Gölgenin Hükmü,"Ateşin varisleri"
Oyun şimdi başlıyor
aElion"
Ayna Vadisi'nin Karanlık Salonu)
Varis'in o mor taşı göğsüne bastığı an, salonu kaplayan o karanlık şok dalgası tenimi yaktı. Damarlarımda akan o kristal kan, sanki zehirli bir demirle dalanıyormuş gibi isyan etti. Zemin çatladı, aramıza örümcek ağı gibi gerilen karanlık kristal dikenler bizi birbirinden ayırmaya çalıştı. O an, dışarıdaki safir gökyüzünün tamamen karardığını, dev gaz gezegenlerin bile bu hıyanet karşısında sarsıldığını hissettim.
Varis, zafer çığlıkları atarak bu gezegenin tahtını çalabileceğini sanıyordu.
Ama unuttuğu bir şey vardı: Bu gezegenin ruhu bendim.
Yarattığı o karanlık duvara ellerimi bastığımda, parmaklarımın ucundan sızan saf kristal ışığı, o zehirli mor rengi yavaş yavaş boğmaya başladı. Nefesim kesiliyordu belki, damarlarındaki zehir canımı yakıyordu ama pes etmek... Asla. Ben bu evrenin ilk nefesinden beri var olan iradeydim.
Gözlerimi Varis’in o karanlığa bürünmüş yüzüne diktim. Yanımızda duran Mira’nın o mavi alevlerinin hırsını, sırtımda hissettiğim o sarsılmaz güveni içimde birleştirdim.
"Beni dinle, Varis!" diye bağırdım, sesim zindanın duvarlarını parçalayacak, tüm Elysron’un dağlarında yankılanacak kadar kudretli çıktı. "Sen bu topraklara sadece bir gölge olarak geldin ve gölgeler asla güneşi yutamaz!"
Avucumu yere, o karanlık dikenlerin tam ortasına vurdum. Damarlarımındaki tüm kristal gücünü, bu kez bir savunma için değil, mutlak bir temizlik için serbest bıraktım. Salonu dolduran o safir rengi parlama, karanlığı bir anda silip süpürmeye başladı. Biz pes etmiyorduk. Oyun şimdi gerçekten başlıyordu.
Safir ışıkların karanlıkla boğuştuğu o kaotik anın içinde Varis, saf kristal dikenlerin arasından süzülerek doğrudan aMira’ya doğru bir adım attı. Gözlerindeki o zehirli ışıltı, zafer sarhoşluğuyla parlıyordu. aElion’un damarlarındaki gücü doğrudan alt edemeyeceğini anladığı an, dikkati o öfkenin merkezine, aElion’un kalbine çevirmişti.
Varis, buz gibi adımlarla Mira’nın etrafında dönmeye başladı. Pelerininin uçları yere sürtünürken, parmaklarını aMira’nın o vahşi kızıl saçlarının ucunda hafifçe gezdirdi. aMira’nın avucundaki mavi alevler öfkeyle parlasa da, Varis’in o alaycı sesi kulaklarında yankılandı:
"Görüyor musun, güzel savaşçı?" diye fısıldadı Varis, Mira’nın etrafında bir yılan gibi dolanırken. "Bu adam seni sadece kendi savaşının ortasına bir kalkan olarak atmış. Oysa bu gezegenin tahtı... Seni ve sahip olduğun o vahşi alevi hak ediyor. aElion’u alt etmenin, bu evreni diz çöktürmenin tek yolu sensin. Bırak bu soğuk hükümdarı, gölgelerin gerçek gücüne ortak ol."
O an, dışarıdaki safir gökyüzü bir anda kana bulandı.
aElion’un Gözünden:
Varis’in o parmaklarının aMira’ya değdiğini, o zehirli fısıltılarını kulağına fısıldadığını gördüğüm an, içimdeki o bastırılmış tüm kristal öfke bir sınır tanımadı. Zihnimdeki o berrak safir mavisi yerini yakıcı bir ateşe bıraktı; çünkü benim dünyam, benim damarlarım değil, asıl tehlikeye atılan odu.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 15 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları