Serim
Bölüm 2•
1- Kara Fırtına İle Korsan
Tema:
1- Kara Fırtına ile Korsan
Selamlar, ben Yağmur Nisa Metin. Bu benim ilk kitabım. İlk yazmaya başladığım tarihi hatırlamıyorum ancak 8. Sınıfta olduğumu hatırlıyorum. Şuanda, bu satırları yazarken, 10. Sınıfım. Dün doğum günümdü. Bu kitabı geçenlerde bitirdim ve tekrardan yazıyorum. Şimdi bu satırları okumaya başlayacak kişiye birkaç şey söylemek istiyorum.
Bu yola benimle adım attığın için teşekkürler. Bana olabildiğince destek ol olur mu? Çünkü bir gün bir yazar olabileceğimi, senarist yönetmen vb. tarzda radyo televizyon bölümünde güzel bir yer edineceğimi babama kanıtlamam gerekli. Başarabileceğimi bana hissettirip, hayallerime atacağım adımlara eşlik eder misin? İnstagram üzerinden paylaşım yapıyorum ancak yeni kural ile hesabım yanlış hesaplamadıysam 2029 a kadar kapalı hesap olacak. Şuan 6 kasım 2026. Her neyse. Bu yolda benimle olacağın için heyecanlıyım. Aramıza hoş geldin, geldiniz…
Bölümleri oylayıp yorum bırakmayı unutmayın. Destekleriniz benim için önemli.
başlama tarihin:
🍂🍂🍂🍂
Ölümün kalbi boynunda atıyordu. Kafanı çevirdiğinde boynunu okşayarak geçen o soğuk his rüzgârdan da öte olan ölümün sessiz nefesiydi. Sen bunu anlamazsın, göremezsin ama ölüm aslında senin ruhuna çoktan işlemeye başlamış. Uyan ve çevrene bakın. Hangisi daha masum ya da suçlu? Hangisi daha sessiz? Çevrene bak bir daha. Masum yada suçlu fark etmeden ölüm her birinin ruhuna tek tek uğramakta…
🫀🫙
Bulut Karataş 1 Temmuz 2024
Her şeyin elbet bir açıklaması vardır.
Sömürülmüş bir ruhun kılıcındaydı sanki bedenim. Tek tek kesikler açılıyor, bir canavar etrafımda dolanarak beni öldürmeye çalışıyordu sanki. O kadar da korkunç durmuyordu en başta. Ta ki o canavarın aslında içimde bastırdığım intikam duygusu olduğunu fark edene dek.
Dünyam, duygularım ve en önemlisi de benliğim sömürülmüştü. Hiçbir haltı unutamayan ben kendi benliğimi bu karanlık dünyanın içinde kaybetmiş, unutmuştum sanki...
Ölüm etrafımda dört dönüyor ben dışındaki tüm sevdiklerime uğruyor hepsinden bir parça koparıp kendisine ekleyip karşıma daha büyük bir canavar olarak üzerime yürüyordu. Korkuyor muydum ondan? Evet. Neyine peki? Beni öldürme ihtimaline mi yoksa sevdiklerimden bir bir parça almak yerine onları komple benden alır diye mi?
Bende birilerinin yaşamına son verirken nasıl o ölümden korkacaktım ki? Ölüm bendim. Ölümün nefesi ben ve arkadaşlarımdı. Ölüm korkulardı. Ölüm karanlık ölü ise siyah boyalardı. Siyah bir boya tuvale rastgele saçılmışsa diğer renklerinde bir önemi, değeri kalmazdı. Çünkü siyah onların renklerini de emerek çalardı…
Bir kez daha okşadım kardeşimin saçlarını. Nasıl özlemiştim sesini, kahkahalarını…
Baş ucundaki tütsüyü yaktım. Duman odanın içerisine yayılırken ardında Yasemin kokusunu eksik etmiyordu. Çınar’ım komaya girmeden anne kokusu derdi bu kokuya hep.
Zorda olsa ayrıldım Çınar’ın yanından. Kulübeme geri çıktım. Toplantıya gitmeliydim çünkü yeni görevim verilecekti.
Görevler… Birisine bile acırsan öldürdüğüne değil senin için kıyamete dönüşecek o görevler…
Ormanda kulübemin az ötesindeki Söğüt ağacına gittim. Mekanik sarmaşığı aşağı çekip açılan kapıdan aşağı indim. Ölü ağacı derdik biz bu söğüt ağacına.
“Hoş geldin Bulutçuk,” diye karşıladı beni duymaktan tiksindiğim ses.
“Hoş buldum patron. Görevim ne?”
“Bu kadar acele etmene gerek yok. Yarın çıkacaksın göreve. Dosyaları da akşam yollayacağım. İyi uyudun mu gece?”
“Hayır,” deyip kestirip attım. Sol gözü yoktu Korsan’ın. O yüzden Korsan derdik ona zaten. Onunla her konuştuğumda bakışlarım oraya takılır, o oyuğun hikayesini merak ederdim.
“Kabusların benden sana bir hediye canım, iyi bak onlara. Yenilerini eklememi ister misin? Hep aynılarını görmekten sıkılmış olabilirsin.” Bu adam gerçekten psikopattı…
“Lütfen artık söyler misin görevim ne?” acı çekiyordum resmen. Ölü deposu soğuktu.
“Cömert ailesi. Hepsini öldüreceksin ama benim için konservesi en önemli olacak kişi Arda Cömert. Pek bir detay yok ancak bu görev şimdiye kadarkilerin en zoru olacak. Akşam dosyalarda öğrenirsin.”
“Bu kadar mı?”
“Evet Bulutçuk.”
Dertli bir nefes alıp gitmesini bekledim. Ölü deposunun enerjisinden nefret ediyordum. Masumların çığlıkları duvarlardaki ve yerdeki kanlarında tekrar tekrar zihnimde canlanıyor, arka odalardaki konservelerin içerisinde bulunan parçalar ise ölümün kendi için ayırdığı parçalarmış gibi geliyordu. Biz bu toplulukta yer alan kişiler olarak ölüme hizmet ediyorduk sanki.
Peki ben bu işin neresinde miyim? Korsan’ın sağ kolu…
Ben Bulut Karataş ama her yerde kırmızı bültenlerle aranan adımla Kara Fırtına. Pek kişi bilmezdi kimliğimi. Daha önce topluluğa ait olsa bile çalıştığım kimse bilmezdi yüzümü. Öldürürken maskemle, normal konuşurken ise Bulut ile. Ama Bulut’un Kara Fırtına olduğunu öğrenen çok az kişi yaşardı…
Korsan uzaklaşınca bende dışarı çıktım. Ormanda biraz gezindim. Dükkâna gidip son bir veda etmek istedim ama yapamadım. Vedaları sevmezdim. En son annemle abime veda etmiştim. Görüşürüz demiştim ama o görüşürüz bizim için istersekte görüşemeyiz olarak cevaplanmıştı…
Yürürken bir orman gülü gördüm. Yaz aylarındaydık. Kopartmaya kıyamadım. İnsanları öldürmek zorundaydım ama çiçeklere ve hayvanlara kıyamazdım. Kulübemden biraz su getirip suladım ormangülünü. Kökleriyle birlikte topraktan çıkartıp saksıya ektim. Her bir yaprağını nazikçe okşayıp öptüm. “Merhaba güzel çiçek, havalar çok sıcak. Nasıl dayanıyorsun o kadar güneşin altında. Kaktüslerim bile kuruyor…”
Çiçekten cevap yok… “Neyse, ben seni Çınar’ın yanına koyacağım. Ben yokken bak ona tamam mı? Sen onun korumasısın. Ben arkadaşlarıma söyleyeceğim her gün sularlar seni.”
Çiçekten yine cevap yok. Kilimi kaldırıp aşağı indim. Çınar’ın olduğu odaya girip çiçeği güzel bir yere yerleştirdim. Oda sıcaklığını çiçeğin yaşama oranlarına göre ayarladım. Damlalık sistemini de kurup geri yukarı çıktım.
Bir iki saat geçti. Film izledim resim çizdim falan o aralıkta. Sonunda posta kutuma atılan dosyaları görmek hem hüzün hem de mutluluktu. Benim işim buydu çünkü…
Dosyaları incelerken bir şey fark ettim. Sadece 9 kişi. 9 farklı isim. Bunlardan bir tanesi de gözcüydü zaten. Nesi zor olacaktı ki bu görevin ben anlamış değildim…
Dosyalarda şunlar yazıyordu:
Arda cömert dosyası;
İsim: Arda
Soy isim: Cömert
Varsa kardeşi: Doğa cömert
Yaş:36
Oturduğu bina, daire: 3. Bina, 1. Kat, 4. Daire
Mesleği: kafenin mutfak bölümünde aşçı
Çalıştığı yer: TENHA KAFE
***
Doğa cömert dosyası:
İsim: Doğa
Soy isim: Cömert
Varsa kardeşi: Arda cömert
Yaş:18
Oturduğu bina, daire: 3. Bina, 1. Kat, 4. Daire
Mesleği: yok
Çalıştığı yer: yok
***
Kaan solmaz dosyası:
İsim: Kaan
Soy isim: solmaz
Varsa kardeşi: kardeşi yok
Yaş:34
Oturduğu bina, daire: 8. Bina 4. Kat 8. Daire
Mesleği: kafede garson
Çalıştığı yer: tenha kafe
***
Ayçin soran dosyası:
İsim: Ayçin
Soy isim: Soran
Varsa kardeşi: Mete soran
Yaş:33
Oturduğu bina, daire: 9. Bina, 5. Kat, 9. Daire
Mesleği: kafe mutfağında ikinci aşçı
Çalıştığı yer: TENHA KAFE
***
Mete soran dosyası:
İsim: Mete
Soy isim: soran
Varsa kardeşi: Ayçin soran
Yaş:16
Oturduğu bina, daire: 9. Bina, 5. Kat, 9. Daire
Mesleği: ara sıra ablasının yanında kafenin ayak işlerini yapar
Çalıştığı yer: TENHA KAFE denilebilir
***
Ayça Doran dosyası:
İsim: Ayça
Soy isim: Doran
Varsa kardeşi: Dora Doran
Yaş:32
Oturduğu bina, daire: 7. Bina, 4. Kat, 7. Daire
Mesleği: kafede kasiyer
Çalıştığı yer: TENHA KAFE
***
Dora Doran dosyası:
İsim: Dora
Soy isim: Doran
Varsa kardeşi: ayça Doran
Yaş:18
Oturduğu bina, daire: 7. Bina, 4. Kat, 7. Daire
Mesleği: yok
Çalıştığı yer: yok
***
Doğuhan batık dosyası:
İsim: Doğuhan
Soy isim: batık
Varsa kardeşi: eren batık
Yaş:20
Oturduğu bina, daire: 2. Bina, 1. Kat, 1. Daire
Mesleği: hobi olarak basketbol oynar sadece ama öyle çok tanınmışlığı yoktur.
Çalıştığı yer: yok
***
Eren batık dosyası:
İsim: eren
Soy isim: batık
Varsa kardeşi: Doğuhan batık
Yaş:20
Oturduğu bina, daire: 2. Bina, 1. Kat, 1. Daire
Mesleği: ara sıra kafede Kaan’a yardım eder
Çalıştığı yer: TENHA KAFE denilebilir
Plan oluşturmalıydım. Güzel bir plan. Hata yapmamalıydım. Hatalarımın bedelini kardeşim öderdi… plana sadık ilerlemeli ama karşıma çıkacak her sürprize de hazırlıklı olmam gerekliydi.
Arda ile arkadaş olamazdım. Ama kardeşine yaklaşabilirdim. Hatta belki kardeşini tavlar, o şekil Arda ile bir bağ kurardım. Aslında planı kurmadan onlarla tanışmam daha iyi olacak gibiydi. Plana sadık kalamazsam açık verirdim. Korsan açıkların üzerini nasıl örttüğüne değil de bir açık olup olmadığına bakardı. Sonu iyi toparlasan da hata hataydı.
Posta kutusunun orada tekrar bir adam gördüm. Hızla bir notu fırlatıp kaçtı. Korsan’ın adamı olduğunu biliyordum çünkü Korsan’ın adamları 10.11 numaralı kulübenin kime ait olduğunu çok iyi bilirdi ama yüzümü bilmezlerdi. Yüzümü görenleri de öldürdüğümü, Kara Fırtına ecelini köküne kadar üzerlerinde yaşatacağımı bilirlerdi…
Adam gidince dışarı çıktım. Not kağıdını alıp geri içeri girdim.
“Evet Bulutçuk, heyecanlı mısın? Cömert ailesinin sana tanıdık geldiğini biliyorum çünkü onlar onunla bağlantılı… O dediğim kişi kim mi? onu o zaman geldiğinde oralarda öğrenirsin. Her neyse. 9 kişi diye kolay sanma. Şimdiye kadar ki en zor görevlerden olacak bu. Zamanında vicdanına el koyduğum kişi bile kıyamadıysa onlara, vicdanına dokunmadığım sen mahvolacaksın Bulut…”
🍂🍂🍂🍂
Evet efendimmmm ilk bölümümüz bu kadardı. Umarım beğenmişsinizdir. İlk bölüme fazla bir şey yükleyip sizleri boğmak istemedim. İleriki bölümlerde her şey daha açıklayıcı olacaktır. İlk bölümler daha hikâyeyi, evreni ve kişileri tanıma odaklı olacağı için biraz sizleri sıkabilir ama ileriki bölümlerde zevk alacağınızı umuyorum. İnstagram, tiktok, watpadd, okubunu ve vaveyla gibi platformlardan beni takip edip destek olursanız çok sevinirim. Seviliyorsunuz.
Sonbaharda bile solmayan çam ağaçları gibi olmanız dileğiyle…
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları