Giriş
"Kimi hayat vermeye ant içer karanlıkta, kimi ecel olmaya yürür çıkmaz sokaklarda... Ruhları mermilerle yağmurların arasında çarpıştığında ise geriye tek bir hakikat kalır: Biri yaşamın son aydınlığı, diğeri yıkımın ilk soğuk duvarıdır."
***
🩺🌸⚔️🪖
Aramıza hoş geldiniz!
Hayat kurtarmaya yemin etmiş bir kadın ile kaderin karanlık tarafında yürüyen sert bir askerin yolları kesişirse ne olur? Şifa ve Âzap Efe’nin hikâyesi tam olarak burada; yağan bir sağanağın, cevaplanmamış soruların ve kaçınılmaz bir antlaşmanın ortasında başlıyor.
Bu satırlarda sadece bir kaçışa değil; tutkunun, zorunlulukların ve birbirine tamamen zıt iki insanın hayatta kalma mücadelesine tanık olacaksınız. Karakterlerin duygularını, çatışmalarını ve karanlıktan doğan o ilk kıvılcımı hissederken kemerlerinizi sıkı bağlayın.
Keyifli okumalar!
Karanlığın ortasında tutuşan bir kıvılcım,
Biri hayat dağıtır, diğeri ecel gibi bir adım.
Sığınacak tek liman, kaçtığın o fırtına,
Bileklerdeki izler kalır kaderin arkasında.
Ne yağmur söndürür bu içteki yangını,
Ne de mermiler siler alındaki yazıyı.
Yolları kesişti bir kere, geri dönüş yok artık,
Biri soğuk bir duvara benzer, diğeri son bir aydınlık.
🌸
ŞİFA EYLÜL TANYELİ
Kuru bir soğuğun kemiklere işlediği acil servis nöbetinin son dakikalarıydı. Tek isteğim, beyaz fayans kaplı bu bitmek bilmeyen uzun koridoru bir an önce bitirip doktor odama ulaşmak ve bu yoğun kokulu hastaneden adımımı dışarı atmaktı. Zihnimdeki tek sığınak eve varır varmaz kendimi sıcak bir banyonun altına bırakmak, ardından da günlerdir hasretini çektiğim yumuşacık yatağımda saatlerce deliksiz bir uykuya dalmaktı.
Odamın kapısına vardığımda vakit kaybetmeden üzerimdeki önlüğü askıya astım. Kalın montumu, atkımı ve beremi giyip masanın üzerindeki çantamı kavradım. Dışarı çıkarken koridorda karşılaştığım ve en az benim kadar bitkin görünen meslektaşlarıma kısa birer selam verip çıkışa yöneldim. Otomatik kapılar iki yana kaydığında, dışarıdaki hava yüzüme sert bir şamar gibi çarptı.
Hastanenin kapısından adımımı atar atmaz gökyüzünden bardaktan boşalırcasına yağan, neredeyse göz gözü görmeyen bir sağanakla karşılaştım. Zaten sabahın ilk ışıklarında arabamın motoru çalışmamış, beni yollarda perişan etmişti; bu yağmur da günün tüm talihsizlikler zincirini kusursuz bir şekilde tamamlıyordu. Derin bir iç çekip elimdeki şemsiyeyi açtım ve ıslak, kaygan kaldırımlarda yürümeye başladım.
Rüzgârla savrulan yağmur damlaları paçalarımı saniyeler içinde sırılsıklam ederken, sokak lambalarının su birikintilerine yansıyan cılız, sarı ışığında ilerliyordum. Soğuk içime işlemesin diye montumun yakalarını çeneme kadar çekip adımlarımı hızlandırdım. Ancak evime giden ve akşamları iyice tenha olan o ıssız sokağa saptığım an, ensemdeki tüyler ürperdi.
Yağmurun şakırtısını yaran, arkamdan gelen hızlı, ritmik ve ağır ayak seslerini duydum.
İçimi aniden kaplayan, göğsümü daraltan bir huzursuzlukla arkama dönmeye, arkamdaki silüeti teşhis etmeye çalıştım. Ancak tam başımı çevirdiğim o salisede, saniyeler içinde her şey kapkaranlık bir boşluğa gömüldü.
***
Kulaklarımda çınlayan, karanlığın içinden yankılanan bir ses vardı; ama kime ait olduğunu, nereden geldiğini bir türlü çözemiyordum.
Baskı altındaki bilincim yavaşça aralanırken kendimi büyüleyici bir rüyanın ortasında buldum. Etrafıma bakındım; göz alıcı, el değmemiş bir yeşilliğin ve buram buram kokan renk renk çiçeklerin tam ortasındaydım. Üzerimde rüzgârla savrulan bembeyaz, uçuş uçuş bir elbise vardı. Omuzlarıma dökülen kızıl saçlarımın üzerinde ise büyük bir özenle örülmüş papatya tacı duruyordu.
Tüm bu huzurlu ve masalsı manzaranın ortasında, biri hâlâ görünmez bir yerden bağırıyordu:
"Şifa!"
Bir erkek sesiydi bu. Çok yakından, sanki hemen yanı başımdan geliyordu ama etrafıma ne kadar baksam da bu sonsuz yeşillikte görünürde kimse yoktu.
"Şifa! Neredesin?"
Sesinde bariz bir telaş, kontrol edilemeyen adeta panik dolu bir ton vardı. Bu kez içimdeki meraka ve gittikçe büyüyen o tekinsiz huzursuzluğa yenik düşerek ben bağırdım:
"Sen de kimsin?"
Sesim boşlukta yankılandı fakat karşı taraftan bir cevap gelmedi. Ses adeta rüzgâra karışıp yok olmuştu. Rengârenk çiçeklerin kokusu hafifçe burnuma dolarken, üzerimdeki beyaz elbisenin etekleri tatlı tatlı savrulmaya devam ediyordu. Ancak içimdeki o ani huzursuzluk geçmemişti. Derin bir nefes alıp başımdaki papatya tacını hafifçe düzelttim ve o gür sesin geldiği yöne doğru tereddütlü adımlarla yürüdüm.
Tam o sırada, yeşilliklerin ardında aniden beliren yoğun bir sis perdesinin arkasından o silüet süzüldü. Uzun boylu, geniş omuzlu ve kalıplı bir adam bana doğru yürüyordu. Yüzü yoğun gölgede kaldığı için seçilmiyordu ama heybetli duruşu ve attığı her adımla toprağı sarsan kararlılığı hissetmemek imkânsızdı. O, tam anlamıyla tehlikenin resmiydi.
"Şifa..." dedi bir kez daha.
Bu sefer sesi bağırmıyordu ama çok daha yakından, neredeyse kulağımın dibinden fısıltı gibi geliyordu. Sesindeki o sert, otoriter ama bir o kadar da garip bir şekilde korumacı ton zihnimin en derin köşelerine kazındı.
Kim olduğunu sormak için tam dudaklarımı açacakken, etraftaki yeşillikler ve canlı çiçekler hızla solmaya, parlak renkler griye ve siyaha dönmeye başladı. Rüyadaki o huzurlu atmosfer yerini derin, boğucu bir karanlığa bırakırken zihnim, gerçeğin soğuk ve acımasız kollarına doğru hızla sürükleniyordu.
Yüzüme aniden çarpan buz gibi suyla çığlık atarak gözlerimi açtım!
Kesik kesik aldığım nefesler boğazımı bir alev gibi yakarken, görüşümün netleşmesi birkaç saniyemi aldı. Rüyadaki o rengârenk çiçekli bahçe ve başımdan düşen papatya tacım bir anda yok olmuş, yerini küf, rutubet ve pas kokan zifiri bir karanlığa bırakmıştı.
Şakaklarımdan süzülen soğuk su damlaları boynuma, oradan da göğsüme doğru sızıyordu. Sıklaşan nefeslerimle ellerimi yüzüme götürmek, ıslaklığımı silmek istedim ama kollarımı tek bir milim bile hareket ettiremedim. Bileklerime etimi kesecek kadar sert bir ipin soğukluğu kazınmıştı. Ahşap, eski bir sandalyeye sıkıca bağlanmış durumdaydım ve vücudumdaki tüm kaslar, az önceki rüyanın aksine amansız bir gerçeklikle sızlıyordu.
"Sonunda uyandın," dedi karanlığın içinden yükselen yabancı, pürüzlü ve ürpertici bir ses.
Sokağın ortasında arkamdan yaklaşan o gölge, beni hastane çıkışından söküp almış ve bu bilinmezliğin ortasına fırlatmıştı. Acil servisteki nöbetimin yorgunluğu bir anda buharlaşıp gitmiş, yerini saf, ilkel bir hayatta kalma güdüsüne bırakmıştı. Sol yanağımdan süzülen bir damla suyla birlikte başımı dikleştirdim ve sesin geldiği zifiri karanlığa, korkumu gizlemeye çalışan cesur bir meydan okumayla baktım.
ÂZAP EFE KARAYEL
Şafak sökmüştü.
Bir haftadır bu lanet dağların tepesinde, sisin ve ayazın hüküm sürdüğü o dondurucu sessizlikte tek bir iz, tek bir kıpırtı bekliyorduk. Rüzgâr tenimizi jilet gibi kesiyor, dondurucu soğuk iliklerimize kadar işliyordu ama kimseden tek bir şikâyet bile yükselmiyordu.
