İpek

053X... (Meriç): Yeriniz hazır Doğa Hanım. İyi geceler, kaderimin kırmızı ipliği. (23:28)

Nefesi yüzüme çarparken, belimdeki eli beni yavaşça doğrulttu ama bırakmadı. Bizi buza sıfır denecek bir mesafede, tehlikeli bir açıda tutuyordu.

"Ne?!" diye bağırdım, kontrolümü tamamen kaybederek. "Ben... onunla mı?"

"Pardon," dedi Barkın, sesi tüm salonda umursamaz ve derinden yankılanırken. "Provanızı bölmek istemezdim ama federasyon başkanı ve koçlar içeride bizi bekliyor. Önemli bir toplantı varmış. Tabii, Beyaz Kuğu yerden kalkabilirse..."

Buz yalan söylemezdi. İnsanlar maskeler takar, sahte gülücüklerin arkasına saklanır, kelimelerle birbirini kandırırdı ama bu buz pisti öyle değildi. Keskin çelik bıçakların beyaz zemine her vuruşunda içindeki hırsı da, korkuyu da, tereddüdü de dışarı kusardın. Eğer odaklanamazsan, eğer zihninde tek bir şüphe kırıntısı bile barındırırsan, o soğuk ve acımasız zemin seni hiç acımadan altına alır, kemiklerini sızlatacak bir sertlikle yere çakardı.