METANOYA

Fotoğraf avuçlarımın içinde titriyordu. Gözlerim defalarca aynı yere kaydı.

Annem.

Ve yanında küçük yaşlardaki ben.

 Fotoğrafın kenarları yıpranmıştı. Yıllardır saklanıyormuş gibiydi. Ama beni asıl rahatsız eden şey fotoğrafın eski olması değildi. Ben bu kareyi hatırlamıyordum.

“Bu da ne…” diye fısıldadım.

Sesim sandığımdan daha güçsüz çıkmıştı. 

Aldebaran cevap vermedi.

Başımı kaldırıp ona baktım. Sokak lambasının solgun ışığı yüzünün yalnızca bir kısmını aydınlatıyordu. Ama gözleri… gözleri ilk kez farklı görünüyordu.