Her üniformanın ardında bir hayat, her yeminin ardında bir fedakârlık, her kızıl lekenin ardında ise unutulmayacak bir hikâye vardır."
Keyifli Okumalar...
𓆩♡𓆪 🇹🇷
KIZIL LEKE
GİRİŞ
Bazı yeminler unutulmaz, bazı izler silinmez.
İnsan vatanını yalnızca uğruna ölmeyi göze aldığı topraklarda değil, uğruna yaşamaya devam ettiği her nefeste taşır. Çünkü vatan, yalnızca sınır taşlarının çevrelediği bir kara parçası, gökyüzünde dalgalanan bir bayrak ya da haritaların üzerinde çizilmiş keskin çizgilerden ibaret değildir. Bazen bir annenin her akşam aynı saatte yaktığı lambada, bazen kapının önünde bekleyen eski bir çift ayakkabıda, bazen de dönüp dönmeyeceği bilinmeyen bir evladın ardından edilen sessiz dualarda saklıdır. Ve bazı insanlar vardır ki bütün bunları geride bırakıp uzaklara giderken yanlarında yalnızca bir üniforma değil, koca bir memleketin umudunu taşırlar.
O gece, sınırın ötesinde zaman sanki kendi akışını unutmuştu.
Gökyüzü, kurşuni bulutların ardına gizlenmiş; ay, karanlığın üzerine düşen solgun ışığıyla dağların keskin siluetlerini belli belirsiz aydınlatmıştı. Rüzgâr, çıplak kayalıkların arasından geçerken kuru otları birbirine sürtüyor, uzaktaki tepelerin ardında kaybolan sessizlik gecenin üzerine ağır bir örtü gibi çöküyordu. Toprak, gündüzün son sıcaklığını çoktan yitirmişti. Hava öylesine soğuktu ki insanın içine çektiği her nefes, ciğerlerine kadar işleyen bir ayazı beraberinde getiriyordu.
Bu sessizliğin ortasında tek başına ilerleyen bir kadın vardı.
Asel Güneş.
Üniformasının üzerinde taşıdığı rütbe, omuzlarına yüklenen sorumluluğun yalnızca görünen kısmıydı. Onun asıl ağırlığı, kimsenin bilmediği düşüncelerinde, geride bıraktığı hayatında ve her şeye rağmen dimdik durmayı kendisine öğrettiği yıllardaydı. Genç kadının yüzünde alışılmış bir kararlılık, bakışlarında ise gecenin karanlığından bile daha derin bir ifade vardı. Rüzgâr saçlarının arasından geçip yüzüne düşen birkaç tutamı savururken başını çevirmedi. Önünde uzanan karanlığa bakmayı sürdürdü.
Yalnızdı.
Fakat onun yalnızlığı, çevresinde kimsenin bulunmamasından ibaret değildi. Asel, uzun zamandır kendi kararlarının sorumluluğunu tek başına üstlenmeye, kimseye yaslanmadan ayakta kalmaya alışmıştı. Bir başkasının yardımına ihtiyaç duymamak için değil, ihtiyaç duyduğu insanları kaybetmenin ne demek olduğunu bildiği için kendi etrafına görünmez duvarlar örmüştü. İnsanlara mesafeli, hayata karşı temkinliydi. Güvenmek onun için kolay söylenen bir kelimeden çok, zamanla kazanılması gereken bir ayrıcalıktı.
Oysa hayat, insanın kendisi için çizdiği sınırları aşmakta daima ustaydı.
O gece Asel'in aklından geçenler, yalnızca tamamlanması gereken bir görevin sınırlarında kalmıyordu. Uzaklarda bir yerde sabahın doğmasını bekleyen insanlar, evlerinde uyuyan çocuklar, kapısının önünde bir haber bekleyen aileler vardı. Belki de bu yüzden başını her kaldırışında gökyüzüne bakıyor, karanlığın ardında saklanan o küçücük aydınlığı arıyordu. Çünkü bazı insanlar için sabah, yalnızca yeni bir günün başlangıcı değil; birilerinin hâlâ güvende olduğunun kanıtıydı.
Bir asker için memleket, bazen kilometrelerce uzakta kalan bir evin penceresinden sızan sarı ışıktı. Bazen annesinin sesini hatırlatan bir rüzgâr, bazen de cebinde taşıdığı küçücük bir hatıraydı. Üniformanın altında atan kalp, ne kadar güçlü görünürse görünsün, nihayetinde özleyen, korkan, düşünen ve sevdiklerini bekleyen bir insana aitti.