Tam karşımızda, kayalıkların duldasında bir ev vardı. Çoğu yeri yıkık dökük, pencereleri ise içerisi görünmesin diye tahtalarla kapatılmıştı. Son rotamız burasıydı. Buradaki pisliği temizleyecek, aradığımız Beşir denilen soysuzu alıp bir an önce Vatan topraklarına, Türkiye'ye dönecektik.
"Komutanım!"
Kulaklıktan Yaver'in kısık, pürüzsüz sesi geldi. Kesin bir şeyi fark etmişti; yüksek mevzisinden bizim aşağıdan göremediğimiz bir detayı yakalamıştı.
"Söyle Yaver."
"Komutanım, evin arka tarafında hareketlilik başladı."
Demek fareler deliklerinden çıkmaya karar vermişti.
"Tam kaç kişi çıktılar Yaver?"
"Evden beş kişi çıktılar Taha Komutanım."
"Evde kaç kişi var?"
"Görebildiğim kadarıyla on kişi var komutanım. Ama bir odayı açıdan dolayı hiç göremiyorum."
Yaver'in raporundan sonra burnuma pis kokular gelmeye başladı. Dışarı çıkan beş kişi, binanın yanındaki arazi aracına doğru yönelmişti. Zihnimde operasyon planı saniyeler içinde şekillenirken, telsizin düğmesine basıp timime emri verdim.
"Görkem, sağ kanadı al," dedim kulaklığa doğru, sesimdeki buz gibi soğukkanlılığı koruyarak. "Batuhan ve Volkan benimle girmeden önce çevreyi baskı altına alacak. Gülşah, araçtakilerin kaçışını engelle; tekerleri indirin. Emre, sen de tam arkamızda duruyorsun, içeri bizimle giriyorsun. Kimseyi geride bırakmıyoruz."
"Anlaşıldı komutanım," yanıtları telsizde tek bir yankı gibi çınladı.
Sisin ve ayazın hâkim olduğu arazide tek bir gölge gibi sızdık. Yaver'in yüksek tepeye kurduğu mevziden gelen raporlar netleşmişti: Evin arkasından çıkan beş kişi pikap tarzı araca yönelmişti.
"Yaver, sürücüyü indir." dememe dahi gerek kalmadan, tek bir susturuculu el ateş sesiyle sürücü yere serilmişti.
"İyi iş çıkardın lan," dedi Görkem telsizden.
"Sağ olun Görkem komutanım."
Yaver'in sürücüyü indirmesiyle aşağıdaki soysuzlar paniğe kapıldı. Bizi fark edip menzil alarak cüretkâr bir şekilde sıkmaya başladılar. Mermiler tepemizdeki taştan kayadan kıvılcımlar çıkarırken seri atışlar yüzünden bir an başımızı bile kaldıramadık.
"Taha, Gülşah! Siz arkadan dolaşın. İki taraftan bu siktiklerimi sıkıştıralım!"
"Emredersiniz komutanım," Taha verdiğim emre anında yanıt verse de Gülşah bir an duraksadı, sessiz kaldı.
"Komutanım... Taha Üsteğmenle gitmek mi zorundayım? Ben tek hallederim, ona gerek yok."
Araları pek iyi değildi. Gülşah ne zaman Taha'yı görse bir bahaneyle kaçıyordu.
Taha telsizde bıyık altından güldü. "Neden? Beğenemedin mi Dağ Çiçeğim?"
"Beğenemedim. Görkem'le gitsem daha iyi," diye kestirip attı Gülşah.
"Öyle mi?" Taha, siper aldığı menzilinden bir anlığına çıkıp tam kafalarından vurduğu iki teröristi yere serdikten sonra çabuk adımlarla Gülşah'ın yanına yaklaştı. "Şimdi de Görkem'le gidecek misin bakalım?" dedi Gülşah'a dik dik bakarak.
Belli ki Görkem'den kıskanmıştı. Bir süredir Gülşah'a kör kütük aşıktı ama bunu erkekliğe yedirip itiraf edememişti. Gülşah ise Taha'nın bu sert ama korumacı tavırlarının arkasındaki hisleri pekâlâ anlıyordu.
"Evet, gideceğim!" dedi Gülşah inatla.
Bu sefer telsizden Görkem'in dertli sesi yükseldi: "Beni katmasanız olmaz mı Gülşah komutanım ya?" Sesi hafif korkulu geliyordu çünkü görevden döndüğümüzde Gülşah'tan yediği tripler burunlarından geliyordu.
