Keyifli okumalar... 🔗
BİR KEZ DAHA SEN
2. BÖLÜM
Beklenmedik Karşılaşma
Bazı sabahlar insanın içine açıklayamadığı bir huzursuzluk çökerdi.
Nedenini bilmezsiniz. Her şey yolundadır, gökyüzü açıktır, kahveniz sıcaktır ama yine de içinizde bir şeylerin değişeceğini hissedersiniz.
Benim için o sabah da tam olarak öyleydi.
Alarmım çaldığında gözlerimi açmakta zorlanmadım. Hatta alışılmışın aksine yataktan oldukça hızlı kalktım. Belki de dün yaşadığım aksiliklerin ardından bugün her şeyin yolunda gitmesini umuyordum.
Telefonumun ekranına göz gezdirdim.
Saat 07.15.
"Harika. En azından bugün geç kalmıyorum."
Yorganımı düzelttikten sonra banyoya geçtim. Ilık suyla yüzümü yıkadım, dişlerimi fırçaladım ve saçlarımı taradım. Aynanın karşısında birkaç saniye kendime baktım.
Bugün önemli bir gündü.
Bunu kendime defalarca hatırlatmama gerek yoktu. Şirketin son aylarda üzerinde çalıştığı en büyük projelerden biri bugün masaya yatırılacaktı. Üstelik bu toplantının sonucunda yalnızca yeni bir iş anlaşması yapılmayacak, belki de şirketimizin önümüzdeki birkaç yılını şekillendirecek bir ortaklığın temelleri atılacaktı.
Gardırobumun kapaklarını açtım.
Bir süre kıyafetlerimin arasında kararsızca dolaştıktan sonra siyah kumaş pantolonumu ve üzerine giyeceğim açık bej gömleği seçtim. Gömleğimin kollarını bileklerime kadar kıvırdım. Üzerine siyah, vücuduma oturan ceketimi giydim.
Saçlarımı doğal dalgaları bozulmayacak şekilde tarayıp açık bıraktım.
Aynadaki görüntümü son kez kontrol ettim.
Bugün kendimden emin görünmeliydim.
Çünkü hazırladığım tasarıma güveniyordum.
Ve kimsenin karşısında emeğimi küçümsetmeye niyetim yoktu.
Çantamı alıp evden çıktım.
Dün bozulan arabam hâlâ tamircideydi. Bu nedenle bugün de başka bir çözüm bulmam gerekiyordu. Birkaç saniye apartmanın önünde bekledikten sonra telefonumdan ulaşım uygulamasını açtım.
"Bugün seninle kavga etmeyeceğim hayat," diye mırıldandım. "Söz veriyorum."
Saat 08.35'te Lavinia Mimarlık ve Tasarım'ın kapısından içeri girdim.
Şirketin geniş cam cephesinden süzülen sabah ışığı, mermer zeminde ince yansımalar oluşturuyordu. Girişteki büyük saksılara yerleştirilmiş yeşil bitkiler, mekânın modern çizgilerine sıcaklık katıyordu.
Resepsiyondaki görevliye gülümseyerek selam verdim.
"Her zamankinden erken geldiniz, Efsa Hanım."
"Bugün önemli bir gün. Geç kalmak istemedim."
Asansöre yöneldim.
Ofisimizin bulunduğu kata çıktığımda çalışma arkadaşlarımın çoğu çoktan gelmişti. Masaların üzerinde dosyalar, bilgisayarlar ve kahve bardakları vardı. Herkesin yüzünde aynı telaş okunuyordu.
"Efsa!"
Sesin geldiği yöne döndüm.
Yanıma doğru hızlı adımlarla gelen Defne'yi görünce gülümsedim.
Defne, elindeki kahve bardağını masama bırakıp beni baştan aşağı süzdü.
"Hanımefendi bugün oldukça ciddi."
"Toplantım var, Defne. Ne bekliyordun?"
"Biraz heyecan, biraz stres, belki de küçük bir sinir krizi."
Gözlerimi devirdim.
"Sabah sabah başlama."
Kahvesinden bir yudum aldı.
"Bu arada dün eve sağ salim ulaşabildin mi?"
"Hayır, hâlâ apartmanın kapısıyla mücadele ediyorum."
Kahkaha attı.
"Çok komiksin."
"Senin için komik olabilir. Ben dün hayatımla vedalaşma noktasına geldim."
"Abartıyorsun."
"Kesinlikle abartmıyorum."
Çantamı sandalyemin arkasına astım ve bilgisayarımı açtım.
Defne yanıma oturup ekranıma baktı.
"Sunumu son kez kontrol edecek misin?"
"Etmem mi gerekiyor?"
"Senin ne yapacağını tahmin etmek zor değil."
Gülümsedim.
"En azından beni tanıyorsun."
Saat 09.20'de Murat Bey'in odasından gelen telefonla toplantı saatinin yaklaştığını anladık.
Birkaç dakika sonra bütün ekip toplantı salonunda toplandı.
Murat Bey, elindeki dosyaları masanın üzerine bırakarak bize döndü.
"Arkadaşlar, bugün hepimiz için önemli bir gün. Rossi Group, İstanbul'da hayata geçirmeyi planladığı yeni otel projesi için bizimle çalışmak istiyor."
Ekrana yansıtılan görsele baktım.
Deniz manzarasına hâkim, oldukça geniş bir arazi üzerine kurulması planlanan lüks bir otel projesiydi. Mimari açıdan oldukça iddialıydı. Modern çizgilerle geleneksel dokuyu bir araya getiren, geniş teraslara ve doğal ışık kullanımına ağırlık veren bir tasarım düşünülüyordu.
Murat Bey konuşmasına devam etti.
"Bu proje yalnızca şirketimiz için değil, kariyerlerimiz açısından da önemli bir fırsat. Rossi Group uluslararası alanda oldukça güçlü bir şirket. Anlaşmanın gerçekleşmesi durumunda tasarım ve uygulama sürecinin önemli bir bölümünü biz üstleneceğiz."
Defne hafifçe bana doğru eğildi.
"Sanırım bugün kahvemi biraz fazla içmem gerekecek."
Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.
Murat Bey bize kısa bir bakış attığında hemen önüme döndüm.
"Toplantıya Rossi Group'un Türkiye'deki temsilcileriyle birlikte şirketin yönetiminden de bir isim katılacak. Kendisi bu sabah İtalya'dan İstanbul'a geldi."
Dosyama göz gezdirdim.
Rossi Group.
İsmi daha önce duymuştum. Özellikle Avrupa'daki otel yatırımlarıyla tanınan büyük bir şirketti.
Ancak yönetim kadrosu hakkında ayrıntılı bilgim yoktu.
Murat Bey saatine baktı.
"Misafirlerimiz birazdan burada olacak. Herkes hazırlıklı olsun."
Başımı salladım.
Benim için önemli olan tek şey hazırladığım tasarımı doğru şekilde anlatabilmekti.
Aynı saatlerde...
İstanbul Havalimanı.
Uçağın kapısı açıldığında ilk içeri dolan şey soğuk havaydı.
Alessio Ayaz Rossi, siyah paltosunun yakasını düzelterek merdivenlerden indi. Ardından arkasındaki adamlarla birlikte kendisini bekleyen araca doğru ilerledi.
İstanbul...
Yıllar sonra yeniden ayak bastığı şehir.
Bir zamanlar yalnızca bir şehirden ibaret olmayan, geçmişinden koparamadığı ne varsa içinde barındıran yer.
Aracın kapısı açıldığında arka koltuğa geçti.
Yanındaki adam, elindeki dosyayı ona uzattı.
"Hoş geldiniz, Alessio Bey."
Alessio dosyayı aldı.
"Toplantı için her şey hazır mı?"
"Evet. Lavinia Mimarlık ekibi saat on birde bizi bekliyor. Proje dosyaları incelendi. İlk değerlendirmeler olumlu."
Dosyanın kapağını açtı.
"Şirketin sahibi?"
"Murat Yalçın. Projenin tasarım ekibinden de birkaç kişi toplantıya katılacak."
Alessio kısa bir baş hareketi yaptı.
"İyi."
Adam birkaç saniye bekledikten sonra konuştu.
"Türkiye'de kalacağınız süre boyunca diğer meseleleri de halletmemiz gerekiyor."
Alessio bakışlarını dosyadan kaldırdı.
"Önce işimizi bitirelim."
"Elbette."
"Bir de..."
Sesi biraz daha sertleşti.
"Benim özel hayatımla ilgili hiçbir şey toplantıya taşınmayacak. Anlaşıldı mı?"
"Anlaşıldı."
Alessio yeniden önündeki dosyaya döndü.
İnsanlar onun hakkında birçok şey söyleyebilirdi.
