadım, ama gergenliğimi eminim o camın arkasındaki denek bunu fark etmiştir. 

sakinleşmek için derin bir nefes aldım ve işe yaradı. 

tenimde bir sızı hissedince dişlerimi elimde olamadan bir birine yaklaştı ama sıkmadım, 

ama sonra sıkmakla kalmayıp tısladım ve o kadar uzun süre bu sürdüki, sanki 1 2 saattir bu acı içimdeymiş  gibi tısladım sonra kuyruk sokumında bir acı hissettim. o kadar basit olamayan bir acı. sonra kafamın üzerinde bir acı... 

acı yavaş yavaş geçmeye başladığında acıyan dişlerimin arasına bir fark koydum. 

çok geçmeden başka bir iğne yaptı ve işte bu çok daha büyük bir acıydı. 

ama bu sefer tıslamamayı denedim. 

başardımda. 

diğeri 1 yada 2 saat gibi hissettirdiyse bu 8 yada 9 saatmiş gibi geldi. 

ama bu sefer hiç bir şey hissetmedim. 

sanki hiç bir değişiklik yoktu ama önceki iğneden dolayı hâlâ kuyruk sokumunda bir fazlalık ve başımın üstünde iki tane şey hissediyordum. 

başımı kaldırdım ve camdaki yansımamdan kendime baktım. 

başımda iki tane kulak ve bir kuyruk olduğunu gördüm. 

sonra yanımdaki kadın bileklerimi çözdü ve artık ayakta dik bir şekilde durabiliyordum. 

bileklerimi ovuştururken aynadaki yansımama bakmaya devam ediyordum. 

uyuşukluluk geçince bir anda iğne battı gibi oldu ve refleks olarak kuyruğumu tuttum ve o an cidden çok yumuşak olduğunu gördüm, ilk önce kuyruk çıktığı için ilk o iğneşenmişti. 

sonrada kulaklarıma iğne batar gibi oldu, ama sonra hemen geçti, 

tuhaf bir şeydi. 

" iyi misin? "

diye sordu yanımdaki kadın. ona döndüm ve

" evet"

dedim. ne diyebilirdimki? 

" bana kimin kanını verdiniz? "

diye sordum. kadın şaşırdı. 

" sana kan verdiğimizi nereden biliyorsun? "

dedi, orjinal bir şaşırma tepkisi vardı. yenimi gelmişti? 

" ben doğduğumdan beri bana bunlar enjekte ediliyor. sen yeni misin? "

diye sordum ama kadın buna cevap vermedi ve başını önüne eğdi, çok uzun sürmeden yere göz yaşı olduğunu tahmin ettiğim şeyler dökülmeye başladı. 

ne yapıcağımı bilemedim ve yaklaştım ama o geri çekilmedi, kafasını kaldırıp bana baktı. 

ağladığı için gözü kızarmşıtı ve burnu. 

" hey... ben iyiyim. cidden"

dedim kızı rahatlatmak için 

" kaç yaşındasın? "

diye sordu, bu sefer ben şaşırmıştım. 

" 20"

dedim, kadın tekrar ağlamaya başladı. 

" ben 23 yaşındayım ve ben hayatımdan hiç memnun olmamıştım sen memnun musun? "

dedi. ufak çaplı bir kahkaha attım. 

" kimse hayatının değerini bilmez"

" sendemi? "

" evet"

" ama o camın arkasındaki insanlar senin çok değerli olduğunu söylüyorlar"

" kastetikleri hayatım değil, kanım ve bedenim. "

kadın hiç bir şey demedi.  diyemedi. 






Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları