Öne Çıkanlar
Şu An Trend
Son Eklenenler
GEÇMİŞİN KÖLELERİ
Derin bir nefes alarak kolundaki saatine baktı. Tam o sırada arabanın kapısı hızla açıldı. Yanına oturan kişi kapıyı sertçe kapattı. Bakışlarını saatten yanındaki adama çevirdi. “Biraz geç kaldın, James.”
James torpidoyu açarak içerisinden bir şapka çıkardı. Şapkayı sarı, uzun saçlarının üzerine titizlikle yerleştirdi. Göz altlarını kaplayan morluklar uykusuzluğunu ele veriyordu. “Uyanmakta biraz zorlandım, Owen.”
Owen dikiz aynasından saçlarına göz attı. Koyu kahverengi, dalgalı saçlarını düzeltmeye çalışıyordu. Beyaz teni, karşıdan geçen arabaların far ışığında parlıyordu.
Arabayı çalıştırdığı anda, yüzündeki ifade bir anda değişti. “Her devriyeye geç başlıyoruz, geç dönüyoruz,” sesindeki titreme arabanın içini soğuttu. “Artık buna bir son vermemiz gerekiyor.”
James, omuzlarını kaldırarak konuştu. “En fazla ne olabilir ki—”
Cümlesi yarıda kesildi. Telsizden yükselen tiz ses, arabanın içini kapladı. “İkinci Bölge, Devriye Dört. Acil Departman. Şef sizi bekliyor.”
Owen’ın kahverengi gözleri o anın baskısıyla olduğu yere mühürlendi. Ardından bakışları, James’in yüzüne kaydı. Sessizce telsize uzanarak cevap verdi. “Anlaşıldı, yoldayız.”
Ellerini direksiyona sımsıkı kenetlemişti. Direksiyonu o kadar kuvvetli sıkıyordu ki parmak uçları bembeyaz olmuştu. Sirenleri açtı, tüm trafik kurallarını hiçe sayarak hızla gaza basmaya başladı.
James, her virajda aracın içinde sağa sola savruluyor kusmamak için çaba gösteriyordu. Owen son virajı döndükten sonra ani bir frenle departmanın önünde durdu. James neredeyse kafasını ön cama çarpıyordu.
Owen sireni kapattı. Camdan departmana bakarak zihnini toparlamaya çalıştı. Ardından kapıyı açıp araçtan indi.
Departmanın kapısından içeri adım attıkları anda, karşılarında devasa bir adam belirdi. Yaklaşık iki metre boyunda, saçları beyazlamış ve orta yaşlı siyahi biriydi. Yorgun bakışları bile kaşlarını çatmasına engel olmuyordu. Bakışları ikisi üzerinde buz gibi gezindi. Çenesindeki kaslar seğiriyordu. İkisine bakarken midesi bulanıyormuş gibi dudakları kıvrıldı. “Yine geç kaldınız, Owen. James.”
Adamın tehditkâr sesi ikisinin de tüylerinin diken diken olmasına sebep oldu. “Şef odasında. Bu sefer kesin atılacaksınız. Hiç kimse o olayı unutmadı.” Sözlerinin ardından yüzündeki ifade, sahte bir gülümsemeye dönüştü.
İkisi de tek kelime etmeden adamın yüzüne kısa bir an baktılar. Ardından sessizce merdivenlere yöneldiler. Basamakları tırmanırken Owen’ın elleri titriyordu. Zihninde dönüp duran düşünce, onu içten içe yiyip bitiriyordu. “Bu sefer kesin işimiz bitti.” Stres ve baskı, tüm vücudunu kasıp kavuruyordu. James ise tamamen farklıydı. Olayları akışına bırakmış, rahat bir tavırla yürüyordu.
Altıncı kata ulaştıklarında ikisi de son basamakları zar zor çıktılar. Sakin adımlarla toplantı salonunun önünden geçip, koridorun sonundaki asansörün karşısına geldiler. Şefin odasına çıkmanın tek yolu bu asansördü. Owen, asansörün sağındaki masada oturan sekretere yaklaştı. “Şef bizi bekliyor.”
Sekreter, elindeki kayıtları incelerken başını kaldırmadan yan tarafı işaret etti. Masanın biraz ilerisinde iri yarı bir adam duruyordu. “Geçebilirsiniz.” Görünüşü heybetli olmasına rağmen sesi ipinceydi. Owen, bakışlarını bir süre onun üzerine sabitledikten sonra asansöre döndü.
James, asansörün düğmesine bastı. Kapı kayarak açıldı. Adımlarını içeri attıklarında, Owen’ın içinde büyüyen o duygu giderek ağırlaşmaya başlıyordu. Kalp atışlarının giderek hızlandığını hissedebiliyordu.
Üst köşedeki kırmızı dijital ekranda kat sayıları yükseliyordu. Dokuzuncu kata ulaştıklarında asansör ani bir duruş yaptı. İkisi de oldukları yerde sarsıldılar. Kapılar, metalin sürtünme sesi eşliğinde yavaşça açıldı.
Koridora adım attıklarında, floresan ışıkları beyaz tenlerini daha da renksiz gösteriyordu. Owen, şefin kapısına yaklaştı. Elini kaldırdı. Gözlerini kapatarak kapıya üç kez tıkladı. Sert ve öfkeli bir ses içeriden yankılandı. “Girin!” İkisi de birbirlerine son kez bakıp kapıdan içeri adım attılar.
Odaya girdiklerinde, loş aydınlatmanın altında, şef camdan karanlığın içerisinde parlayan şehre bakıyordu. Şehrin uzak ışıkları, camın yansımasında titrek bir şekilde parlıyordu. Masanın üzerinden, arkadaki pencereye kadar uzanan telefon kablosu, az önce yaşanan gergin konuşmanın izlerini taşımaya devam ediyordu.
“Yeni ekipmanlar bir hafta içerisinde burada olsun."
Arkasını dönerek telefonu sert bir şekilde yerine koydu. Oturduğu deri koltuk hafifçe gıcırdadı. Eliyle masanın önündeki iki koltuğu işaret etti. Owen sağa, James sola oturdu.
Masanın üzerinde altın harflerle kazınmış bir isim levhası dikkat çekiyordu: “Şef Ray Brown.” Owen, ismi zihninden geçirirken bile parmakları titriyordu.
Şef Brown’un keskin bakışları, ikisinin üzerinde gezindi. "Owen… James…" tehditkâr sesi, odada hâkimiyet duygusunu daha da ağırlaştırıyordu. Kontrolün kimde olduğu çok açıktı. "Her şeyi berbat etmenizin üzerinden bir ay geçti."
Masanın üzerindeki kahve fincanına uzandı. Bir yudum aldı, gözlerini ikisinden de ayırmıyordu. Sessizlik, yalnızca duvar saatinin ritmik takırtılarıyla bölünüyordu.
Ansızın, Şef Brown fincanı sertçe masaya vurdu ve ayağa kalktı. O an odadaki hava bir anlığına daha da katılaştı. Sinirden mosmor kesilen yüzündeki damarlar belirginleşmeye başladı. "Teğmen Lucas’ın raporundan sonra ikinizi de departmandan sürükleyerek atmam gerekirdi!"
Sözleri onlar için anlık bir felce neden olmuştu. Ardından Owen, titremeye başlayan bacağını durdurmaya çalıştı. James ise ellerini dizlerinin üzerinde sıkıca kenetlemişti.
“Devriyelere bile geç başlamayı nasıl başarıyorsunuz...” dedi ellerini başının arkasında birleştirerek. “Anlamıyorum.”
“Sizi burada tutabilmek için neler yaptığımı biliyor musunuz?” Sert bakışları, ruhlarının en derinlerine kadar işliyordu. “Yaptığınız büyük hatadan sonra atılacaktınız... Size hâlâ inandığım için burada yer alıyorsunuz.”
Mor suratına yayılan ifade, devasa bıyığının altından hafif bir gülümsemeye dönüştü. Bıyığını sıvazlamaya başlarken konuşmaya devam etti. “Eski görevinizi alabilmeniz için elimde size uygun bir iş var.” Yavaşça deri koltuğuna geri oturdu.
İkisi de rahat bir nefes alarak birbirlerine bakındılar. Owen’a göre konuşma beklediğinden daha rahat bir şekilde ilerliyordu. Ama Şef Brown’a hak veriyordu. Yaptıkları onca şeye rağmen atılmamaları bir mucizeydi.
Şef, masanın sağ tarafındaki yüzlerce kâğıt yığının arasından mavi kapaklı bir dosya çıkardı. Dosyayı elinde tutarken diğer eliyle kahve fincanına uzandı. Kahvesinden bir yudum daha aldı. “Bakanlıktan bir belge geldi. Görüşme için iki kişilik bir ekip talep etmişler.”
Şef Brown kalın sesiyle dosyayı okumaya başladı. “Bir üniversitenin Sydney gezisi için tahsis edilmiş özel bir uçak, Los Angeles havaalanından kalkacaktır. İki öğrenciyle birlikte aynı uçakta gitmek, dikkat çekmemek adına planlanmıştır.”
Şef Brown dosyayı kapattıktan sonra dosyayı önlerine fırlattı. Bu sırada ikisinin de zihni düşüncelerle ağırlaşmıştı. Kaşları çatılmış, yüzlerinde endişe ve tedirginlik beliriyordu. Owen, sormak istediği soruyu birkaç saniyelik karar verme aşamasından sonra sordu.
“Ne tür bir görüşme yapacağız?” diye sordu. Sesindeki merak kırıntıları odanın içine yayılmıştı. Ancak Owen’ın aklını kurcalayan asıl şey başkaydı. Nasıl bir görüşme için okul uçağı kullanılacaktı?
Şef Brown, bıyığını sıvazlamaya devam ederken yüzüne tuhaf bir ifade yerleşti. Pencerenin ardından gelen şehrin gürültüsü odadaki sükûneti parçalıyordu. “Bakanlık...” dedi kekeleyerek. Bir an durdu. Doğru kelimeleri seçmeye çalışıyormuş gibiydi. “Gizli tutulmasına karar verildi.” Bu kez sesi daha kararlı çıkmıştı. “Sydney'e vardığınızda öğreneceksiniz.”
Şef Brown derin bir nefes aldı. Tam rahatlamaya başlamıştı ki yeni bir soru geldi. Bu kez konuşan James'ti. “Tam olarak ne zaman gidiyoruz?” diye sordu. Kaşları hafifçe çatılmıştı. “Bunu da gizli tutmuyoruzdur umarım.”
Şef, duvarda asılı olan saatten çıkan ritmik çalışma sesine kulak verdi. Ardından bakışlarını James’in üzerine sabitledi. “Dokuzda, yedi saatiniz var.” Yüzü tekrardan mor bir renge dönüşüyordu. Dişlerini sıkarak konuştu. “Defolun odamdan.”
Oda, bu kelimelerle birlikte adeta sarsıldı. İkisi de şaşkınlık ve aceleyle kalktı. Koşar adımlarla kapıya yönelerek dışarıya çıktılar. Adımlarının sesi, boş koridorun sessizliğinde yankılanıyordu. Yavaş ve tökezleyen adımlarla asansöre doğru yürürken, alınlarından akan ter daha da arttı.
Asansörün önüne geldiklerinde James yine düğmeye bastı. Kapı kayarak açıldığında, İkisi de içeri girdi. Owen kaşlarını kaldırdı, bir saniyelik tereddüttün ardından sessizliği bozdu. "Bu görev iyi olmadı mı?" diye sordu. Meraklı bir ses tonuyla.
Bu sırada James, derin düşüncelere dalmış gibiydi. Bakışlarının üzerinde gariplik vardı. "Belki...” dedi kısık bir sesle. “Bu kadar rahat çalışamayacağımız kesin.”
Asansör kapısı açılır açılmaz, Owen James’in sözleriyle birlikte dışarı adımını attı. Merdivenlerden indikten sonra zemin kata ulaştılar. Çıkış kapısının önündelerken, Teğmen yüzünde sırıtan bir ifadeyle onları bekliyordu. "Kovuldunuz mu?" diye sordu nefes nefese.
James’in terli yüzü, ağırca Teğmen’in yüzüyle aynı hâle büründü. "Daha çok beklersin, ihtiyar."
Teğmen, kıpkırmızı olurken adeta patlamaya hazır bir bombaya döndü. Elleri titriyordu. Kriz geçirerek koltukları fırlatıyordu.
İkisi de adımlarını hızlandırarak kendilerini dışarı fırlattılar. Arabaya bindikten sonra kemerlerini bağladılar. James şapkasını çıkararak torpidoya koydu. Ardından Owen'a döndü. "Biraz uyumamız gerek,” dedi esneyerek. “Yarın sakın geç kalma."
Owen başıyla onayladı, kontağı çevirdi ve ellerini direksiyona kenetledi. Gaza basarak departmandan uzaklaştılar. Yol boyunca zihnindeki sorularla sessizce ilerledi. Motorun hafif titreşimi ve lastiklerin yola tutunma sesi, arabada yankılanıyordu.
James’i evine bıraktıktan sonra, tek başına kendi evine doğru yola koyuldu. Evinin önüne geldiğinde arabasından indi. Kapısının önüne yürüdü. Anahtarıyla kapıyı açıp içeri girdi ve salonun ortasındaki koltuğa kendini bıraktı. Bir süre hiçbir şey düşünmeden dinlendikten sonra kalktı, mutfağın yanından yukarı çıkan ahşap merdivene yöneldi. Basamakları birer birer tırmanarak üst kata ulaştı.
Yatak odasına yorgun adımlarla girdi. Dolabın kapağını açtı, içinden orta boyutlu bir sırt çantası çıkardı. Dolabındaki kalın ve ince kıyafetleri çantasına sıkıştırdı. Dolabın en alt köşesinde duran sigarasını ve çakmağını çantanın küçük bir bölümüne yerleştirdi. Birkaç parça daha gerekli olabilecek şeyleri yerleştirdikten sonra çantasını koridorun başına çıkardı. Ardından yatağa uzandı. Gözleri yavaşça kısılırken dakikalar içinde uykuya daldı.
***
Yüzüne çarpan yağmur damlalarının altında, gözlerini açık tutmakta zorlanıyordu. Bankanın içinden yükselen silah sesleri, karanlığı adeta yararak geçiyordu. James ile bankanın girişinde bekliyorlardı. Silah sesleri kesilmiş, polislerin dışarı çıkmalarını bekliyorlardı.
İkisi de tüm dikkatleriyle kapıyı izliyordu. Onlara verilen görevi yerine getirmeye çalışıyorlardı. Fakat yağmur işlerini hiç kolaylaştırmıyordu. Görüş mesafesi azalmış, zeminde kayganlık artmıştı.
Owen, içeriden çıkan birini fark eder etmez silahını ona doğrulttu. “Sen! Olduğun yerde kal!”
Adam tüm uyarılara rağmen bankadan koşarak çıktı. Sokak boyunca koşmaya başlayan adamın peşinden ikisi birlikte koşuyordu. Nefes nefese, kalpleri hızla atıyordu. Arabaların farları, yağmur damlalarının arasından caddeyi loş bir şekilde aydınlatıyordu. Caddede ilerlerken ikisi de tüm enerjisini kullanıyordu.
Adam aradaki farkı açtı. Caddenin kenarındaki bir dükkâna girdi. James ve Owen hızlıca peşinden dükkâna girdi. Çevreye bakınıyorlardı. Silahlarını herkese doğrultmuş, hırsızın kim olduğunu anlamaya çalışıyorlardı.
Yüzünde kar maskesi olan biri dükkândan fırladı ve yeniden caddenin içine daldı. İkisi de peşinden koştu. Owen’ın zihnini tek bir düşünce ele geçirdi. “Onu vurmalıyım.”
Koşmayı bıraktı. Silahını doğrulttu. Parmağını yavaşça soğuk tetiğe götürdü ve nefesini tutarak tetiği çekti. Silah sesi tüm caddede yankılandı. Kar maskeli kişi caddenin köşesinde yüz üstü yere düştü.
James yanına koşarak geldi. Maskesini çıkardı ve büyük bir şok yaşadı. Genç bir çocuk, baygın bir halde yerde yatıyordu. Maske takan biri, yağmurdan korunmak isteyen birisi... Sıradan bir insan gibi görünüyordu. Silahı yoktu... Owen nasıl böyle bir hata yapabilmişti? Kendine inanamıyordu. “Ne yaptım ben...” dedi sesi giderek yok olurken.
Owen, suyla kaplı zeminin üstünde dizlerinin üzerine çöktü. Yanlış kişiyi, masum birini vurmuştu.
***
Kan ter içinde gözleri yavaşça aralandı. Alarmın tiz ve rahatsız edici sesi, Owen’ın kulaklarında çınlıyor, sabahın sessizliğini deliyordu. Yatağından yarı uykulu doğruldu, kolunu kaldırıp alarmı kapattı. Saatine baktığında uykusu bir anda yok oldu. Geç kalmıştı. Panikle yataktan fırladı. Dolabın kapağını sertçe açtı, raflardan ve askılardan gözüne çarpan rastgele kıyafetleri çekip almaya başladı. Bir yandan da James’in ona yapacaklarını düşünüyordu.
Üzerini giyindikten sonra merdiven başında bekleyen çantasını sırtına taktı. Adımlarının sesi ahşap basamaklarda yankılandı. Aşağıya indiğinde, kapının yanındaki çekmeceden arabasının anahtarını kaptı. Kendini dışarı attığında sabah güneşinin keskin ışıkları gözlerini kamaştırdı.
Hızla ağaçların altına park ettiği arabasının yanına geldi. Bagajı açtı, çantasını yerleştirdi. Aceleyle bagajı kapatıp aracına bindi. Kemerini hızlıca taktıktan sonra var gücüyle gaza bastı. Bakışları sürekli saatine kayıyor, gerginlik giderek onu ele geçiriyordu.
James’in evinin önüne ulaştığında, sertçe frene bastı. James, sırtında çantasıyla kapıda bekliyordu. Kapıyı sertçe açtı, araca bindiği gibi Owen’a keskin bakışlar fırlattı. Cebinden telefonunu çıkarıp saati gösterdi. “Uçağı kaçırmamıza sadece yirmi dakika kaldı,” dedi öfkeli sesi onu delip geçerek. “İkinci şansımızı çöpe mi atmak istiyorsun?”
Sırtındaki çantayı arka koltuğa bıraktı. James’in gözündeki öfke bir anda yerini garip bir bakışa bıraktı. “Eski görevimize dönelim.” dedi. Dudakları hafifçe yukarı kıvrıldı. “Yoksa seni öldürürüm.”
Kapıyı kapatır kapatmaz, Owen gaza basmaya devam etti. James’in sözleri zihninde savruluyordu. Gözlerinin önünde, her şeye sebep olan o gece canlandı. Silah sesleri kulaklarında çınlıyordu. Aniden dün gece bu sahneyi yeniden yaşadığını fark etti. Geç kalmamak için o kadar odaklanmıştı ki nasıl bir kâbus gördüğünü bile unuttu. “Owen!” “Owen!” Bir anda etraf keskinleşti.
Havaalanına vardıklarında Owen’ın göğsü ritmik şekilde inip kalkıyordu. Saçlarının arasından süzülen ter damlaları, alnından aşağıya doğru ilerliyordu. Aracı otoparka sert bir manevrayla park etti. Vakit kaybetmeden kapıyı açıp dışarı çıktı. James ise arka koltuğa uzanıp çantasını sırtına taktı. Aracın kapısını kapatırken cebinden telefonunu çıkarıp saate baktı. Şanslıydılar, tam zamanında yetişmişlerdi.
Owen bagaj kapağını sert bir şekilde kapatarak çantasını sırtına geçirdi. Hızlı ve kararlı adımlarla yöneldiler. Devasa havaalanına adım attıklarında, kalabalığın arasında elinde bir kâğıt parçası tutan bir adam fark ettiler. Kâğıtta her ikisinin de isimleri yazılıydı.
Owen temkinli bir şekilde yaklaşarak elindeki kâğıdı işaret etti. "Sen kimsin? Bizi niye bekliyorsun?" Adamın yüzünde hafif bir gülümseme belirdi. "Şef Brown sizi karşılamamı istedi. Uçağa gideceğiz."
James, keskin bir sırıtışla Owen’a bakıyordu. “Birilerinin ilk kez...” dedi hafif bir kahkaha atarak. “Özel uçağa bindiği belli oluyor.”
Adam önden yürüyerek onları havaalanının derinliklerine doğru götürdü. Güvenlik kontrol noktalarını geçtikten sonra, karşılarında duran uçağı gördüler. Yolcu uçaklarından daha küçük ama yine de gösterişli bir görünüme sahipti. Kapısı açık duruyor, içerden hafif bir yakıt ve metal kokusu geliyordu.
İkisi de uçağın merdivenlerinden çıktı. İlk adımlarını attıkları anda Owen’ın gözleri heyecanla parladı. Ağzı hafif aralandı. “Muhteşem…” diye fısıldadı. Tavandan zemine kadar her köşeye gözleri kayarken.
Beyaz halıyla kaplı zemin, ayaklarının bastığı her yerde yumuşak bir hissiyat bırakıyordu. Parlak cilalı ahşap paneller, kabinin yan duvarlarını bir mücevher gibi parlatıyordu. Beyaz koltuklar, geniş camların önünde karşılıklı dizilmiş, ortalarında yine parlak ahşap masalar yer alıyordu. Masaların üzerinde duran pembe çiçekler, güneş ışığını yakalayıp sanki hafifçe ışıldıyordu.
Owen, masaların üzerindeki çiçeklerin kokusunun farkına vardı. Burun delikleri büyürken içine çekti. James çantasını ahşap masanın üzerine bırakarak yumuşak koltuğa gömüldü. Owen da karşısındaki koltuğa yerleşti. İkisinin de yüzündeki gülümseme kaybolmuyordu.
Camdan süzülen gün ışığı, tavandaki sarı loş ışığı bastırıyor; kabinin içini altın rengi bir aydınlığa boğuyordu. O an Owen’ın vücudundaki bütün ağırlık üzerinden kalktı. Rahat bir nefes aldı.
Merdivenlerden gelen metal takırtısı ikisinin de dikkatini çekti. Owen arkasını dönüp bakmaya çalışırken, James rahatça görebiliyordu.
Bir kadın, elinde tepsiyle uçağın içine girdi. Kapının sol tarafındaki parlak ahşap dolabın kapağını araladı, şişe ve bardakları tepsinin üzerine dikkatle koydu. Hafifçe çıkan tıkırtılar, uçağın sessiz ortamında yankılanıyordu. Kadın, nazik adımlarla yanlarına yaklaştı.
“Efendim, bir şeyler içer misiniz?” diye sordu yumuşak ve sakın sesiyle. “Hayır, teşekkürler.” dedi ikisi de gülümseyerek.
Kadın, tepsisiyle birlikte koltukların sonundaki ahşap kapıyı açıp içeri girdi. O sırada, merdivenlerden tekrar metalin takırtıları duyuldu. İki kişi uçağın içine girmişti. Üniformalarında yer alan yıldızlar, onların pilot olduğunu gösteriyordu.
İçlerinden biri, uzun boylu, beyazlamış saçlarının üzerine şapkasını takmış, gür sakalları yüzünün çoğunu kaplıyordu. Yanındaki pilot ise kıvırcık siyah saçlı, kısa boylu, genç bir adamdı. İkisi, yavaş adımlarla uçağın sonundaki ahşap kapıyı açıp içeri girdiler.
Kısa bir sürenin ardından pilotlardan biri parlak ahşap kapıyı aralayarak dışarı çıktı. Beyazlamış saçları ve sakalları, tüm dikkatleri üzerine çekiyordu. James’in hemen sağ tarafındaki boş koltuğa oturdu. İkisinin de yüzlerini sırayla süzdü. Uçağın metal gövdesinden gelen hafif titreşim, zeminde hissediliyordu.
"Brown’un gönderdiği kişiler siz olmalısınız." dedi, tok bir sesle. Yüzünde garip bir ifade vardı. Elini uzatarak ikisiyle sırayla tokalaştı.
"Ben Luke Paul." Gür sakallarının altındaki gülümsemesi, gölgeyle örtülmüş gibiydi. "Ben James, bu da Owen." dedi, kısa ama net bir tonla.
Motorun hırıltılı sesi tüm kabini doldurdu. Arada yakıt kokusu hafifçe burunlarına çarpıyordu. Paul kolundaki saate baktı. "Geç kaldılar," dedi, kalın sesi kabinde yankılandı. Ardından ağır adımlarla ahşap kapıdan içeri girdi.
Owen, düşünceli bakışlarını James’e yöneltti. "Sydney’e gidince ne yapacağız?" diye sordu, sesi biraz boğuk çıkmıştı.
James’in gözleri masanın üzerindeki küçük cam vazodaki çiçeklere kaydı. Hafif bir lavanta kokusu çiçeklerden yayılıyordu. "Brown ne isterse onu… Her şeyi düzeltmek için son bir şans," dedi, sakin bir tonla. “Tabii bu eğlenmeyeceğimiz anlamına gelmiyor.” dedi gülümseyerek.
Tam o sırada— Merdivenden gelen hafif metalik takırtılar yeniden duyuldu. Siyah, uzun saçlı, mavi gözlü bir kız, sırtındaki kırmızı parlak çantayla uçağa adımını attı. Adımlarının beyaz halıda çıkardığı ses havaya karıştı. Paul’un az önce oturduğu beyaz koltuğa yerleşti. Arkasından, kumral saçlı, yeşil gözlü bir kız geldi. Siyah çantasını ahşap masanın üzerine bıraktıktan sonra, diğerinin karşısına oturdu.
Owen, kumral kıza bakarken içinde tanıdık bir his uyandı. Sanki onu daha önce görmüştü. James ise ikisini de sessizce süzüyordu.
Ahşap kapı gıcırdayarak açıldı. Elinde tepsi olan bir kadın dışarı çıktı. Tepsideki fincanlardan yayılan kahve kokusu uçağın içine hızla yayıldı. Önce kızlara tek tek uzattı, ardından istememelerine rağmen James ve Owen’a verdi. Sonrasında sessizce kapıdan içeri girdi.
İkisinin de gözleri kızların üzerindeydi. Owen’ın zihninde, onları tanıdığına dair silik ama rahatsız edici bir his vardı. Bu his devam ederken kabin kapısı tekrar açıldı. Sakalsız, genç pilot içeriye bakıyordu.
“Uçak kalkmak üzere, kemerlerinizi iniş ve kalkışta bağlı tutun lütfen.” dedi, sesi son derece kibar ve nazikti. Cümlesini bitirdikten sonra, kapıyı yavaş bir şekilde kapatarak geri içeri girdi.
Owen, ilerleyen saniyeler boyunca gizlice kızlara bakmaya devam ediyordu. İçerisindeki hissiyat giderek yoğunlaşıyordu.
Kızlar ise birbirlerine yanaşmış bir şeyler fısıldıyorlardı. Arka planda çalışan motorun uğultusu, konuşmalarının arasına karışıyordu. Owen gözlerini yavaşça kapattı. Beyninin derinliklerinden fırlayan bir anı, adeta gözlerinin önünde canlandı.
***
Bir bahçedeydi… Elinde, mis gibi kokan güllerden oluşan bir demet vardı. Kalbi yerinden çıkacakmış gibi atıyordu. Hafif rüzgâr, üzerindeki beyaz tişörtü ve ceketini dalgalandırıyordu. Bahçenin tam ortasında yer alan ağaç grubuna doğru yürüdü. Ağacın gölgesinde, tek başına oturan bir kız vardı. Elinde İleri Biyoloji kitabıyla ders çalışıyordu.
Owen, derin bir nefes alarak cesaretini toplamaya çalıştı. Birkaç saniye sonra elindeki gül demetiyle ağacın gövdesine yaslanan kızın yanına eğildi. Kızın kumral saçları rüzgârda hafifçe savruluyordu. Yeşil gözleri güneş ışığını yansıtarak olağanüstü bir güzellik sergiliyordu. Owen’ın kalbi daha hızlı çarpmaya başladı. Boğazındaki düğüm, nefesini zorlaştırıyordu. “Merhaba Laura,” dedi, sesindeki titremeyi bastıramadan.
Kız, yeşil gözleriyle onu delip geçen bakışlar attı. Owen, tereddütle gül demetini uzattı. Laura’nın yüzündeki ifade, Owen’ın kalbini paramparça etti. O an, bütün bahçedeki kuş cıvıltıları bile sessizleşmiş gibiydi. Arkasını dönüp koşarak uzaklaştı.
***
Gözlerini yavaşça açtığında, saçlarının arasından süzülen ter damlaları yanaklarından süzülüyordu. Kabin havasındaki metal ve hafif soğuk koku, burnuna doldu. Solukları hızlanmıştı, göğsü sertçe inip kalkıyordu. Dudakları titrerken ağzından yalnızca tek bir kelime dökülebildi. "Laura..." Gözleri, karşısındaki kumral saçlı kıza kilitlenmiş, dehşetle bakakalmıştı.
Owen, masanın üzerinden James’e doğru uzanmaya çalıştı. Beyaz vazonun içindeki çiçekler devrilerek yere düştü. İnce saplar kırılırken, toprağın ve solgun yaprakların kokusu halıya karıştı.
Owen, James’in kulağına yaklaşarak fısıldamaya başladı. Sesindeki titreme, içerideki ağır sessizlikte daha da belirginleşti. "Görüyor musun? Bu imkânsız ama...” bir anlığına durakladı. “Karşımızdaki o. Laura burada."
James, bakışlarını Laura’nın üzerinde gezdirirken yüzünde okunamayan bir ifade vardı. Owen, gözlerini siyah saçlı kızın üzerinde gezdirmeye başlamıştı. O an, zihninde adeta bir şimşek çaktı; gerçeklik bulanıklaştı.
***
Bir anda, gözlerinin önünde okul koridoru belirdi. Duvar boyunca uzanan mavi metal dolaplar, floresan ışıklarının altında soğuk bir parıltıyla uzanıyordu. Laura, yanında siyah saçlı bir kızla konuşuyordu. James, ikisine doğru hızlı adımlarla yaklaştı. Owen, kenardan görünmeden onları izliyordu.
"Owen nerede?" dediğinde, James’in sesindeki merak kısa sürede öfkeye dönüştü. Laura, dudaklarını büzerek yanıt verdi. "Ben nereden bileyim?"
James’in yüz hatları sertleşti. "Sana âşık olduğunu hepimiz biliyoruz." dedi, siyah saçlı kıza dönerek. "Onu gördün mü, Jane?"
Jane’in mavi gözleri zemine kaydı. Sesi neredeyse fısıltıya yakındı. "Onu en son kütüphanede görmüştüm."
James, tehditkâr bakışlarını tekrar Laura’ya yönelttikten sonra koridordan uzaklaştı.
***
Sahne Owen’ın gözlerinden yavaşça silindi. Yeniden şu ana döndüğünde, karşısında hâlâ Jane ve Laura vardı. Yüz hatları sertleşti. James’e baktığında gözlerinde, geçmişin karanlığından gelen o tanıdık öfke parlıyordu.
James masanın üzerinden uzanarak Owen’a yaklaştı. "Onlarla nasıl konuşacağız?" diye sordu, sesindeki merakla. Owen, sürekli olarak Laura’yı izliyordu. "Bir planım var," dedi kısık bir sesle.
Beyaz koltuğundan kalktı. Parlayan ahşap kapıya doğru yürüdü. Kapıya iki kez hafifçe tıklattıktan sonra içeri adımını attı. Etrafı incelerken, Paul ve genç pilotun beyaz koltuklarda oturmuş, tuşlara basarak ayarlar yaptığını gördü. Yüzlerce düğmenin ve göstergenin arasında, aradıklarını buluyorlardı.
Paul, boynunu hafifçe arkaya çevirip Owen’a bakış attı. "Geç kaldık, biliyorum. Birazdan kalkacağız," dedi yorgun bir sesle.
Owen, gözlerini her tarafta gezdirirken Paul’un koltuğunun yanına yaklaştı. "İçerideki kızlar hangi üniversitede okuyorlar?" Sesindeki ciddiyet, Paul’un dikkatini çekmiş gibiydi.
Paul koltuğundan yavaşça kalktı. "M.I.T. olması gerekiyor." Yüzündeki ifade merakla karışık bir hâle bürünmüştü. "Neden sordun?" diye ekledi şüpheci bir tonla. Kaşları çatılmıştı.
Owen cevap vermeden arkasını döndü, kapıyı açarak dışarı çıktı. James ve kızlar, hepsinin bakışları onun üzerindeydi. Yavaşça beyaz koltuğunun üzerine oturdu. Masanın üzerinden James’in kulağına doğru uzandı. Sadece tek kelime fısıldadı. "İzle."
Owen, geriye çekilerek koltuğuna oturdu. Gözlerini ikisine çevirdi. Yüreği hızla inip kalkıyordu. Geçen onca zamana rağmen içindeki heyecan giderek büyüyordu. Motordan gelen hırıltılı ses, uçağın içerisini doldururken, kulaklarına hafif bir titreşim olarak ulaşıyordu.
Owen derin nefesler alıyordu. Cesaretini tamamıyla toplamıştı. Ağzını hafifçe araladığı anda uçak hareket etmeye başlamıştı. Kabindeki herkes kemerlerini sıkıca bağlamış, uçağın pist boyunca hızlanmasıyla birlikte titrek bir hava kabine yayılmıştı. Pistin sonuna geldiğinde motorların hırıltısı kulakları sağır edecek kadar yükseldi ve uçak gökyüzüne doğru yükselmeye başladı.
Owen ve James, küçük pencerelerden şehrin giderek küçülmesini izliyordu. Bulutların arasında kaybolana kadar bakmayı sürdürdüler. Sonra gözler tekrar Laura’ya çevrildi. Owen, cesaretini tam anlamıyla toplamayı başardı. "Laura," dedi sakin ama derin bir tonda.
Kız, başını pencereden çevirdi ve yeşil gözlerini onun gözlerinin en derinliklerine dikti. "M.I.T’yi kazanacağına her zaman emindim." bakışları sıcak ve sevecendi, tıpkı eskiden olduğu gibi ona hayranlıkla bakıyordu.
James de diğer kıza bakıyordu. "Senin gitmene şaşırdım," dedi ufak bir tebessümle; Jane de aynı şekilde karşılık verdi.
“Bu nasıl bir tesadüf?” diye sordu Jane. Sesinde meraklı bir ton vardı. “Bunca zaman sonra burada beraberiz.”
Owen ve James, aynı anda omuz silkince; Jane kemerini çözerek koltuktan ayağa kalktı ve James’e doğru sıkıca sarıldı. "Sizi özledim,” dedi içten bir sesle. Ardından Owen’a dönerek ona da sarıldı. “Çok uzun zaman oldu.” Gülümsemesi, kabindeki gerilimi yumuşatmış, sanki sıcak bir huzur bırakmıştı.
Fakat Owen, Jane’in söylediklerinde haklı olduğunu biliyordu. Geçen o kadar seneden sonra bir uçakta karşılaşacakları kimin aklına gelirdi ki?
Gökyüzünde uçmaya devam ederlerken Jane, James ile konuşuyordu. Owen ise bir yandan bu imkânsız karşılaşmayı bir yandan da hâlâ Laura ile olan geçmişlerini düşünüyordu. Jane kısa bir kahkaha attıktan sonra Owen’a döndü.
“Karşıya oturur musun, James ile biraz konuşmak istiyoruz.”
Owen, şaşkın bir ifadeyle James’e baktı, sonra koltuğundan kalkıp Laura’nın karşısındaki Jane’in boş koltuğuna oturdu. Bakışlarını kaçırmaya çalışarak pencereden dışarıyı izledi. Kanadın bulutları yarıp geçişi, kabine hafif bir titreşim olarak geri dönüyordu.
Ahşap kapı sonuna kadar aralandı. Gür, beyaz sakalları ve beyazlamış saçlarıyla Paul dışarı çıktı. Yanlarına gelip parlak ahşap kaplamaya omzunu yasladı.
Owen’ı kısa bir an süzerek baktı. “Uçuş güzel mi?” diye sordu tedirgin bakışlarla. “Güz—” Cümlesi yarıda kesildi. Uçak aniden sarsıldı. Üst bölmeler hafifçe inledi, kemerler göğüslerine baskı yaptı. Bardaklar masanın üzerinde titredi. Bir anlık sessizliğin ardından motor uğultusu boğuklaştı.
Paul, ayakta durmakta zorlanarak kokpite doğru ilerledi. İçeri girdiğinde genç pilotun kolları kumandaların üzerinde telaşla çalışıyordu. Paul koltuğuna oturur oturmaz kabinde ikaz sesi çaldı. Uyarı ışığı ritmik biçimde yanıp sönmeye başlamıştı.
James ve Jane, kendi taraflarındaki pencereden dışarı bakmaya çabalıyorlardı. Bu esnada— Bir kıvılcım büyüdü. Uçağın sağ motorundan alevler fışkırdı. Sıcak metalin keskin kokusu, havalandırmadan kabine ince bir ip gibi sızdı. Owen’ın parmakları koltuğa sıkı sıkı kenetlendi. Paul kokpitte, uçağı havada tutmak için savaş veriyordu. Kabinin her yanında solukların hızlanmış sesi ve pilotun haykırışları duyuluyordu.
Kokpitin kapısı sonuna kadar açılmış, ahşap kaplamaya çarpıp duruyordu. “Geri dönmeliyiz kaptan.” dedi korkmuş bir ses.
“İki saatlik yolu dönmeye uçak dayanmaz.” dedi Paul, gözleri göstergelerin üstündeydi. Uçağın lövyesini tüm kuvvetiyle kullanıyor, uçağı havada tutmayı başarıyordu.
Herkes panik içindeydi. James ve Jane, gözlerini yanan motordan alamıyordu. Gökyüzünde ilerledikçe uçağın arkasından süzülen alevler ve duman giderek arttı. Uçak alçalırken tiz bir ses tüm kabin boyunca yankılanıyordu. Herkesin suratına yayılan beyaz renk onları mumyalardan farksız kılıyordu.
Kokpitten gelen konuşma sesleri rüzgârın uğultusuna rağmen net duyuluyordu. “Frank, inebileceğimiz bir yer var mı?” bağırışındaki titreme her kelimesinde hissediliyordu. Genç pilot endişeyle radara baktı. Çatlak ekran hiçbir şekilde yardımcı olmuyordu. Uçağın içinde savrulan vazolar köşelere çarpıp paramparça oluyordu. Masaların üzerindeki çantalar yerde sürekli sağa sola savruluyordu.
Laura’nın yüzüne garip bir ifade büründü. Eliyle ağzını tutmaya çalışıyordu. Sanki kusacak gibiydi. Jane ve James ise pencereden dışarı bakarak yaşananları takip ediyordu. Owen’ın zihninde tek bir düşünce vardı: "Laura ölmemeli.” Onun için her şeyi yapmaya hazırdı. Frank’in bağrışları zor da olsa duyuluyordu: “Yirmi dokuz bin fit...” nefesler giderek tutuluyordu. Okyanus yaklaşıyordu. Paul’un sakallarından damlayan ter kıyafetlerine yapışıyordu.
Laura, yemyeşil gözlerini Owen’a çevirmiş, yüzünde ağlamaklı bir ifade oluşmuştu. Dudakları titremeye başladı. “Üzgünüm...” Gözlerinden akan yaş yanaklarından süzülüyordu. “Sana her zaman kötü davrandığım için özür dilerim…”
Owen’ın gözleri doldu. Ne söyleyeceğini bilemiyordu. Laura hıçkırarak ağlıyordu. Masanın üzerinden uzanıp Laura’nın elini yakaladı. Kokpitten gelen sesler gerginliği daha da artırıyordu. James’in gözleri de dolmuştu; hafif bir tebessümle ikisine bakıyordu. Yıllar boyunca beklediği an sonunda gerçekleşmişti. Ölümün eşiğinde olsa bile kalbinin isteğine sonunda ulaşmıştı.
“Son yirmi bin fit…” Frank’in yorgun sesi kabine yayıldı. Uçak delicesine okyanusa yaklaşıyordu.
James pencereden dışarı baktı. Gözleri aniden büyüdü. “Kara! Kara parçası!” Sesindeki umut, herkesin yüreğine su serpmişti.
Kaptan Paul camlardan bakarak karayı bulmaya çalıştı. Frank, eliyle işaret etti. Kara parçasını o da görmüştü. “Güneybatı! Son on bin fit!”
Paul dişlerini sıkarak uçağı tüm kuvvetiyle güneydoğuya çevirdi. Artık uçsuz bucaksız suyun ortasındaki o toprak parçasına hızla yaklaşıyorlardı.
Kabinde herkes koltuklarına sıkıca tutunmuştu. Frank’in arka tarafındaki hostes, kemerini bağlamış, gözlerini kapatıp dualar ediyordu. Paul’un göğsü baskıyla daraldı.
“Başarabilirim… bunu yapabilirim!” Sesindeki azim, korkusunu bastırmaya çalışıyordu ama bir tuhaflık vardı. Yeterince korkuyor gibi görünmüyordu. “Geniş bir boşluk var, kaptan… oraya inebiliriz!” diye bağırdı Frank.
Paul planı uygulamaya koyuldu. Uçak devasa toprağa doğru süzülüyordu. “Herkes sıkı tutunsun! Sert bir iniş olacak!”
Tekerler toprağa çarptığında çıkan uğultu adeta bir çığlığı andırıyordu. Gövde titredi, kabindeki çığlıklar motor sesine karıştı. Paul gözlerini kısmıştı. Uçak yavaşlamıyor, hızla devasa ağaçlara sürükleniyordu.
O an Owen son bir kez Laura’nın ellerini tuttu. James ve Jane gözlerini kapatıp sonlarını bekledi.
Uçağın burnu ağaçlara çarptı. Metalin parçalanması ve kırılan camların sesi gökyüzünü yırtarcasına kabini doldurdu. Bir anda her şey karardı.
Bu bölümü beğendin mi?
Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Güzel bir başlangıç devamını bekliyorum.
Yorum
Yorum bulunamadı.