Soğukkanlı, mesafeli, otoriter...
Belki de hepsinde haklıydılar.
Yirmi dokuz yaşında olmasına rağmen omuzlarında taşıdığı sorumluluk, çoğu insanın bir ömür boyunca karşılaşmayacağı kadar ağırdı. Babasının ölümünden sonra Rossi ailesinin yönetimini üstlenmiş, ailesinin yıllardır sürdürdüğü işleri devralmıştı.
İtalyan bir babanın ve Türk bir annenin oğlu olarak iki farklı kültürün arasında büyümüştü.
Ancak artık geçmişe ayıracak zamanı yoktu.
En azından kendisine böyle söylüyordu.
Aracın camından dışarı baktı.
İstanbul'un kalabalık caddeleri gözlerinin önünden geçerken yüzünde hiçbir ifade değişmedi.
Bazı şehirler insanı karşılamazdı.
Sadece geçmişini hatırlatırdı.
Saat 10.55
Toplantı salonunun kapısı açıldığında herkes ayağa kalktı.
Murat Bey öne çıkarak misafirleri karşıladı.
"Hoş geldiniz. Sizi burada ağırlamaktan mutluluk duyuyoruz."
Alessio, uzatılan eli sıkarak kısa bir selam verdi.
"Teşekkür ederim. Davetiniz için biz de memnunuz."
Sesi tok ve sakindi.
Ardından masanın diğer tarafına geçti.
Ben o sırada önümdeki sunum dosyalarını düzenlemekle meşguldüm. Başımı kaldırdığımda toplantıya katılan kişileri fark ettim.
Önce Murat Bey'in yanındaki adama, ardından hemen arkasında duran diğer kişiye baktım.
Ve gözlerim istemsizce yeniden ilk adama döndü.
Uzundu.
Oldukça uzun.
Siyah takım elbisesi geniş omuzlarına kusursuzca oturuyordu. Koyu renk saçları geriye doğru taranmış, yüz hatları belirgin ve keskin bir görünüm kazanmıştı. Sert çene çizgisi, düzgün burnu ve koyu gözleri ilk bakışta dikkat çekiyordu.
Yüzünde en ufak bir tebessüm yoktu.
İnsanlara bakarken bile mesafesini koruyan, bulunduğu ortamın kontrolünü sessizce elinde tutan adamlardandı.
Bakışları bir an benim üzerimde durdu.
Ben de birkaç saniye gözlerimi kaçırmadım.
Sonra önümdeki dosyaya döndüm.
Harika. Bir de toplantıya buzdan heykel getirmişler.
Kendi düşünceme içimden güldüm.
Murat Bey herkesi tanıtmaya başladı.
"Rossi Group'un yönetim kurulu başkanı Sayın Alessio Ayaz Rossi."
Adam başıyla selam verdi.
"Bugünkü görüşmemizi gerçekleştirmek için İstanbul'a geldi. Umarım hepimiz açısından verimli bir toplantı olur."
Alessio masanın başındaki yerine oturdu.
"Ben de öyle umuyorum."
Sesi, yüzündeki ifadeyle aynıydı.
Mesafeli.
Toplantı başladığında ilk olarak projenin genel çerçevesi anlatıldı.
Ardından sıra benim hazırladığım tasarıma geldi.
Murat Bey bana döndü.
"Efsa Hanım, sunumu siz yapabilirsiniz."
Derin bir nefes alarak ayağa kalktım.
Bilgisayarımı ekrana bağladım.
"Merhaba. Öncelikle projenin tasarım aşamasında nasıl bir yol izlediğimizden bahsetmek istiyorum."
İlk görsel ekrana yansıdı.
"Bu projede temel amacımız, lüks kavramını yalnızca gösteriş üzerinden tanımlamamak oldu. Çünkü bize göre bir mekânı özel yapan şey, içinde bulunan pahalı malzemelerden çok, insanlara hissettirdiği duygudur."
Ekrandaki tasarıma geçtim.
"Bu nedenle doğal taş, ahşap ve geniş cam yüzeyleri bir arada kullanmayı tercih ettik. Deniz manzarasını kapatacak gereksiz bölmelerden kaçındık. Gün ışığının mümkün olduğunca iç mekâna ulaşmasını istedik."
Konuşurken masadaki yüzleri gözlemliyordum.
Murat Bey dikkatle dinliyordu.
Rossi Group'un diğer temsilcileri notlar alıyordu.
Alessio ise arkasına yaslanmış, gözlerini benden ayırmadan dinliyordu.
Bu durum biraz rahatsız ediciydi.
Ama belli etmedim.
Sunumuma devam ettim.
"Özellikle ortak kullanım alanlarında misafirlerin kendilerini bir otel odasında değil, kendilerine ait özel bir yaşam alanında hissetmelerini hedefledik. Bu yüzden renk seçimlerinde sıcak tonlara, aydınlatmada ise daha yumuşak geçişlere yer verdik."
Sunumun son görselini açtım.
"Özetle, tasarımın yalnızca göze hitap etmesini değil, yıllar sonra bile eskimeyen bir karakter taşımasını istiyoruz."
Konuşmamı bitirip yerime geçmek üzereydim ki karşıdan bir ses yükseldi.
"Bir sorum var."
Başımı kaldırdım.
Alessio'ydu.
"Elbette."
Önündeki dosyayı kapattı.
"Oldukça estetik bir çalışma hazırlamışsınız. Ancak bu kadar geniş cam yüzeylerin bulunduğu bir yapıda mahremiyet konusunda nasıl bir çözüm düşünüyorsunuz?"
Sorusunu bekliyordum.
Hatta sunumumu hazırlarken üzerinde en fazla durduğum konulardan biriydi.
"Cam yüzeyleri tamamen kapatmak yerine, akıllı gölgelendirme sistemleri ve özel cam uygulamaları kullanmayı planlıyoruz. Böylece manzara korunurken iç mekânın mahremiyeti de sağlanabilecek."
Alessio başını hafifçe yana eğdi.
"Peki, maliyet?"
"Belirlenen bütçenin içinde kalacak şekilde alternatif malzeme seçenekleri hazırladık. Ancak burada önemli olan yalnızca ilk yatırım maliyeti değil. Kullanılacak sistemlerin uzun vadede sağlayacağı enerji tasarrufunu da hesaba katıyoruz."
Birkaç saniye sessizlik oldu.
Ardından yeniden konuştu.
"Anladım."
Yüzündeki ifade değişmemişti.
Sanki verdiğim hiçbir cevap onu tam olarak tatmin etmemiş gibiydi.
İçimden derin bir nefes aldım.
Bir insanın yüzü hiç mi değişmez?
Murat Bey araya girdi.
"Efsa Hanım, bu proje üzerinde oldukça titiz çalıştı. Ekibimizin en başarılı tasarımcılarından biridir."
Alessio bakışlarını benden ayırmadan konuştu.
"Çalışmanızı yarın daha ayrıntılı incelemek isterim."
Kaşlarımı hafifçe kaldırdım.
"Elbette. Gerekli düzenlemeleri yapıp dosyayı size iletebilirim."
"Dosyayı değil."
Bir an durdu.
"Sunumu hazırlayan kişiyi dinlemek isterim."
Ne demek istediğini anlamaya çalışırken gözlerim onun gözlerine takıldı.
"Yani?"
"Yarın sabah saat dokuzda ofisimde olmanızı istiyorum. Tasarımın bazı ayrıntılarını doğrudan sizinle değerlendireceğiz."
Murat Bey hemen araya girdi.
"Tabii, Efsa Hanım gerekli hazırlıkları yapacaktır."
Başımı salladım.
"Uygun olur."
Alessio kısa bir baş hareketi yaptı.
"Öyleyse yarın görüşürüz."
Toplantı yaklaşık kırk dakika daha devam etti.
Genel şartlar, proje takvimi ve sonraki aşamalar konuşulduktan sonra misafirlerimiz ayağa kalktı.
Murat Bey onları kapıya kadar uğurlamak için eşlik etti.
Ben ise bilgisayarımı kapatıp dosyalarımı çantama yerleştiriyordum.
Defne yanıma yaklaştı.
"Efsa."
"Hı?"
"Adamı gördün mü?"
Dosyalarımı düzenlemeye devam ettim.
"Hangisini?"
"Alessio Rossi'yi."
Başımı kaldırıp ona baktım.
"Defne, toplantı boyunca aynı masadaydık. Görmemiş olmam biraz zor."
"Çok ciddi biri değil mi?"
"Biraz."
"Biraz mı? Kadın, adamın yüzünde gülümsemenin nasıl bir şey olduğunu merak ettim."
İstemeden güldüm.
"Belki de hayatında gülmek için bir sebep bulamamıştır."
Defne gözlerini kıstı.
"Sen de hemen savunmaya geçtin."
"Kimseyi savunmuyorum."
"Tabii."
Çantamı omzuma astım.
"Yarın saat dokuzda tekrar görüşeceğiz. Sunumu biraz daha düzenlemem gerekiyor."
Defne'nin yüzündeki ifade değişti.
"Yarın mı?"
"Evet."
"Baş başa mı?"
"Defne!"
Kahkaha attı.
"Tamam, tamam. Bir şey demedim."
Gözlerimi devirdim.
"Senin hayal gücün gerçekten tehlikeli."
Toplantı salonundan çıktıktan sonra koridorda ilerliyordum.
Tam köşeyi döneceğim sırada biriyle çarpıştım.
Elimdeki dosyalar yere saçıldı.
"Ah!"
Hemen eğilip kâğıtları toplamaya başladım.
"Önünüze bakmanızın bir sakıncası var mı?"
Karşımdaki kişinin sesini duyduğumda başımı kaldırdım.
Alessio.
Harika.
Bugün evrenin benimle uğraşmak için özel bir plan hazırladığına artık emindim.
"Sanırım aynı şeyi size de söyleyebilirim."
Bir an sessizlik oldu.
Adam gözlerini üzerimde gezdirmeden yere düşen son dosyayı aldı ve bana uzattı.
"Buyurun."
Dosyayı elinden aldım.
"Teşekkürler."
"Yarın dokuzda geç kalmayın."
Kaşlarımı kaldırdım.
"Geç kalmak gibi bir alışkanlığım yok."
"Umarım."
Bu tek kelimeyi öyle bir söylemişti ki sanki sabah kapısının önünde bekleyen bir öğretmendi.
Derin bir nefes aldım.
"Başka bir isteğiniz var mı?"
Bakışları birkaç saniye yüzümde kaldı.
"Şimdilik yok."
Ardından arkasını dönüp yürümeye başladı.
Olduğum yerde birkaç saniye öylece kaldım.
Sonra kendi kendime mırıldandım.
"Ne kadar da nazik bir adam."
Dosyalarımı göğsüme bastırıp ters yöne ilerledim.
Ancak birkaç adım sonra duraksadım.
Alessio Ayaz Rossi.
İsmini zihnimde tekrarladım.
Nedense bu adamın yalnızca bir iş insanından ibaret olmadığını düşünüyordum.
Bakışlarında açıklayamadığım bir şey vardı.
Sanki herkesten sakladığı, kimsenin yaklaşmasına izin vermediği bir geçmiş taşıyordu.
Belki de yanılıyordum.
Zaten benim işim insanların geçmişini çözmek değildi.
Ben iç mimardım.
Ve yarın sabah saat dokuzda yapmam gereken tek şey, hazırladığım projeyi savunmaktı.
En azından şimdilik...
Alessio Ayaz Rossi
Aracın arka koltuğuna oturduğumda telefonum çaldı.
Ekranda ailemin avukatının ismini gördüm.
Aramayı cevapladım.
"Dinliyorum."
"İstanbul'a ulaştığınızı öğrendim. Hoş geldiniz."
"Teşekkürler."
"Konuşmamız gereken bazı konular var. Özellikle Alacahan ailesiyle ilgili..."
Bakışlarım bir anda camın dışına kaydı.
"Sonra konuşuruz."
"Alessio Bey, bu mesele—"
"Sonra."
Telefonu kapattım.
Bir süre sessiz kaldım.
Alacahan.
Bazı soyisimler yalnızca bir aileyi temsil etmezdi.
Bazıları insanın geçmişine açılan kapılardı.
Ve ben yıllardır o kapıyı kapalı tutmaya çalışıyordum.
Gözlerimi kapattım.
İstanbul'a yalnızca bir iş anlaşması için dönmemiştim.
Bunu benden başka kimsenin bilmesine gerek yoktu.
Çünkü bu şehirde henüz tamamlanmamış hesaplar vardı.
Ve bazı hikâyeler, ne kadar uzun süre susturulursa susturulsun, bir gün yeniden başlardı.
Bazı insanlar hayatınızdan çıkar. Ama isimleri, hiçbir zaman zihninizden silinmez.
🔗
Ve ikinci bölümün de sonuna geldik!
Bir sonraki bölümde görüşmek üzere. Kendinize iyi bakın!
Bölüm Yorumları