Telsizdeki laf kalabalığı tepemi attırdı. "Kesin sesinizi ve göreve odaklanın! Gülşah, Taha, çabuk arkadan dolanın!"
Gülşah'ın kulaklıktan derin bir oflama sesi gelse de emre itaat ederek aceleci tavırla binanın arkasına doğru koşmaya başladı.
Telsize tekrar basıp, "Görkem, Emre benimle gelin. Volkan, Batuhan siz de sağ kanattan aşağı inin," emrini verdim.
Yanıma yaklaşan Görkem ve Emre'yle birlikte önümüze çıkan alanı temizleyerek eve doğru inmeye başladık. Atışlarımız netti, sayıları hızla azalıyordu.
Tam çatışmanın ortasında Emre yine o vazgeçilmez boğaz derdine düştü: "Komutanım, Türkiye'ye dönünce toplu bir rakı sofrası yapsak olmaz mı?"
"Lan iyi akıl ettin Emre," dedi Görkem kıkırdayarak. "Hem de ne güzel olur, midemiz bayram eder be!"
"Olur mu komutanım?" diye üsteledi Emre bana dönerek.
"Eve gidince bakarız Emre," dedim gözlerimi hedef alanından ayırmadan.
"Gider miyiz he komutanım?"
"Eve gidince bakarız dedim Emre."
"Kesin bir cevap verseniz ama komutanım..."
"Eve gidince bakarız dedim ya koçum! Neyini anlamıyon?!" diye biraz sesimi yükselttim.
Benim bu sert çıkışımdan sonra kulaklıktan timin kıkırdama ve gülme sesleri yükseldi. Emre de fırçayı yiyince bir daha ağzını açmadı.
Etrafı tamamen temizledikten sonra nihayet evin önüne gelmiştik. Yaver hâlâ çevre güvenliği için etrafı kolacan ediyordu ama timin geri kalanı kapıdaydı. Volkan öne çıkıp botunun tabanıyla kapıya yüklendi ve ahşap kapıyı tek hamlede kırdı. Güvenli bir Formasyonda, silahlarımızı doğrultarak içeri daldık. Karşımıza çıkan son direnişçileri de saniyesinde indirdik. Beşir denilen iti kesinlikle kaçırmamamız gerekiyordu.
Herkes binanın bir tarafına dağılarak odaları aramaya başladı. Batuhan ile üst kata yöneldik. O koridorun sol tarafındaki odaya girdi, ben de sağ tarafa yürüdüm. Karşıma çıkan ahşap kapının kulpunu zorladım ama açılmadı; arkadan kilitlenmişti.
Hiç vakit kaybetmeden tetiğe tek el bastım. Kilit patlayıp kulp kırılınca içeri temkinli ve namlu önde olacak şekilde girdim. Ancak oda boştu. Önümdeki pencere ardına kadar açıktı ve buz gibi dağ rüzgârı içeri doluyordu.
Pencereye yaklaştığımda ahşap pervazdaki taze çamur izlerinden anladım; buradan biri aşağı atlamıştı. Tam o anda kulaklıktan Yaver'in telaşlı sesi patladı:
"Komutanım! Beşir kaçıyor! Arkasında da üç adamı var, aşağı patikadaki bir araca binecekler!"
Allah kahretsin! Elimizden kaçıracaktık iti!
"Yaver, Beşir'in kaçmasına izin verme!"
"Komutanım, yanındaki iki adamını indirdim ama Beşir kaya arkasına saklandı, görüş açımda değil! Yeni menzile geçiyorum!"
"Çabuk ol o zaman!"
Ben de pencereden aşağı atlayıp Beşir'in peşine düşmeye kalkıştığımda, koridorun diğer ucundan Batuhan'ın gür ve sarsılmış sesi yankılandı:
"Komutanım! Buraya gelin, çok acil!"
İki ateş arasında kalmış gibi bir anlık duraksama yaşasam da Batuhan'ın sesindeki sıra dışı ciddiyet üzerine dönüp ona doğru hızla koştum. Telsize basıp, "Görkem, Taha! Beşir'in peşine düşün, kaçırmayın!" emrini verdim.
Batuhan'ın sesinin geldiği, Yaver'in açıdan dolayı göremediğini söylediği o kapalı odaya girdiğimde... Olduğum yerde donakaldım.
Damarlarımdaki kanın çekildiğini hissettim.
Gördüğüm manzara karşında dudaklarımdan sadece iki kelime dökülebildi:
"Ne olmuş burada..."
***
Gelecek bölümde görüşmek üzere, sevgiyle kalın!
✨🤍
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Çok güzel eline sağlık Yeni bölümmmm
Çokk güzell olmuşş💞
Yorum
Yorum bulunamadı.