Gölgenin Hükmü,"Ateşin varisleri"

Bölüm 3•

Elysron aşkına..

Tema:

"aMira"

Pencereye doğru attığım her adımda, tenime sıçrayan o keskin asit damlalarının tıslamasını duyabiliyordum. Dışarıda, devasa safir gökyüzünün altında asılı duran o dev gaz gezegenler, sanki yukarıdan bizi izleyen devasa, soğuk gözler gibi parlıyordu. Normalde bu göğün altında kristal yağmurlarının ya da ılık rüzgarların esmesi gerekirdi; ama şu an havayı kavuran bu asit, sadece tek bir şeyi söylüyordu: Elysron’un hükümdarı, bu dünyanın gerçek sahibi öfkelenmişti.

​Gözlerimi pencereden çekip, yanı başımda duran adama, aElion’a çevirdim.

​Yıllardır bir kütüphanenin sığınağında sıradan bir âlim gibi saklanan o adamın, aslında bu gezegenin kalbinin attığı yer olduğunu o an anladım. Safir gökyüzü onun ruh halinin bir aynasıydı; damarlarındaki o sınırsız kristal gücü, bu dünyadaki her bir canlının ömrünü belirleyen yegane kanundu. O, sadece bu kütüphanenin değil, tüm Elysron’un kurucusuydu. aElion... Bu dünyanın tek varisi, tahtının gerçek sahibi tam karşımda duruyordu.

​Zihnimde şimşekler çakarken, kulak tırmalayan o uzaktaki sarsıntının ve Ayna Vadisi’nden yükselen zehirli dalganın gerçek amacını da çözmüştüm.

​Aşağıda, o karanlık geçitlerde kimin parmağı olduğunu şimdi çok daha net görebiliyordum. Varis... O gölgelerin kurdu, uzun süredir bu anı bekliyordu. Amacı sadece mühürleri kırmak ya da ortalığı karıştırmak değildi. Varis, aElion’un damarlarındaki o eşsiz kristal gücünü, o sonsuz otoriteyi çalmak ve bu gezegeni kendi karanlık saltanatına boyun eğdirmek istiyordu! Ayna Vadisi’ndeki o kristal sütunun çatlaması, sadece bir başlangıçtı; aElion’un zihnindeki bu ani öfkeyi tetikleyerek onun gücünü tüketmeye ve zayıf anında o gücü gasp etmeye çalışıyordu.

​Bakışlarım aElion’un yüzündeki o sert, öfkeli çizgilerde sabitlendi. Ona doğru bir adım attım; parmak uçlarımdaki mavi alevler bu kez tehlikeye karşı değil, uyanan bir öfkeyle parlıyordu.

​"Beni dinle, aElion," dedim, sesim odadaki asit tıslamalarını bastıracak kadar net ve kararlı çıkarken. "Dışarıdaki bu asit yağmuru... gökyüzünün bu rengi... Hepsini senin öfkenle tetikliyorlar. Varis seni burada kör bir öfkeye hapsetmek istiyor. Ayna Vadisi'nde kristalleri çatlatan o kancık, senin damarlarındaki o kristal gücünü emmek, bu tahtı senden koparmak için bir tuzak kurdu."

​Gözlerinin içindeki o kadim şaşkınlığı ve ardından gelen yakıcı ateşi gördüm. Artık sadece iki aşık ya da iki yabancı değildik; dev bir gezegenin kaderini ellerinde tutan iki fırtınaydık.

aMira ve aElion'un Gözünden

​(Ayna Vadisi'nin Karanlık Geçitleri)

​Asit yağmurları taşları eritirken, biz gökyüzünün o acımasız safir maviliği altında, vadinin en derin ve karanlık geçidine doğru koçbaşı gibi indik. aElion’un adımları yere her basışında, altımızdaki toprak titriyor, damarlarındaki kristallerin o saf gücü adeta toprağı delip çıkmak istiyordu. Ben ise sağ el ovojumda harladığım o mavi alevle etrafı aydınlatıyor, gölgelerin arasına gizlenmiş herhangi bir tuzağa karşı gözlerimi dört açıyordum.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 12 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları