Telgrafın Tellerinde İhanet ve Direniş
Üsküdar Vapuru ve Çamlıca'daki Sır
Sirkeci Büyük Postanesi'nin ağır meşe kapılarından sabahın ilk, soluk ışıklarına adım attığında, Kamil ciğerlerine dolan iyot ve is kokusunu derin derin içine çekti. Geceki kabus nihayet bitmişti ama gün yüzü, İstanbul'un felaketini daha da görünür kılıyordu. Sokaklarda devriye gezen işgal askerleri ve köşe başlarında titreyen, gözleri boşluğa bakan savaş malulleri, payitahtın yeni sahipleri ve kurbanlarıydı.
Kamil'in sağ eli, ceketinin cebindeki o buruşuk kağıdı sımsıkı kavramıştı. İçinden bir ses, "At şu kağıdı Haliç'in soğuk sularına, dön Fatih'teki ahşap ocağına ve bu işe hiç bulaşma" diyordu. O bir kahraman değildi; sadece anasına sıcak bir çorba içirebilmek için çalışan sıradan bir devlet memuruydu.
Ancak Galata Köprüsü'ne yaklaşırken, taş kaldırımda dilenen tek kollu, üniforması lime lime olmuş bir Osmanlı askeriyle göz göze geldi. Adamın boş bakışlarında, Çanakkale'nin cehennem siperlerinde bıraktığı abisini gördü sanki. Yutkundu. Boğazına koca bir yumru oturdu. Bu şifreyi yok etmek, abisinin kemiklerini sızlatmak gibi gelmişti bir an. Vicdanı, korkusuna ağır bastı. Yönünü Fatih'e değil, Şirket-i Hayriye vapurlarının kalktığı iskeleye çevirdi.
Üsküdar vapurunun nemli, ahşap güvertesinde omuz omuza, sus pus olmuş İstanbulluların arasında duruyordu. Camdan dışarı baktığında, Boğaz'ın gri sularına çöreklenmiş devasa İngiliz ve Fransız zırhlılarını gördü. Devasa siyah namlular, kibirli bir sessizlikle şehre ve saraya dönüktü. Bu demir yığınları şehrin nefes borusuna basıyor, insanın göğsüne tonlarca ağırlık bindiriyordu. İşgalin büyüklüğü karşısında kendini bir kum tanesi kadar aciz hissetti.
Vapurdan inip Çamlıca eteklerine giden çamurlu yokuşa vurduğunda, adımlarını hızlandırdı. Telgraftaki kelimeleri yolda beyninde evirip çevirmiş ve basit bir yönlendirme olduğunu çözmüştü. "Körfez... Şimal... Beş..." Yokuşun şimal, yani kuzey yönündeki beşinci dükkan. Çatısı çökmek üzere olan, vitrin camı tozlu eski bir sahaftı burası.
Üzerindeki zili çınlayan ince kapıyı itip içeri girdiğinde, rutubet ve eski cilt kokusu onu karşıladı. Loş ışığın altında, tezgahın arkasında oturan ihtiyar bir adam vardı. Kamil çekinerek yaklaştı ve fısıltıyla, "Emanet..." dedi. İhtiyar hiçbir tepki vermedi, sadece başıyla dükkanın arka tarafındaki karanlık odayı işaret etti.
Kamil yavaşça ahşap kapıyı araladı. İçeride koca bıyıklı, bellerinde tabanca olan İttihatçı fedailer veya iri yarı komitacılar görmeyi bekliyordu. Ancak küçük gaz lambasının aydınlattığı masada, koyu renk sade bir ferace giymiş, kara gözleri çakmak çakmak bakan, yirmili yaşlarında genç bir kadın oturuyordu.
Kamil bir an afalladı ama çabuk toparlandı. Buruşuk kağıdı cebinden çıkarıp hızla masaya bıraktı.
"Sirkeci'de telgrafçıyım," dedi aceleci ve titreyen bir sesle. "Gece hattıma düştü. Fransız Yüzbaşı Dubois ensemdeyken zor kurtardım. Şifreyi sormayın, bilmiyorum. Alın emanetinizi, ben gidiyorum."
Arkasını dönüp kapının kulpuna uzandığı an, kadının kararlı ve net sesi odayı doldurdu.
"Hiçbir yere gidemezsin Kamil Efendi," dedi Zehra, kağıdı usulca alıp ceketinin içine koyarken. "Seni o postane köşesinde, maniplenin başında unutulmuş sanıyordun değil mi? Yanılıyorsun. Asıl vazifen şimdi başlıyor."
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları