Kan Mührü
Bölüm 1•
1. BÖLÜM – Buz Mavisi
Tema:
Velora'nın dilinden
Alarmım üçüncü kez çaldığında gözlerimi açtım.
Bir süre tavana baktım. Sabahları yataktan çıkmakla aram pek iyi değildi. Özellikle de okula gitmem gereken günlerde.
Telefonumu komodinin üzerinden alıp alarmı kapattım. Saat yediyi gösteriyordu. Yatağımdan kalkıp perdeleri araladım. Güneş, odamın içine usulca süzülürken dışarıdaki hayat çoktan başlamıştı.
Aynadaki yansımama baktım.
Dağılmış saçlarım, uykulu yüzüm ve her zamanki buz mavisi gözlerim...
Gözlerim.
Bazen insanların gözlerimi fazla uzun süre incelediğini fark ediyordum. Annem bir keresinde gözlerimin babama benzediğini söylemişti. Babamı hatırlamakta zorlandığım için bu benzetmenin ne kadar doğru olduğunu bilmiyordum.
Aslında ikisini de hatırlamakta zorlanıyordum.
Annemle babamı kaybedeli yıllar olmuştu. Onlardan geriye birkaç fotoğraf, eski eşyalar ve cevaplarını hiçbir zaman bulamadığım sorular kalmıştı.
Bu düşünceleri kafamdan uzaklaştırıp dolabımı açtım. Bugün ne giyeceğime karar vermek için fazla vaktim yoktu. Üzerime rahat bir kıyafet geçirip saçlarımı taradım. Çantamı hazırladıktan sonra evden çıktım.
Okulun kapısından içeri girdiğimde koridorlar her zamanki gibi kalabalıktı.
Gündüz saatleri insanlara aitti. Akşam olduğunda ise okulun diğer öğrencileri gelirdi.
Vampirler.
Bu kelimeyi düşünmek bile tuhaftı. Çünkü onlar bizim dünyamızda masallardaki gibi gizli saklı yaşayan yaratıklar değildi. Varlıkları biliniyor, kendi düzenleri içinde yaşıyorlardı. Yine de gündüzleri bizimle aynı koridorlarda karşılaşmazlardı.
Bazen okulun gece tarafını merak ediyordum. Orada neler olduğunu, nasıl ders işlediklerini, bizimkinden ne kadar farklı bir hayatları olduğunu...
Ama merak etmekle yetiniyordum.
"Velora!"
Sesin geldiği yöne döndüm.
Mireya, kalabalığın arasından bana doğru geliyordu. Yüzündeki gülümseme, sabahın erken saatlerinde karşılaşabileceğim en güzel şeylerden biriydi.
"Sonunda geldin," dedi. "Seni bekliyorum."
"Üç dakika geciktim."
"Benim için üç dakika bile uzun."
Gülerek koluna girdim. Birlikte sınıflarımıza doğru yürümeye başladık.
Mireya, hayatımda kendimi yanında rahat hissettiğim nadir insanlardan biriydi. Bazen tek kelime etmeden bile ne düşündüğümü anlayabiliyordu.
"Bugün Arel'i gördün mü?" diye sordu birden.
Başımı ona çevirdim.
"Hayır. Neden?"
"Bahçede arkadaşlarıyla duruyordu."
"İyi."
Mireya kaşlarını kaldırdı.
"İyi mi?"
"Ne dememi bekliyorsun?"
"Hiç. Sadece yüzünün bir anda değişmesini izlemek hoşuma gidiyor."
Gözlerimi devirdim.
"Mireya!"
Kahkahasını tutamayınca ben de gülmek zorunda kaldım.
Tam sınıfa gireceğimiz sırada koridorun diğer ucunda tanıdık iki kişiyi gördüm.
Veyra ve Azren.
Veyra, arkadaşlarıyla konuşurken beni fark etti. Bakışları üzerimde birkaç saniye kaldıktan sonra dudaklarında o tanıdık gülümseme belirdi.
"Bakın kim gelmiş," dedi yanındakilere.
Yürümeye devam ettim. Onlarla uğraşacak hâlim yoktu.
Fakat Veyra'nın yanımızdan geçerken söyledikleri durmamı sağladı.
"Bugün de pek neşelisin Velora. Bir şey mi oldu?"
Cevap vermedim.
Azren hafifçe güldü.
"Belki de biri sonunda ona günaydın demiştir."
Mireya'nın yüzündeki gülümseme silindi.
"Yolumuza devam edelim," diye fısıldadı.
Haklıydı. Onlara cevap vermek hiçbir şeyi değiştirmeyecekti.
Sınıfa girdik. Arka sıralardan birine otururken Mireya çantasını yanıma bıraktı.
"Bir gün onlara cevap vereceksin, değil mi?" diye sordu.
Defterimi çıkardım.
"Belki."
"Bu kadar mı?"
"Şimdilik bu kadar."
Ders zili çaldığında konuşmamız yarıda kaldı.
Günün geri kalanı, birbirinin aynısı dersler ve bitmek bilmeyen teneffüslerle geçti. Öğle arasında bahçeye çıktığımızda kalabalığın biraz uzağında Arel'i gördüm.
Arkadaşlarıyla konuşuyordu. Bir şey anlatırken gülüyor, diğerleri de onu dikkatle dinliyordu.
Bakışlarım istemsizce üzerinde kaldı.
"Yine mi?" dedi Mireya.
"Ne?"
"Arel."
"Bir şey yapmadım."
"Zaten bir şey yapmana gerek yok. Sadece bakıyorsun."
Ona cevap vermek yerine gözlerimi başka tarafa çevirdim.
Arel tam o sırada başını kaldırdı. Bakışlarımız bir anlığına kesişti.
Bana gülümsedi.
Ben de karşılık verdim.
Sonra hiçbir şey olmamış gibi Mireya'yla konuşmaya devam ettim. En azından dışarıdan öyle görünüyordum.
Okul çıkışına doğru hava bulutlanmıştı. Çantamı omzuma asıp kapıya yöneldim. Mireya'nın işi olduğu için bugün birlikte dönemeyecektik.
"Yarın görüşürüz," dedi.
"Yarın görüşürüz."
Okulun kapısından çıktığımda arkamı dönüp binaya son bir kez baktım.
Gündüz öğrencileri yavaş yavaş ayrılıyordu. Birkaç saat sonra aynı koridorlar yeniden dolacak, bu kez gece öğrencileri gelecekti.
Vampirler.
Onların dünyası hakkında bildiklerim, kitaplarda okuduklarımdan ve insanların anlattıklarından ibaretti. Bir gün o dünyayla gerçekten karşılaşacağımı düşünmemiştim.
Oysa hayatımın en büyük sırrı, henüz bilmediğim bir yerde beni bekliyordu.
Çünkü ben yalnızca buz mavisi gözlere sahip sıradan bir kız değildim.
Ben, iki farklı dünyanın kanını taşıyordum.
Ve on sekizinci yaş günüm yaklaştıkça, seçim yapmam gereken gün de yaklaşıyordu.
İnsan mı kalacaktım?
Yoksa vampir mi olacaktım?
Henüz bilmiyordum.
Ama bir şeyden emindim.
Bu seçim, hayatımın hiçbir zaman eskisi gibi olmayacağı anlamına gelecekti.
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları