Telgrafın Tellerinde İhanet ve Direniş

Bölüm 1•

Tıkırtıların Arasındaki Sır

Tema:


1. BÖLÜM: Tıkırtıların Arasındaki Sır




Kasım rüzgarı, Sirkeci’deki Büyük Postane’nin devasa pencerelerini zorluyor, içeriye ince ama dondurucu bir soğuk sızdırıyordu. Mimar Vedat Tek’in o muazzam eseri olan binanın yüksek tavanları, bugünlerde eski ihtişamından çok, devasa ve buz gibi bir taş mezarı andırıyordu.




Kamil, sağ elinin işaret ve orta parmağını hohlayarak ısıtmaya çalıştı. Üzerindeki yakası eprimiş yün ceket, Kasım ayının iliklere işleyen Boğaziçi ayazına karşı koymakta yetersiz kalıyordu. Başındaki fesin rengi solmuş, kalıbı bozulmuştu. Maniple cihazının başında saatlerdir oturmaktan omuzlarına ağrılar saplanmış olsa da gözlerini önündeki kağıttan ayırmıyordu.




Postane, rutubet ve kalitesiz tütün kokuyordu.




Dışarıdan, ıslak taş kaldırımlara çarpan ağır ve ritmik sesler geliyordu. Kamil başını kaldırmadan yutkundu. Bunlar, İstanbul polisinin adımları değildi. İngiliz ve Fransız işgal kuvvetlerinin devriye gezen askerlerinin çivili postallarıydı. Her adımda, şehrin kalbine bir çivi çakılıyormuş gibi hissediyordu insan. Payitahtın kalbi olan bu binalar, artık yabancı bir ordunun kışlası gibiydi.




Masanın üzerindeki gaz lambasının titrek ışığı altında, Edirne hattından gelen sıradan bir memuriyet telgrafını çözüyordu. "Sevkiyat... erzak... gecikme..." Hep aynı kelimeler, hep aynı yokluk çığlıkları. İmparatorluğun damarlarındaki kan çekilmişti sanki, telgraf telleri üzerinden artık sadece acı ve çaresizlik akıyordu.




Gözleri duvardaki saate kaydı. Gece yarısına geliyordu. Nöbetin bitmesine, sıcak bir çay içip Fatih'in arka sokaklarındaki o dökük ahşap eve, anasının yanına yürümeye az kalmıştı. Tam maniple cihazını bırakıp gerinmek üzereydi ki, hat aniden parazitlendi.




Önce kesik kesik, anlamsız tıkırtılar duyuldu. Kamil kaşlarını çattı. Fransız sansür subaylarının hatlara yaptığı rutin dinlemelerden biri olmalıydı. İşgalin ilk gününden beri İtilaf Devletleri subayları postanedeki her odaya, her hatta sızmış, İstanbul'un dışarıyla olan bağını boğazından sıkıca kavramışlardı.




Fakat tıkırtılar bir anda düzene girdi. Bu bir dinleme paraziti değildi; doğrudan bu masaya, bu hatta gönderilen bir mesajdı.




Tık-tık-tık-tık... Tık.




Kamil refleks olarak kalemi eline aldı ve önündeki saman kağıdına mors alfabesinin karşılıklarını yazmaya başladı. Gelen mesaj ne Fransızcaydı ne de İngilizce. Osmanlıcaydı ama postane teşkilatının standart telgraf kodlamalarına da uymuyordu.




“Körfez... Şimal... Beş... Kasa...”




Kamil'in kalemi kağıdın üzerinde duraksadı. Bunlar anlamsız kelime yığınları gibi görünüyordu ancak telgrafın ritminde bir aciliyet, bir telaş vardı. Gönderen kişi her kimse, tuşlara sert ve hızlı basıyordu.




“Karakol... Uyandı... Emanet... Çamlıca...”




Kamil'in kalbi göğüs kafesinde hızla çarpmaya başladı. Ekmek parası için altı yıldır bu mesleği yapıyordu, binlerce telgraf okumuştu. Bir ticari şifre ile bir devlet şifresi arasındaki farkı anlayabilecek kadar tecrübesi vardı. Bu, sıradan bir mesaj değildi. İşgal altındaki bir şehirde, sansür memurlarının burnunun dibinde çekilen ve kelimelerin ardına gizlenmiş tehlikeli bir fısıltıydı. Karakol neydi? Emanet kimindi?




Tam mesajın son harfini kağıda geçirmişti ki, koridordan gelen sert topuk sesleri kapısının önünde durdu.




Kamil'in nefesi boğazında düğümlendi. Postanenin bu kanadında gece nöbetçilerinden başka kimsenin olmaması gerekiyordu. Kapının sarı pirinç tokmağı yavaşça aşağı doğru indi.




O saniyelik panik anında Kamil, yaşama içgüdüsüyle hareket etti. Üzerinde 'Karakol' ve 'Emanet' yazan saman kağıdını hızla buruşturdu ve avucunun içinde sıkarak ceketinin bol yeninden içeri, dirseğine doğru itti. Önüne hemen bir önceki saatten kalan önemsiz erzak telgrafını çekti.




Ağır ahşap kapı gıcırtıyla açıldı.




İçeri giren, postanenin gece amiri Şükrü Bey değildi. Üzerinde kusursuz ütülenmiş lacivert üniforması, göğsünde parlayan madalyaları ve elinde ucu gümüş işlemeli bastonuyla Fransız İrtibat ve Sansür Subayı Yüzbaşı Dubois dikiliyordu. Arkasında ise silahını çapraz asmış iri yarı bir Senegalli sömürge askeri vardı.




Dubois, odanın içini keskin, soğuk gözleriyle taradı. Sonra yavaş adımlarla, bastonunu ahşap zemine tok sesler çıkararak vurup Kamil’in masasına doğru yaklaştı. Gaz lambasının ışığı, yüzbaşının ince dudaklarındaki alaycı tebessümü aydınlatıyordu.




Kamil ayağa kalktı, başı hafifçe öne eğikti. Avucunun içindeki ter, ceketinin astarına gizlediği kağıdı sırılsıklam ediyordu.




"Kolay gelsin, efendi," dedi Dubois, bozuk ama oldukça anlaşılır bir Türkçeyle. Gözleri doğrudan Kamil'in manipleden yeni çektiği titreyen ellerindeydi. "Hatta... bir hareketlilik mi var?"




Kamil, 1918 İstanbul'unda hayatta kalmanın o yazılı olmayan birinci kuralını uyguladı: Asla göz teması kurma ve hiçbir şeyden haberi olmayan, sinik memuru oyna.




"Hayır, Mösyö," dedi sesini olabildiğince düz tutmaya çalışarak. "Edirne'den gelen un sevkiyatının raporu düştü demin. Başka da bir şey yok."




Yüzbaşı Dubois, masanın üzerindeki boş kağıtlara ve mors cihazına uzun uzun baktı. Ardından bastonunun ucunu, Kamil'in az önce önünden çekip aldığı erzak telgrafının üzerine bastırdı. Kağıdı ezdi.




"Un sevkiyatı..." diye mırıldandı Dubois, gözlerini kısarak Kamil'in yüzünü süzdü. "Ne tuhaf. Paris'te bu saatlerde sadece aşk şiirleri fısıldanır. İstanbul'da ise görünmez tellerde sadece ekmek ve... sırlar dolaşıyor."




Dubois bastonunu çekti, arkasını döndü. Kapıya doğru birkaç adım attıktan sonra omzunun üzerinden geriye baktı. "İyi nöbetler, telgrafçı. Gözüm üzerinde."




Kapı kapanıp da o ağır ayak sesleri koridorda uzaklaştığında, Kamil derin bir nefes vererek sandalyesine yığıldı. Ceketinin kolundan çıkardığı buruşuk kağıdı masanın üzerine yaydı. İstanbul, artık sadece işgal altında bir şehir değildi; bu gece itibariyle Kamil için ölümcül bir satranç tahtasına dönüşmüştü.


Bu bölümü beğendin mi?

Bölüm Yorumları