Ne var ki herkes onların yalnızca dimdik duruşlarını görürdü. Kimse, o duruşun ardında kaç kez yeniden ayağa kalkıldığını bilmezdi.
Asel de bilinmeyenlerden biriydi.
Adı henüz birçok insan için sıradan bir isimden ibaretti. Onu tanımayanlar, nasıl bir hayatın içinden geçtiğini, hangi sessizlikleri içine gömdüğünü, hangi kararları verirken kendisinden vazgeçtiğini bilmiyordu. Henüz hiçbir şeyden habersizdi. Bir gün hayatının alıştığı bütün düzeninin değişeceğinden, kendi başına yürümeyi seçtiği yolların başka insanlarla kesişeceğinden haberi yoktu.
Çünkü bazı karşılaşmalar, insanın kapısını çalmadan önce kaderin sayfalarına yazılırdı.
Asel'in henüz tanımadığı sekiz adam vardı. Her birinin kendine ait bir geçmişi, taşıdığı ayrı bir yükü ve kimseye anlatmadığı hikâyeleri bulunuyordu. Birbirlerine alışmış, aynı gökyüzünün altında aynı yeminle yaşamayı öğrenmişlerdi. Onlar için birlikte olmak yalnızca aynı timde görev yapmak değildi; birbirinin suskunluğunu anlamak, söylenmeyenleri sezmek ve gerektiğinde bir arkadaşının yükünü kendi omuzlarında taşımaktı.
Pars Timi...
Henüz Asel'in hayatında bir isimden ibaret bile olmayan bu tim, çok geçmeden onun yolunu değiştirecek, yıllardır kendi başına yürümeye alışmış bir kadının karşısına yepyeni bir dünya çıkaracaktı.
Fakat hiçbir başlangıç, beraberinde getireceği sonu haber vermezdi.
O gece sınırın ötesinde esen rüzgâr, yalnızca dağların arasından geçip gitmedi. Bir kadının hayatına dokunacak değişimin de habercisi oldu. Uzaklarda bir yerde bekleyen kader, kendi düğümünü sessizce atarken Asel Güneş henüz bunun farkında değildi. O, yalnızca önündeki karanlığa bakıyordu. Oysa bazı karanlıklar insanın yolunu kaybetmesi için değil, hiç beklemediği bir yola çıkması için karşısına dikilirdi.
Ve henüz bilmiyordu...
Bu gecenin, hayatındaki bütün yolları değiştireceğini.
Henüz bilmiyordu, bir gün tek başına yürüdüğü bu karanlıkta sekiz kişinin gölgesinin kendi gölgesine karışacağını. Kendi kurduğu sessiz dünyanın, başka insanların sesleriyle dolacağını; alışkanlıklarının, kararlarının ve hatta kendisine verdiği sözlerin bile birer birer sınanacağını bilmiyordu.
Henüz bilmiyordu...
Bazı insanların hayatına bir görevle girip ömürlük bir iz bırakacağını. Bazı isimlerin zamanla bir aileye, bazı suskunlukların itirafa, bazı tesadüflerin ise insanın bütün hayatını değiştiren hakikatlere dönüşeceğini...
Ve en önemlisi, bazı lekelerin kandan değil, insanın ruhuna kazınan gerçeklerden kaldığını bilmiyordu.
Çünkü her insanın içinde sakladığı bir geçmiş, her geçmişin ardında gizlediği bir sır ve her sırrın gün yüzüne çıkmayı beklediği bir vakit vardı.
Asel Güneş'in hikâyesi de tam olarak böyle bir gecede başladı.
Bir kadının kendi gölgesiyle yürüdüğü, sekiz adamın henüz bilmediği bir ismin kaderlerine yazıldığı ve kimsenin henüz farkında olmadığı bir yeminin sessizce yeniden doğduğu o gecede...
KIZIL LEKE
Bazı yeminler unutulmaz. Bazı izler silinmez. Çünkü insan bazen en derin yarasını bir başkasının bıraktığı izde değil, öğrendiği hakikatin kendisinde bulur.
𓆩♡𓆪 🇹🇷
Diğer bölümde görüşmek üzere hoşçakalın...
Bölüm Yorumları